Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Συνομιλώντας, Με Το Εσωτερικό Σου Παιδί...



Συνομιλώντας, Με Το Εσωτερικό Σου Παιδί... (Υπέροχο!)

Eσύ...εσύ! Είσαι, λίγο πεισματάρα...

Όταν γελάς, δεν μπορείς να το κάνεις, διακριτικά... Και ακούγεσαι.

Όταν θυμώνεις, μοιάζεις με ήρωα, από καρτούν... που του πετάγονται, τα μάτια έξω... Κοπανάς, τις πόρτες και ουρλιάζεις.

Όταν είσαι λυπημένη, γίνεσαι αυτοκαταστροφική...
Διαλέγεις, τραγούδια λυπητερά και τα βάζεις στο τέρμα...

Ενθουσιάζεσαι, με το παραμικρό και το μυθοποιείς... Κι ύστερα... ύστερα... με φωνάζεις, να μαζέψω, τα κομμάτια της απομυθοποίησης...

Όταν περπατάς, κοιτάς ψηλά, στον Ουρανό και σκοντάφτεις... Και πέφτεις... Και τότε... τότε με φωνάζεις, να σε σηκώσω.

Καμιά φορά, μιλάς μόνη σου στο δρόμο... και σκέφτεσαι δυνατά... Και μετά εγώ, πρέπει να πείσω, τους περαστικούς, ότι δεν το έσκασες, από πουθενά...

Στα καλά καθούμενα, αρχίζεις να τραγουδάς.

Όσο ζεις μέσα στα όνειρα σου, πρέπει να σε κυνηγάω, με την πραγματικότητα, στο χέρι... Για να σε μαλώσω... Να σε νουθετήσω... Να σε συνεφέρω... Να σε λογικέψω...

Πολλές φορές, δεν σκέφτεσαι, πριν μιλήσεις...
"Αμολάς", ότι σου κατέβει... κι εγώ τρέχω, να το μαζέψω...

Όταν έχεις διαίσθηση, για κάτι, το πιστεύεις... χωρίς καμιά απόδειξη... Ακόμα και αν κανείς, δεν το πιστεύει, εσύ... θα συνεχίσεις, να το πιστεύεις.

Δεν μπορείς, να κρυφτείς...
Δεν μπορείς, να προσποιηθείς...

Τριγυρνάς, από εδώ και από εκεί, ρωτώντας για τα πάντα...

Λες, πως θες να μάθεις... σε μαθαίνω... κι ύστερα τα ξεχνάς... και με ξαναρωτάς, τα ίδια.

Για κάποιο λόγο, δεν μπορείς να συγκρατήσεις, τα ονόματα... Τις ετικέτες... Τις ιδιότητες...Τους κανόνες... Για κάποιο λόγο... δεν τους δίνεις σημασία.

Χαιρετάς τους ξένους και τους χαμογελάς, σαν να τους ξέρεις.

Αν πιάσεις, χρήματα στο χέρι σου, τα ξοδεύεις όλα σε δώρα, για τους άλλους... Και δεν σου μένει, τίποτα...

Εμπιστεύεσαι, τους πάντες και τα πάντα.

Αν κάποιος σε πληγώσει, τον δικαιολογείς...

<<Συγνώμη, Ευχαριστώ, Σε Αγαπώ>>, είναι η τριλογία, του λόγου σου.

Για σένα τίποτα, δεν είναι παλιό... Τίποτα γνωστό.

Με Την Πρώτη Ευκαιρία, Αγκαλιάζεις... Όποιον Βρεις Μπροστά Σου!

Όταν Βλέπεις Μια Αδικία... Ορμάς Επάνω Της... Σαν Τον Τελευταίο Σαμουράι!

Όλη την μέρα, το μόνο που σκέφτεσαι, είναι... το τι φοβάσαι περισσότερο, να κάνεις... Κι ύστερα... ύστερα... απλά... το κάνεις!

Κρεμιέσαι από το μονόζυγο, με τα πόδια ανάποδα, χωρίς να σκεφτείς καν... πως μπορείς να πέσεις...
Κι όταν πέφτεις, κλαις δυνατά για λίγο και μετά το ξεχνάς... Σαν να μην έπεσες, ποτέ...

Νομίζεις Πως Η Ζωή, Είναι Μια Περιπέτεια...

Όχι Μόνο, Πιστεύεις Στις Νεράιδες... Αλλά Μπορείς Και Τους Μιλάς!

Είσαι αφηρημένη και ανέμελη.

Εσύ... είσαι σχεδόν, το αντίθετο, από εμένα...
Το κορίτσι, που κάποτε ήμουν...
Αυτό, που άφησα πίσω...

Εσύ... μου σπας, τα νεύρα... Το ξερεις?

Μείνε, εκεί που είσαι... Μείνε, όπως είσαι...
Έρχομαι, να σε πάρω ! ! !

(💖 Σε Ευχαριστώ, Αγαπημένη Μου Νεραιδούλα 💖)

Αμαλία Θεοδωρίδου 




pestomoukiauto 
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...