Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Είναι όπλο, βλάκα, και σκοτώνει…


Της Στεύης Τσούτση.

Ένα μικρό παιδί σε ένα μεγάλο κόσμο.
Ένα αθώο παιδί σε ένα βρώμικο κόσμο.
Ένα νεκρό παιδί σε έναν άδικο κόσμο.
Μια σχολική γιορτή, μια αδέσποτη σφαίρα, ένας θρήνος δίχως τέλος.
Πόσα παράλογα να χωρέσουν σε αυτό τον κόσμο; Πόσα άδικα; Πόσες κακές στιγμές;
Ένας κόμπος στο λαιμό γι’αυτό το αγόρι που περίμενε στην αυλή του σχολείου να δώσει την παράστασή του.
Ένα δάκρυ γι’αυτό το αγόρι που έπεσε ξαφνικά και δε σηκώθηκε ποτέ.
Θύμα ενός παράλογου κόσμου που αρέσκεται να γλεντάει με όπλα. Τα κρατά στα χέρια λες κι είναι φίλοι καρδιακοί και ρίχνει δίχως σκέψη, δίχως συναίσθηση.
Όπλο είναι, βλάκα. Δεν είναι λουλούδι, δεν είναι βιολί, δεν είναι τίποτα ακίνδυνο.
Είναι όπλο και σκοτώνει.
Είναι όπλο και σκότωσε. Σε καιρό ειρήνης. Ένα παιδί. Στην αυλή του σχολείου του. Στη γιορτή του καλοκαιριού.
Πόσες λέξεις να περιγράψουν μια τραγωδία, μου λες;
Πόσες λέξεις να περιγράψουν τούτη τη θλίψη;
Καμία.
Ανείπωτη η φρίκη. Άλλοι την είδαν. Άλλοι απλά την άκουσαν την ιστορία του αγοριού. Όλοι την ένιωσαν.
Ένιωσαν εκείνη την παγωνιά του άδικου χαμού. Ένιωσαν το πνίξιμο ενός άδικου κόσμου που αρέσκεται να παίζει με όπλα.
Σκοτώνουν τα όπλα, βλάκα.
Χόρεψε, τραγούδα, γλέντα έτσι τη χαρά σου, όποια κι αν είναι. Καμιά σκανδάλη δε σε μεθά με ευτυχία. Κάθε πάτημά της και μια ήττα, μια απώλεια.
Ήταν ένα μικρό παιδί σε ένα μεγάλο κόσμο. Ένα αθώο παιδί σε έναν ένοχο κόσμο. Τώρα είναι ένα χαμένο παιδί σε έναν καταδικασμένο κόσμο. Όταν το σχολείο παύει να είναι καταφύγιο, όταν οι σφαίρες πετούν αδέσποτες και κανείς δεν κάνει κάτι για την εγκληματικότητα, την αμέλεια, την αμορφωσιά εκείνων που αρέσκονται στις σφαίρες, τότε πάμε όλοι στο διάολο.
Μπαίνουμε στα καζάνια και βράζουμε. Χοχλάζει το ζουμί μας και λύτρωση καμία και πουθενά. Δεν την αξίζουμε τη λύτρωση έτσι που τα έχουμε κάνει.
Γιατί αφήσαμε τον κόσμο να γίνει ακατάλληλο μέρος για παιδιά. Γιατί εμείς, με την αμέλεια, το “δε βαριέσαι εγώ θα σώσω τον κόσμο” κι ότι άλλο μας υπαγορεύει η δειλή, η άκαπνη ζωή μας, κάναμε τον κόσμο όπως είναι. Βρώμικο, ανεύθυνο, εγκληματικό. Ακατάλληλο δι’ ανηλίκους. Άσχημο τόπο φτιάξαμε το μέρος που ζούνε τα παιδιά μας.
Κι είναι κρίμα γιατί εκείνα ξέρουν μόνο την ομορφιά.
Ξέρουν μόνο να ζωγραφίζουν με φωτεινά χρώματα, να χορεύουν, να τραγουδούν.
Το κρίμα είναι που δεν τα αφήνουμε να το κάνουν.
Ίσως, αν τα αφήναμε, να είχαμε μια ελπίδα να σωθούμε.
Να σωθούμε από αυτά τα όμορφα πλάσματα με τις κατακάθαρες ψυχές.



Πηγή: anapnoes.gr
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...