Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Ο πιο σκληρός θάνατος είναι εκείνος της σιωπής…

http://pitsirikidotnet.gr/wp-content/uploads/2016/11/wpid-wp-1478634992804.jpeg

Λυγίζουν μέσα μας οι νύχτες.. καταπίνουν τα μικρά μεγάλα μας θέλω..παίζουν για λίγο με το περαστικό φως των αυτοκινήτων κι αφήνονται σ’ έναν ύπνο βαθύ…Ανοίγουν τότε οι σελίδες των παλιών ημερολογίων, βγαίνουν οι μορφές οι παιδικές μας μας κοιτάζουν στα μάτια. Δεν βρίσκουν τίποτε να πούνε. Ο πιο σκληρός θάνατος είναι εκείνος της σιωπής. Και σιωπούν. Μια σιωπή βαθιά που βαλσαμώνει κάθε μας κίνηση επόμενη…Έμαθα να γέρνω στο υγρό σου σώμα
προσφέροντας σε τούτη την ηδονή την ψυχή μου, αμαρτωλός και άγιος, μύστης και ληστής, για πάντα θα πετώ στους πιο βαθυγάλανους ουρανούς σου…Είναι κάποιες μέρες που σαν λυπημένες καλημέρες αργοσβήνουν πάνω σε φύλλα κιτρινισμένα από τον ήλιο ή μουσκεμένα από μια βροχή περαστική…


ΠΗΓΗ
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...