Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Τα ''πρέπει'' του συστήματος.


Για ποιο πράγμα επιβιώνουμε;

Θα πει κάποιος: ''Για να ζήσουμε,να προσφέρουμε φαγητό στα παιδιά μας''. Δεκτό. Και μετά; Πάλι να φάμε, να πιούμε να ντυθούμε, να έχουμε μια στέγη πάνω απ'το κεφάλι μας. Και μετά πάλι το ίδιο και το ίδιο και το ίδιο, μέχρι να πεθάνουμε. Χάνεις δουλειά, ψάχνεις δουλειά, δανείζεσαι λεφτά, πας σούπερ μάρκετ, πληρώνεις λογαριασμούς, ενοίκια, κοιμάσαι, ξυπνάς, ξαναψάχνεις δουλειά, βρίσκεις δουλειά, πληρώνεις, κοιμάσαι κ.ο.κ. Δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Άγχος, αγωνία, μιζέρια, στεναχώρια. Και ανάμεσα σε αυτά, άντε να χαμογελάσεις για λίγο μέσα σε μια ημέρα. Δηλαδή εσύ πιστεύεις πως είναι λογικό να υπάρχουν μόνο αυτά; Πιστεύεις πως μέχρι εκεί φτάνει ο άνθρωπος και για αυτό δημιουργήθηκε; Σου αρκεί αυτός ο κύκλος του ανθρώπου; Δεν νομίζω.. Σχεδόν κανείς δεν θα το ήθελε αυτό. Αν όμως τους ρωτήσεις τι θα ήθελαν εκτός από υγεία και οικονομική άνεση δεν θα ήξεραν τι να απαντήσουν, γιατί θα τους φαινόταν τόσο άγνωστο. Το μυαλό έχει σκαλώσει μόνο σε αυτά. Δεν αυξάνει σχεδόν κανείς τις ικανότητές του, τις γνώσεις του. Του φτάνουν οι γνώσεις απ'το σχολείο, την οικογένεια και τις εμπειρίες του.

'' Σπούδασε, βρες δουλειά, παντρέψου, κάνε παιδιά, βρες ένα καλό σπίτι'' γέρασε και αιωνία σου η μνήμη.

Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι άλλο κι ας γελάνε όσοι το ακούνε κι ας κοροιδεύουν. Την απλή λογική σου να αφήσεις ελεύθερη, βλέπεις πως δεν κολλάει η όλη ιστορία, αυτός ο σταθερός ελεγχόμενος κύκλος. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που έψαξαν και δέχτηκαν, αυτοί που ξέρουν και θέλουν να ξεχάσουν, γιατί νομίζουν πως δεν τους συμφέρει και αυτοί που ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν, γιατί τους βολεύει αυτό που ζουν.

Μια κοινωνία γεμάτη ''πρέπει'' από το πιο ανούσιο πράγμα, ως το πιο σημαντικό. Μετρήστε πόσες φορές λέμε ''πρέπει'' και πόσες φορές λέμε ''θέλω''. Στα ''θέλω'' όμως, κάποιες φορές κρύβονται τα ''πρέπει'' του κόσμου αυτού. Δεν είναι δύσκολο να το παρατηρήσεις, απλά κανείς δεν κάθεται να ''ακούσει'' τι λέει και τι σκέφτεται. Πως θα μάθεις τον εαυτό σου έτσι; Πρέπει να σκεφτόμαστε και να εξελισσόμαστε νοητικά. Αυτό που έχεις σήμερα, μπορεί να μην το έχεις αύριο ή μεθαύριο. Αξίζει λοιπόν να σκέφτεσαι ολοκληρωτικά μόνο αυτά που έχεις εδώ αυτήν την στιγμή, αν τα χάσεις την επόμενη; Ναι μεν είμαστε υπεύθυνοι κλπ κλπ, αλλά πρέπει να κάνουμε κι άλλα συγχρόνως. Να μαθαίνουμε. Ότι γνωστό νομίζεις πως έχεις εδώ, στην πραγματικότητα είναι άγνωστο. Επειδή όμως το βλέπεις νομίζεις πως το γνωρίζεις κιόλας. ''Γνώσεσθε την αλήθεια κι η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.''. Αυτά τα λόγια δεν είναι της Εκκλησίας. Είναι του Χριστού.

Για ποιό λόγο το όνομα ''Χριστός, Θεός'' θεωρείται ταμπού;; Γιατί οι άνθρωποι ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους, να μιλήσουν για τα λόγια Του, να πουν ''Ιησούς Χριστός Νικά'' ;; Γιατί όποιος το κάνει θεωρείται παλιομοδίτης, μοναχός, μοναχή και πολλά άλλα;; Βαπτίσθηκες; Προσευχήθηκες; Του μίλησες; Νομίζεις έχει ανάγκη απο ψευτονηστείες και χρειάζεται μόνο τον πνευματικό σου για να σε συγχωρήσει;

Ας μην κοροιδευόμαστε.. Για τον Θεό μιλάμε κι όχι για άνθρωπο. Άλλο ''πιστεύω στον Θεό'' κι άλλο ''πιστεύω στα λόγια ανθρώπων της εκκλησίας''. Κι η εκκλησία είναι γνωστή σε όλους μας, αλλά στην πραγματικότητα άγνωστη, αν κάτσουμε και μάθουμε όλη την ιστορία της. Μάθε λοιπόν νωρίς, για να μην παθαίνεις σοκ με αυτά που ούτε απ'το μυαλό σου δεν είχαν περάσει.

Γιατί το να σταυρώνεις το φαγητό σου και μετά να κάνεις τον σταυρό σου πριν φας, θεωρείται απο τους ''ξύπνιους'' ακραίο, υπερβολικό και άξιο προσοχής;;

Θεωρείται τόσο ντροπή να δηλώνεις χριστιανός και να ευχαριστείς τον Θεό που επέτρεψε να έχεις φαγητό για να ζήσεις; Που εκείνη την στιγμή του ζητάς να το ευλογήσει; Ή μήπως και σε αυτό χρειαζόμαστε κάποιον ιερέα γιατί εμείς ''δεν έχουμε εξουσία'' ;; Προς Θεού δεν έχω κάτι με τους ιερείς, απλά είναι άνθρωποι σαν εμένα. Ο Χριστός ζήτησε να Του μιλάμε, να κάνουμε τον σταυρό μας ελεύθεροι και να τον ομολογούμε. Δεν χρειάζεται ούτε αυτός μεσάζοντα ούτε εμείς. Ας συντονιστούμε λοιπόν με την πραγματικότητα, γιατί κάνεις δεν θα αγιάσει επειδή ακολουθεί τους νόμους του συστήματος. Είμαστε σκυλάκια. Μόνο δουλειά, λογαριασμοί, άγχος, νεύρα, τσακωμοί, άντε να πάμε καμιά εκκλησία την Κυριακή ή την Ανάσταση, γιατί έτσι πρέπει να είναι ο σωστός χριστιανός. Να μαζεύεις λεφτάκια για τα παιδάκια σου ή για εσένα, να τρέχεις σαν σκλάβος, να πηγαίνεις και για καμιά εξομολόγηση κι όλα καλά.

Συγχωρήστε τον τρόπο μου, αλλά δεν υπάρχει λόγος να τα πω πιο καθώς πρέπει, γιατί κι αυτό είναι ένα ''πρέπει''. Να είμαστε ο εαυτός μας. Να είμαστε αυτό που φοβόμασταν να είμαστε. Μας μάθαιναν πάντα με τον τρόπο τους, πως το να αγαπάς και να δίνεις δεν συμφέρει κανέναν. Η αποδοχή της πραγματικότητας και της αλήθειας του Χριστού οδηγεί σε ελευθερία ψυχής και αγάπη, έστω κι επιθετική αγάπη.
Αν εσύ ντρέπεσαι να αποδεχτείς τον Χριστό και το ποιος είσαι, τότε βάζεις με την θέλησή σου την υπογραφή '' σκλάβος''.. Αν θες να ελευθερωθείς αλλά δεν ξέρεις τον τρόπο, ζήτα το απο τον Χριστό. Όχι με τον τρόπο που θες εσύ, αλλά με τον τρόπο που ξέρει Εκείνος. Είμαστε άχρηστοι μόνοι μας. Κι όταν το αποδεχτούμε αυτό, θα είναι μια πολύ καλή αρχή.

ΙΧΝ
ΜΙΧΑΕΛΑ

ΠΗΓΗ
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...