Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

…αφιερωμένο αγναντεύοντας την πανσέληνο.


Θα σε περιμένω σου είχα πει, και για την αναμονή αυτή ζητούσες λύτρα.
Μπορώ μόνο το φεγγάρι να σου τάξω, σου είπα, μα φοβήθηκες ότι τις νύχτες χωρίς συντροφιά θα το αγναντεύεις από τα σεντόνια σου. Ποτέ σου δεν κατάλαβες ότι ένα μόνο φεγγάρι υπάρχει στον ουρανό και αυτό κοιτάμε όλοι.

Θα σου δώσω από τη ζωή μου σου είχα πει, και θέλησες τη ζωή μου να βάλεις ενέχυρο.
Μπορώ να σου δείξω το φως της σελήνης που μαλακώνει τις νύχτες, σου είπα, μα ήθελες να αγκιστρωθείς από τις ανάγκες σου και όχι να μάθεις να βλέπεις με τις δυνάμεις σου. Δεν ήθελες να αντιληφτείς ότι για να βλέπεις εσύ ολόγιομο το φεγγάρι, ένας ήλιος κατάλευκος κρύβεται κάπου απέναντί του και του χαρίζει απλόχερα την ύπαρξή του.

Θα είμαι εκεί, εγώ για σένα σου είχα πει, και έθεσες όρο να γίνουμε ένα.

Μπορώ να βαδίζω πλάι σου, το δρόμο να σου ανοίγω, μα έχεις χρέος τα πόδια σου να εμπιστευτείς και στου φεγγαρόφωτου το δρόμο να διαβείς, σου είπα, μα χωρίς τις πατερίτσες αισθανόσουν ότι παραπαίεις στα σκοτάδια σου. Ποτέ σου δεν ανακάλυψες ότι είμαστε γιοί του ήλιου και κόρες της σελήνης πάνω σε αυτή τη μάνα γη.

…αφιερωμένο αγναντεύοντας την πανσέληνο.




Πηγή από fb: Dimitris Nomikos
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...