Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Καλημέρα



Θα πέθαινα εδώ αν με άφηνες. Αν μου έσβηνες τα φώτα και μου έλεγες νύχτωσε, κοιμήσου.
Μα δεν το έκανες. Φώναζες με ήχους που δεν έχουν ανθρώπινη λαλιά.
Με κύματα αφρισμένα πανύψηλα να πάρω τη σανίδα μου να παίξω. Με βροχή ποτιστική που κάνει το χώμα να χορταίνει ζωή να βγάλω τα παπούτσια να λερωθώ στις λάσπες.
Με κορυφές απόκρημνες, φιλόξενες μόνο σε όσους έχουν μάθει να πετούν να χτίσω την φωλιά μου μέσα σου.

Και χαμογέλαγες γιατί ακολουθούσα. Κίνδυνος σημαίνει ζωή. Να ξυπνά το αύριο, κείνο που η καρδιά υποτάσσει τη λογική. Οι σκέψεις είναι μονάχα μανδύας να κρυφτείς, να προδώσεις το παιδί που θέλει πάντα να δοκιμάσει. Δε ξέρει. Και αυτό ίσως είναι η μαγεία. Να μην ξέρεις τίποτε. Να μαθαίνεις. Να προσδοκάς τα πάντα και να κατακτάς σα μικρός Θεός το Τίποτε. Και αυτό είναι ελευθερία.

Το πιο ψηλό βουνό είναι ο Άνθρωπος και αν δεν το ανέβηκες ακόμη είναι εκεί, σε περιμένει.



Κωνσταντίνα Γεωργάτου


ΠΗΓΗ
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...