Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Απαγορευμένη Πόλη...

Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί το φθινόπωρο του 1999 στην εφημερίδα «Πριν», λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον.
 
«Την πόλη μας την κρατούμε ανοιχτή σε όλους και δεν διώχνουμε ποτέ ξένο κανένα», διαβάζουμε στον Επιτάφιο του Περικλή. Η κυβέρνηση, προχωρώντας σε μια μεταμοντέρνα ερμηνεία της δημοκρατίας, κρατά την πόλη ανοιχτή στον ξένο και διώχνει τους πολίτες της. Για την ακρίβεια, μετατρέπει την Αθήνα σε Απαγορευμένη Πόλη.
Όπως θυμόμαστε, η Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο ήταν μια πόλη μέσα στην...
πόλη. Εκεί κατοικούσε o ουράνιος αυτοκράτορας και η εφτασφράγιστη αυτή πόλη ήταν σύμβολο της αυταρχικής, φεουδαρχικής εξουσίας. Ελάχιστοι μπορούσαν να διαβούν τις πύλες της χωρίς ειδική εξουσιοδότηση. Οι περισσότεροι κάτοικοί της, μαζί και ο αυτοκράτορας, γεννιούνταν, γερνούσαν και πέθαιναν μέσα στα τείχη της.

Σε αντίθεση με τους Κινέζους αυτοκράτορες, οι σύγχρονοι ομόλογοί τους είναι υποχρεωμένοι να μετακινούνται από τη μια άκρη της Γης έως την άλλη. Έτσι, όπου κι αν πάνε, η Απαγορευμένη Πόλη τούς ακολουθεί.

Στην Αθήνα, εδώ και αρκετές εβδομάδες, έχει στηθεί μια γιγάντια επιχείρηση για την ανέγερση της Απαγορευμένης Πόλης. Ελεύθεροι και συντεταγμένοι σκόπευες, σκυλιά, κεραίες, χαφιέδες γραφείου και χαφιέδες περιπατητικοί, ανιχνευτές μετάλλων και αντιαμερικανικών διαθέσεων, έχουν εργαστεί φιλόπονα, ώστε ούτε πουλί πετούμενο να μην ταράξει με τον ίσκιο του την ουράνια γαλήνη του πλανητάρχη και του οικοδεσπότη του.
Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, η ιδιωτική ζωή του αυτοκράτορα είναι σήμερα πασίγνωστη. Και ο τελευταίος πολίτης του πλανήτη μας γνωρίζει μέχρι και «την κρυφή ελιά στην αμασχάλη» του. Και ο τελευταίος πολίτης μπορεί να τον επικρίνει, να τον κάνει σκουπίδι στο γυαλί, στο χαρτί, στο ραδιόφωνο, στο Ίντερνετ. Η εικονική διαμαρτυρία είναι ανεκτή εφόσον η πραγματικότητα, για λόγους πρακτικούς, φαίνεται να έχει χωριστεί στην εικονική και στην υλική. Έτσι, μόνο οι σκαναρισμένοι, οι εγκεκριμένοι έχουν δικαίωμα να αντικρίσουν τον ίδιο τον αυτοκράτορα και όχι κάποιο είδωλό του.

Η τραγωδία για τους σύγχρονους Καίσαρες είναι ότι ούτε έναν εικονικό, έστω, θρίαμβο δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν με την ησυχία τους, ενώ η αγχωτική ανέγερση της Απαγορευμένης Πόλης δείχνει ότι έχει φτάσει ο καιρός  που μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Καίσαρες και αυτοκράτορες.
 
 
Μαριάννα Τζιαντζή
 
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...