Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Σεμνοί άνεργοι και ανεύθυνοι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές


Γράφει ο Στέλιος Δημητρουλάκης
αντιστράτηγος ε.α 
Υπό τις σημερινές δύσκολες συνθήκες, η μόνη κοινωνική ομάδα που δικαιολογείται να απαιτεί και να κινητοποιείται, είναι οι άνεργοι. Προς αυτούς τους ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς λόγια παρηγοριάς. Όμως, την κοινωνική ηρεμία που έχουμε ανάγκη, στον αγώνα για την έξοδο της Χώρας μας από την οικονομική κρίση, δεν την υπονομεύουν κινητοποιήσεις απογνώσεως των αναξιοπαθούντων ανέργων. Αυτοί, δεν είναι ταραξίες. 

Αποτελούν μια μεγάλη ομάδα σεμνών, υπεύθυνων  και υπομονετικών συνανθρώπων μας, που ζουν με στερήσεις αλλά ήσυχα, με την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος και που αξίζουν την αμέριστη υποστήριξη της οργανωμένης πολιτείας, αλλά και όλων ημών των απλών πολιτών.

Την κοινωνική ειρήνη και κατ’ επέκταση την Εθνική Οικονομία, υπονομεύουν, συστηματικά και ηθελημένα, οι έχοντες εργασία, δηλαδή οι σχετικώς ευημερούντες, αλλά μικρόνοες, κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές, καθώς και όσοι εκτοξεύουν αντιδημοκρατικές κραυγές, εκπρόσωποι της αριστερής υποκουλτούρας, που υπηρετούν στο Ναό της Δημοκρατίας, χωρίς να πιστεύουν σ’ αυτή.  

Αν ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, που γνωρίζει καλά τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας, θελήσει να εμβαθύνει στον τρόπο σκέψεως όλων αυτών των ανεύθυνων ανθρώπων,  που χωρίς αιδώ  αποφασίζουν σήμερα απεργιακές κινητοποιήσεις, θα καταλήξει σε δύο εκδοχές. 

Η πρώτη εκδοχή είναι ότι, δεν έχουν αντιληφθεί την τραγική κατάσταση της οικονομίας, οπότε δεν ξέρουν πού βρίσκονται, δεν ξέρουν τί λένε, δεν ξέρουν τι ζητούν, δεν ξέρουν τί κακό κάνουν στην Ελλάδα και συνεπώς έχουν το ακαταλόγιστο. Το ακαταλόγιστο που η Ιατρική και Νομική επιστήμη αναγνωρίζει στους διανοητικώς ασθενείς. 

Η δεύτερη και πιθανότερη εκδοχή είναι ότι, ενώ γνωρίζουν καλώς τη σοβαρότητα της κατάστασης, δρώντες ανεύθυνα, υπονομεύουν με τις ενέργειές τους την  Ελληνική οικονομία, υπονομεύουν την επιχειρηματικότητα, προκαλούν χρεοκοπία ή αποδημία επιχειρήσεων, αυξάνουν τον πληθωρισμό, υπονομεύουν τον τουρισμό, δυσφημούν διεθνώς τη Χώρα, αποτρέπουν επενδυτικές πρωτοβουλίες, μειώνουν την ανταγωνιστικότητα, αυξάνουν την ανεργία,  και επιμηκύνουν την οικονομική κρίση, εις βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων. Αυτή ή νοσηρή νοοτροπία των ανεύθυνων κρατικοδίαιτων  συνδικαλιστών, είναι γνήσιο τέκνο του άκρατου λαϊκισμού του ιδρυτού του ΠΑΣΟΚ και των τότε περί αυτόν αριστερών σοσιαλιστικών εγκεφάλων, κυρίως κατά την περίοδο 1981-1989. 

Με το θλιβερό εκείνο «βάθεμα και πλάτεμα της Δημοκρατίας», που επέφερε τη διάλυση των πάντων και εισήγαγε τον αναρχοσυνδικαλισμό μέχρι και στα Δημοτικά Σχολεία. Διότι, «βάθεμα και πλάτεμα της Δημοκρατίας», σημαίνει αναρχία, ανομία, κρατική διάλυση και κοινωνικοοικονομική κατάρρευση, αν  προηγουμένως δεν έχουν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να επιτευχθεί πρώτα το «βάθεμα και πλάτεμα» της Παιδείας, του Πολιτικού Πολιτισμού, της αντικειμενικής ενημέρωσης και του βαθμού συναισθήσεως του καθήκοντος. Έτσι ώστε, ο Έλληνας, να καταστεί πρώτα «σκεπτόμενος Πολίτης». 

Αυτά βέβαια δεν είχαν σχέση με φτηνούς λαϊκισμούς ΠΑΣΟΚ και δεν έγιναν, με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάντια. Καμία Κυβέρνηση, από τότε, δεν τόλμησε να περιορίσει τη δράση του νοσηρού αυτού  συνδικαλισμού μέσα στις προβλέψεις του Συντάγματος και τους κανόνες της Δημοκρατίας. 

 Έτσι, οι συντεχνίες, κατόρθωσαν να γίνουν εξουσία πάνω από το Κράτος και συχνά πραγματική γάγγραινα, σχεδόν «στρατός κατοχής», με βλαπτικές και ενίοτε τραγικές συνέπειες για τα Εθνικά συμφέροντα και το κοινωνικό σύνολο. 

Σα να μην  έφθανε το γεγονός ότι, όπως παραδέχονται πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με την πολιτική τους, εξάρθρωσαν την κρατική μηχανή, καταρράκωσαν τους θεσμούς, διέλυσαν την πειθαρχία και την ιεραρχία, διέσυραν διεθνώς την Ελλάδα, κομματικοποίησαν την διοίκηση, δίδαξαν την αλαζονεία και τον εύκολο πλουτισμό, διόρισαν στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ στρατιές υπεράριθμων κομματικών εγκάθετων, δίχασαν τον Ελληνικό Λαό, έμαθαν τους  Έλληνες να πιστεύουν ότι έχουν μόνο δικαιώματα, κατέστησαν θεσμό τον άκρατο λαϊκισμό και τη δημαγωγία, υποβάθμισαν τις αξίες, κατήργησαν την αξιολόγηση της αποδόσεως, διέφθειραν την Ελληνική Κοινωνία και χρεοκόπησαν τη Χώρα. 

Έτσι, οι συνδικαλιστές, επί δεκαετίες, κατόρθωναν, εκβιάζοντας αδύναμες  και ανεύθυνες κυβερνήσεις, να ικανοποιούν αιτήματα πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, με αποτέλεσμα τον σημερινό εκτροχιασμό. 

Συνηθισμένοι πλέον στη χρήση των εκβιασμών, επικουρούμενοι και από τους γνωστούς αριστερούς ταραξίες, τρέφουν  την εξωπραγματική και συνάμα νοσηρή ελπίδα ότι, υπό τις σημερινές τραγικές οικονομικές συνθήκες, θα μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Κυβέρνηση, ακόμη και η πιο ανεύθυνη, μεταξύ των αναρίθμητων ανεύθυνων που έχουν κατά καιρούς κυβερνήσει αυτή τη Χώρα, που θα υπέκυπτε στις κραυγές τους, με κίνδυνο την ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση, την οποία, ως φαίνεται, επιδιώκουν.  

Είναι Εθνική ανάγκη, στο μακρύ κατάλογο των προς εξυγίανση τομέων, κύρια θέση να καταλάβει η επαναφορά του συνδικαλισμού στα πλαίσια του Συντάγματος και των κανόνων της Δημοκρατίας. Αν δε γίνει αυτό, όσοι άλλοι τομείς κι αν εξυγιανθούν, κάποτε στο ορατό μέλλον, θα ξαναφθάσουμε στα σημερινά αδιέξοδα.
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...