Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Καιρός να σπάσουμε τα δεσμά μάς ...


Θεριά σου λέω! Θεριά ανήμερα έχουμε μέσα μας που κρυφοκοιτάζουν την κάθε στιγμή πότε θα χαλαρώσουμε για να δραπετεύσουν και να καταλάβουν το είναι μας! Θεριά που τα έχουμε κλείσει σε χρυσά κλουβιά στα απύθμενα βάθη της ύπαρξής μας.
Τρέμουμε τις νύχτες, εκεί που χάνουμε τη φύλαξή τους, μήπως και ελευθερωθούν τα αιλουροειδή από τα κλουβιά τους και διαλύσουν κάθε τη γνώριμο και οικείο. Ξεσηκώνονται αυτά μέσα στους εφιάλτες μας, ουρλιάζοντας για ζωές που δεν ζήσαμε, για ευκαιρίες που δεν αρπάξαμε, για πόθους που δεν ικανοποιήσαμε.
Και πάλι το πρωί, μουσκεμένοι από τα ιδρωμένα μας σκεπάσματα σαν θα σηκωθούμε, εκείνα στα χρυσά κλουβιά τους πάλι κλείνονται, χωρίς ποτέ τους όμως να κοιμηθούνε. Είναι εκεί, τα νοιώθουμε στης μέρας τις ασχολίες μέσα μας να γρυλίζουν. Είναι εκεί, και ωσάν τις εγκύους μας γυρνάνε τα άντερα για να μας φωνάξουν για τις συμβατότητές μας. Είναι εκεί και ροκανίζουν το κλουβί τους υπενθυμίζοντάς μας ότι η κλεψύδρα του χρόνου χάνει μέρα με τη μέρα την άμμο της.
Μαύροι πάνθηρες, περήφανα πλάσματα, κυρίαρχα. Τέτοια έχουμε μέσα μας και κάθε μέρα σφίγγουμε όλο και περισσότερο το κλουβί, φοβούμενοι το άγνωστο. Και με κάθε μέρα που περνάει, και μένουμε στα γνωστό και πεπατημένο, εκείνοι θεριεύουν περισσότερο αποζητώντας τον αέρα τον ελεύθερο να αναπνεύσουν.
Γιατί δεν είναι μόνο τα κλουβιά κατασκεύασμα δικό μας! Μα σα θα ρίξουμε μέσα μας το φως, τον πάνθηρα να δούμε, θα αποκαλύψουμε πως μια τρυφερή γατούλα κρυβόταν εκεί, πιασμένη και κλεισμένη από τα βαθιά τα παιδικά μας χρόνια, που η σκιά της θέριευε συνεχώς μέσα στα σκοτάδια μας, ενώ μια γλυκιά και τρυφερή αγκαλιά ήταν αυτό που χρειαζότανε για να γουργουρίζει ευτυχισμένη.




Πηγή από fb: Dimitris Nomikos
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...