Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Θεέ μου βοήθα μας! Πόσο, μα πόσο στραβά τα μάθαμε όλα!


Αγωνιώ για το μέλλον, τη στιγμή που η αγωνία είναι αυτό που το σκοτώνει.
Φοβάμαι για το αύριο, και δεν βλέπω ότι ο φόβος μου είναι μια επιλογή που έχω κάνει η οποία περιορίζει τα άπειρα πιθανά σενάρια.
Ακούω τι μου λένε οι διοικούντες, και ξεχνώ ότι η σκλαβιά ξεκινάει πρώτα από τις παραδοχές που γίνονται μέσα στο μυαλό μας.
Υπακούω στις συνήθειές μου, όταν η συνήθεια είναι εν γνώσει μου ο θάνατος της ανάπτυξής μου.
Βλέπω το μοντέλο με τα πρότυπα που μου δείχνουν για την ευτυχία, και ακολουθώ ένα δυστυχισμένο δρόμο προκειμένου κάποια στιγμή να γίνω ευτυχισμένος.
Κυνήγα μου λένε για να έχεις, και γίνομαι κυνηγός, τη στιγμή που το νόημα είναι στο να είμαι σπορέας ώστε να έχουμε όλοι μαζί απολαβές από τη σοδειά.
Πολέμα για την αγάπη, διδάσκομαι από τα γεννοφάσκια μου, και σκοτώνω αδιακρίτως στο όνομά της συζύγους, τέκνα, συνανθρώπους, ζωές. Πόλεμος και Αγάπη;
Θεέ μου βοήθα μας!
Πόσο, μα πόσο στραβά τα μάθαμε όλα! Δίψασε για το κρυστάλλινο, για το διάφανο άνθρωπε, όχι για το βολεμένο, και τότε θα δεις έναν άλλο κόσμο να ξημερώνει. Πρώτα μέσα σου να ψάχνεις αυτά τα ξημερώματα, πρώτα μέσα σου να παλεύεις για το φως, και τότε θα φωτίσεις τα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Πείνασε για την αλλαγή σου, έτσι ώστε ετούτος ο κόσμος να μην είναι ικανός να σε ταΐσει. Έτσι φτιάχνονται οι καινούριοι κόσμοι, από τα καινούρια παραδείγματα, από πεινασμένους για καθαρότητα, από τρελούς για απλότητα, από διψασμένους για μύθους χωρίς δράκους και σφαγές.




Dimitris Nomikos
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...