Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το ερώτημα είναι υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί με ΑΝΤΕΡΑ να βάλουν τους Τούρκους στην θέση τους;


Σχόλιο από τη Χριστίνα στην ανάρτηση :

«ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑ ΘΑ ΜΑΣ ΡΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ» Απειλές αρχηγού των γκρίζων λύκων κατά της Ελλάδας

Αγαπητέ κ. Ντεβλέτ Μπακλτσαλί κάτσε στ΄ αυγά σου κι αν θες ρούφα κι ένα ναργιλέ για να πάνε κάτω τα φαρμάκια γιατί το 1923, όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης, η Ιταλία κατείχε τα Δωδεκάνησα, κατείχε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, που αποτυπώνονται σαφώς στους ιταλικούς χάρτες της και άρα η Τουρκία αποδεχόταν με την υπογραφή της την παραπάνω τότε ιταλική κυριαρχία.

Οι παλιοί ιταλικοί χάρτες- ντοκουμέντα – επιβεβαιώνουν περίτρανα τα εθνικά μας δίκαια, αφού κατοχυρώνουν απόλυτα την ελληνική κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων. Οι συγκεκριμένοι χάρτες, που αποτελούν αναμφισβήτητα ιστορικά ντοκουμέντα, όχι μόνον καθορίζουν σαφέστατα την θαλάσσια συνοριακή γραμμή Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά και καταδεικνύουν περίτρανα, ότι μας χρωστάτε επιπλέον και είκοσι νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, που βρίσκονται κοντά στις Μικρασιατικές ακτές. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε κι όλας.

Και όπως και σεις γνωρίζετε τα Δωδεκάνησα είχαν τεθεί υπό Ιταλική Κατοχή το 1912, που διατηρήθηκε έως το 1947, όταν μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποδόθηκαν από τους Συμμάχους πανηγυρικά στην Ελλάδα, που συνέβαλε τα μέγιστα στην συμμαχική νίκη εναντίον των δυνάμεων του Άξονα και ήταν νικήτρια της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε με την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, στις 10-2-1947!

Στην Συνθήκη αυτή και συγκεκριμένα στο άρθρο 14, παράγραφος 1, αναφέρεται ρητά: «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου, τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον,Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας»!

Τα συγκεκριμένα νησιά, που παραχωρήθηκαν τότε στην χώρα μας, περιλαμβάνονται σε ιταλικούς χάρτες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν και για την σύνταξη της Συνθήκης των Παρισίων. Οι χάρτες αυτοί είχαν σχεδιαστεί επισήμως από τους Ιταλούς κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής της Δωδεκανήσου και δείχνουν, ποία νησιά του Ν.Α. Αιγαίου βρίσκονταν υπό ιταλική κυριαρχία και δεν ανήκαν τότε στην Τουρκία. Και, βέβαια, δεν μπορούν να ανήκουν και σήμερα στους Τούρκους, επειδή εκχωρήθηκαν επ΄ ακριβώς από την Ιταλία στην Ελλάδα.

Ένας από τους χάρτες αυτούς, μάλιστα, φέρει την πλέον έγκυρη υπογραφή του «Ιταλικού Υπουργείου Αποικιών» και κυκλοφόρησε το 1929 σε ιταλική κάρτ – ποστάλ στα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια της ιταλικής κατοχικής πολιτικής. Αυτός δείχνει με μαύρη διακεκομμένη γραμμή την θαλάσσια μεθόριο με την Τουρκία και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών και αμφισβητήσεων από τους Τούρκους.
Τα νησιά, που ήσαν υπό ιταλική κυριαρχία, εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ΤΑ κατέχουν ή να ΤΑ διεκδικούν οι Τούρκοι.

Ένας άλλος ιταλικός χάρτης, εκτυπωμένος στο Μιλάνο, επίσης το 1929, είναι απόλυτα βασισμένος στον πρώτο και περιέχει περισσότερες και ευκρινέστερες λεπτομέρειες.
Σε αυτόν αναγράφεται ολοκάθαρα, ότι το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Βραχονησίδες Ίμια (Λιμνιά) είναι ΕΚΤΟΣ Τουρκίας, ευρισκόμενες τότε εντός Ιταλικής Κατοχής, που σημαίνει, ότι αποτελούν σήμερα έδαφος της Ελλάδος, στην οποία εκχωρήθηκαν με την σύμφωνη γνώμη και υπογραφή της Ιταλίας και των Συμμάχων!

Στον ίδιο χάρτη φαίνεται, επίσης, καθαρά, ότι η νήσος Αρκός (τ. Καρά Αντά), που βρίσκεται μπροστά από την Αλικαρνασσό (τώρα Μποντρούμ) δεν είναι τουρκική, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνική!
Ακόμη, φαίνεται ολοκάθαρα, ότι τα νησιά Ρω (Άγιος Γεώργιος), Μεγίστη (Καστελόριζο), Υψηλή (Στρογγύλη) είναι ΕΚΤΟΣ Τουρκίας, δηλαδή εντός της τότε Ιταλικής Κατοχής και ΕΝΤΟΣ πια της Ελλάδος, στην οποία και εκχωρήθηκαν.

Το ίδιο ισχύει και για τα νησιά Βόλος (Κάτω Βόλος), την Αλιμεντάρια και την Καράβολα (τ. Κέκοβα), πλάϊ στα υποθαλάσσια ερείπια της αρχαίας Δολίχης ή Δολιχίστης δεν είναι τουρκικά, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνικά!

Η Τουρκία μετά την Μικρασιατική καταστροφή, άρχισε να διαμαρτύρεται για την ιταλική κατοχή των παραπάνω στα Μικρασιατικά παράλια, νησιών, προβάλλοντας παράνομα την Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, που θεωρεί τουρκικό νησί, όποιο βρίσκεται σε απόσταση 3 μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση, όμως, άλλης «αντιθέτου διατάξεως» της ίδιας Συνθήκης όπου είναι το άρθρο 15.Κι ενώ στο
Άρθρο 12 της Συνθήκη της Λωζάνης γράφεται:
«Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Η αντίθετη διάταξη», όμως, είναι στο άρθρο 15 όπου περιέχει την συγκλονιστική ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ της Τουρκίας από όλα τα Δωδεκάνησα!
Συγκεκριμένα, στο Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης, αναφέρονται τα εξής:
«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό την Ιταλίαν και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου»!

Είναι σαφές, ότι η Τουρκία, επειδή δεν αναφέρονται ονομαστικά τα νησιά Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι, επικεντρώνει σε αυτά την αιχμή των διεκδικήσεών της, αφού «γκριζάρισε» πρώτα τα Ίμια, με την βοήθεια των δικών μας ανθελλήνων πολιτικών χωρίς, όμως, να έχει ουδεμία βάσιμη δικαιολογία για τις βλέψεις της, αφού το 1923, όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης, η Ιταλία κατείχε τα Δωδεκάνησα, νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, που αποτυπώνονται σαφώς στους ιταλικούς χάρτες και άρα η Τουρκία αποδέχεται με την υπογραφή της την παραπάνω τότε ιταλική κυριαρχία.

Όταν, αργότερα μετάνιωσε, άρχισε να προβάλει το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης (τα εντός 3 μιλίων νησιά), αποσιωπώντας, όμως, το άρθρο 15 της ίδιας Συνθήκης, με το οποίο παραιτείται από κάθε διεκδίκηση επί των Δωδεκανήσων!

Έτσι, πιέζοντας, κατάφερε να πείσει την Ιταλία να της παραχωρήσει μια σειρά νησιών, τα οποία δεν της ανήκαν και τα οποία της παραχωρήθηκαν τελικά, κατά παράβασης της Συνθήκης της Λωζάννης. Τα νησιά αυτά είναι τα παρακάτω 20, όπως αναφέρονται στην επισήμως υπογεγραμμένη Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932:
«Volo (Gatal-Ada), Ochendra (Uvendire), Fournachia (Furnakya), Kato Volo (Katovolo), Prassoudi (Prasudi) (soyth-east of Catovolo). The islets of Tchatallota, Pighi, Nissi-Tis-Pighi, Agricelia reef, Proussecliss (rock),Pano Makri, Kato Makri (including the rocks), Marathi, Roccie Voutzaky (Rocci Vutchaki), Dacia (Dasya),Nissi-Tis Dacia, Prassoudi (north of Dacia), Alimentarya (Alimentaria), Caravola (Karavola)». Και το «Kara-Ada» (σ.σ. Αρκός) στον κόλπο της Αλικαρνασού!

Όλα σχεδόν τα παραπάνω ονόματα των νησιών είναι ελληνικά, κάτι που δείχνει την αδιάκοπη ελληνικότητα τους, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία προς την Τουρκία παρανόμως, αφού η Τουρκία, με το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης είχε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος της προς αυτά και τα Δωδεκάνησα .

Η Τουρκία συνυπέγραψε τότε με την Ιταλία το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, με το οποίο καθοριζόταν επ΄ ακριβώς από κοινή επιτροπή και δια 37 σημείων, τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και της Τουρκίας, με ρητή αναφορά και στα Ίμια (τ. Καρντάκ) να ανήκουν στην Δωδεκάνησο!

Η Τουρκία, όμως, και πάλι έχει μετανιώσει για εκείνες τις Συμφωνίες και τα Πρωτόκολλα και ζητά να μας πάρει τα μη ρητώς αναφερόμενα στο άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης Δωδεκάνησα, ήτοι τα νησιά Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Ίμια και άλλα, διαμελίζοντας την Ελλάδα στο Αιγαίο! Έτσι η Άγκυρα, έχει παραχώσει τις παραπάνω Ιταλο-Τουρκικές Συμφωνίες, τις οποίες θεωρεί διμερείς και όχι επισήμως διεθνείς, υποσκάπτοντας εσκεμμένα την αδιαμφισβήτητη ισχύ και το κύρος τους!

Η Ελλάδα, έχει το μεγάλο όπλο να απαντήσει πλέον στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα στα Δωδεκάνησα, προσφεύγοντας στα Διεθνή Δικαστήρια και ζητώντας την απόδοση των 20 αυτών νησίδων, ως παρανόμως εκχωρηθέντων – κατά παράβαση του άρθρου 15 της Συνθήκης της Λωζάννης – από την Ιταλία στην Τουρκία!

Το Διεθνές Δικαστήριο μπορεί να βγάλει δύο αποφάσεις:

1. Ή θα δικαιώσει την Ελλάδα, προτάσσοντας την ισχύ της Συνθήκης της Λωζάννης και ακυρώνοντας την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία
Και στην μεν πρώτη περίπτωση η Τουρκία ηττάται συντριπτικά και επιβεβαιώνεται Διεθνώς και Νομικώς ότι ουδένα δικαίωμα έχει επί των Δωδεκανήσων, τα οποία εκχωρήθηκαν τελικά από την Ιταλία στην Ελλάδα οπότε η Ελλάδα θα κερδίσει τότε 20 ακόμη νησιά, τα οποία θα έχει κάθε άνεση να διαπραγματευτεί με μεγαλοκαρδία, προκειμένου να εξασφαλίσει την άρση των τουρκικών προκλήσεων και την «αναγνώριση» εθνικού μας χώρου, FIR και συνόρων.

2. Ή θα διατηρήσει μεν την ισχύ της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά θα αναγνωρίσει και την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του 1932 και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλό της, σαν οικοιοθελή παραχώρηση της Ιταλίας προς την Τουρκία.
Στην δεύτερη αυτή περίπτωση, θα αναγνωριστεί Διεθνώς και δεσμευτικώς η ισχύς της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας και του συμπληρωματικού της Πρωτοκόλλου του 1932, όπου ορίζονται ρητώς και επ΄ ακριβώς τα θαλάσσια σύνορα και η κυριαρχία επί νήσων, νησίδων, βραχονησίδων, μετατρέποντας την διμερή Συμφωνία σε Διεθνώς κατοχυρωμένη, επίσημη και ενεργή! Οπότε θα πρόκειται επίσης για μεγάλο νομικό και διπλωματικό θρίαμβο της Ελλάδας, στερώντας κάθε δικαιώματος την Τουρκία επί των Δωδεκανήσων!
Έτσι η γείτονα χώρα δεν θα ξαναβγεί να μας ζητάει τα ρέστα, συν ότι δεν θα μπορεί να προβάλει αντιδράσεις τόσο για την υφαλοκρηπίδα όσο και για την ΑΟΖ.

Δεν μπορεί η Τουρκία στην Μαύρη Θάλασσα να κάνει χρήση του Δικαίου της θαλάσσης, παρότι η Μαύρη θάλασσα είναι κι αυτή μια κλειστή ημίκλειστη θάλασσα και στο Αιγαίο να παριστάνει την τρελή κι αλλοπαρμένη. Η Τουρκία, αν και δεν υπέγραψε ούτε επικύρωσε τη Σύμβαση του 1982, υιοθέτησε περί το τέλος του 1986 ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και ήρθε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της μέσης γραμμής. Αργότερα άρχισε συνομιλίες με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία για το ίδιο θέμα και ήρθε σε παρόμοια συμφωνία που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Έτσι, ενώ η Τουρκία έχει προχωρήσει σε συνεργασία με παρευξείνια κράτη στην οριοθέτηση της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα – μιας «κλειστής ή ημίκλειστης θάλασσας», όπως και η Μεσόγειος – αρνείται να πράξει το ίδιο και στη Μεσόγειο, τη στιγμή που η ίδια δημιούργησε προηγούμενο στη Μαύρη Θάλασσα. Αντιθέτως, στη Μεσόγειο προωθεί την αντίληψη της υφαλοκρηπίδας και ότι η Κύπρος αποτελείται από δύο κράτη και η αποκαλούμενη «νότιος» Κύπρος έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον, αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα και ειδικά στο Καστελόριζο και τη Στρογγύλη, γιατί θα στερηθεί τα θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και επιπλέον παρεμποδίζει ενδεχόμενα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Κύπρου.Βέβαια τον λόγο τον γνωρίζουμε η Τουρκία θέλει να βάλει χέρι στα κοιτάσματα του Αιγαίου.Μια ζωή οι Τούρκοι τέτοιοι ήταν, τέτοιοι είναι και αν δεν τους μαζέψουμε εμείς τέτοιοι θα παραμείνουν. Και επειδή μιλήσαμε για υφαλοκρηπίδα η Ελλάδα έχει υπογράψει και επικυρώσει τη σύµβαση της
Γενεύης του 1958, για την υφαλοκρηπίδα, η οποία δίνει πλήρη
δικαιώµατα υφαλοκρηπίδας στα νησιά. Επίσης υπέγραψε την σύµβαση του 1982 που επίσης είναι ευνοϊκή σύµβαση.

Η Τουρκία απ’ εναντίας: Αρνείται να δεχθεί ότι τα Ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και δεν υπέγραψε ούτε τη σύµβαση της Γενεύης
ούτε την νέα σύµβαση του 1982.Έτσι για να μαθαίνουμε επίσης αρνείται να δεχθεί ότι η σύµβαση της Γενεύης του 1958 και
ο νόµος της θάλασσας του 1982 την δεσµεύουν, αν και αµφότερες
οι συµβάσεις είναι γνωστόν ότι αντανακλούν διεθνές εθιµικό δίκαιο.

Ισχυρίζεται ότι στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πρέπει
να αγνοηθούν τα νησιά, και η µέση γραµµή να τοποθετηθεί µεταξύ
των ηπειρωτικών κορµών των δύο χωρών.
Κατ’ αρχήν (επί κυβερνήσεων Bylent Ecevit) έθετε το
πρόβληµα σαν τεχνικό. Στην συνέχεια και µέχρι σήµερα ισχυρίζεται
ότι το πρόβληµα είναι πολιτικό.

Αρνείται την προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης,
αν και στην αρχή αποδέχθηκε την Ελληνική πρόταση.
Επιµένει να ζητά την κοινή εκµετάλλευση των
«αµφισβητουµένων περιοχών» (βλ.των Ελληνικών περιοχών).
Ισχυρίζεται ότι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου είναι η φυσική επέκταση της Χερσονήσου Ανατόλια.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ότι όλες οι ανωτέρω
θέσεις και τα επιχειρήµατα δεν έχουν νοµική βάση, ούτε αντέχουν
στην απλή λογική. Εξ άλλου είναι γνωστό ότι η Τουρκία δεν
αναζητεί νόµιµα δικαιώµατα αλλά διεκδικεί ξένο έδαφος, γι’ αυτό και
δεν θέλει να δεσµευθεί µε διεθνείς συµβάσεις και το διεθνές δίκαιο.
Το ερώτημα είναι υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί με ΑΝΤΕΡΑ να βάλουν τους Τούρκους στην θέση τους;Αν ναι ας το πράξουν τώρα γιατί τοπ καθετί έχει και τα όρια του και οι γείτονες μας το έχουν υπερβεί προ πολλού.

Αυτά τα «ολίγα» ΠΑΡΑΘΕΤΩ έτσι για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να μην λησμονούν οι παλαιότεροι.
«Θαρσείν χρή ταχ’ αύριον έσετ΄ άμεινον» που σημαίνει «Πρέπει να έχετε θάρρος ίσως αύριο να είναι καλύτερα».



triklopodia 
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...