Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Ρώσος πολιτικός ηγέτης: "Διαθέτουμε συστήματα αεράμυνας S-600 και S-700" (κι έγινε ο χαμός)


Freepen.gr - Ο Βλάντιμιρ Ζιρινόφσκι, που ηγείται του εθνικιστικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDPR) από τη δεκαετία του 1990, έκανε λόγο για συστήματα αεράμυνας "S-600" και "S-700" που κατέχει η Ρωσία.
Η αναφορά του έγινε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο δημοσιογράφο Βλαντιμίρ Σολόβιεφ κληθείς να σχολιάσει την παράδοση των συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας S-300 στη Συρία.

"Το S-300 τους ενδιαφέρει (τις Ηνωμένες Πολιτείες). Δεν είχαν προηγουμένως δώσει καμία προσοχή σε κάποια S-300. Αλλά τώρα φοβούνται, γιατί το Ισραήλ, ο στενός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, φοβάται - τους S-300 που βρίσκονται κοντά. Κάθε αεροσκάφος - όχι μόνο του Ισραήλ - μπορεί να καταστραφεί"

Και συνέχισε:

"Οι Αμερικανοί φοβούνται γενικά, φοβούνται ότι το καλύτερο σύστημα αεροπορικής άμυνας στον κόσμο είναι το S-300 της Ρωσίας. Και εμείς επίσης έχουμε S-400, S-500, S-600 και S-700. Μπορούμε να κλείσουμε ολόκληρο τον πλανήτη και κανένα αεροπλάνο δεν θα μπορεί να απογειωθεί», είπε ο βουλευτής προκαλώντας έκρηξη γέλιου από άλλον καλεσμένο, το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα κι ο Σολόβιεφ του συνέστησε να μην αποκαλύψει όλα τα μυστικά για το... "S-1500".



freepen.gr

Το πέτρινο κεφάλι της Γουατεμάλας


Ποια είναι η αλήθεια για το γιγάντιο πέτρινο κεφάλι της Γουατεμάλας που εμφανίστηκε και κατόπιν εξαφανίστηκε;
Το ξεχασμένο από την Ιστορία πέτρινο κεφάλι της Γουατεμάλας, σε σπάνια φωτογραφία του 1950.
ΠΡΙΝ από εξήντα και πλέον χρόνια, βαθιά στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στην Κεντρική Αμερική νότια του Μεξικού, ανακαλύφθηκε ένα γιγάντιο πέτρινο κεφάλι. Το πρόσωπο είχε εκφραστικά χαρακτηριστικά, λεπτά χείλη και μεγάλη μύτη, και κοίταζε ψηλά προς τον ουρανό.
Παραδόξως, ανήκε στην Καυκάσια φυλή και δεν έμοιαζε καθόλου με οποιαδήποτε από τις προ-κολομβιανές φυλές της Αμερικής. Η ανακάλυψη προσέλκυσε αρχικά την προσοχή των ερευνητών, αλλά εξίσου γρήγορα ξεχάστηκε στις σκονισμένες δέλτους της Ιστορίας.
Η ανακάλυψη έγινε για πρώτη φορά γνωστή το 1987, όταν ο δρ. Όσκαρ Ραφαέλ Παδίλα, δικηγόρος και συμβολαιογράφος, έλαβε μια φωτογραφία του κεφαλιού, η οποία είχε τραβηχτεί το 1950, μαζί με μια περιγραφή του αγάλματος από τον ιδιοκτήτη της γης όπου βρισκόταν, «κάπου στις ζούγκλες της Γουατεμάλας».
Η φωτογραφία και η ιστορία που τη συνόδευε, παρουσιάστηκαν σε ένα σύντομο άρθρο του περιοδικού “Ancient Skies”. Το δημοσίευμα τράβηξε την προσοχή του γνωστού ερευνητή Ντέιβιντ Χάτσερ Τσίλντρες, ο οποίος αποφάσισε να ανακαλύψει την τοποθεσία του κεφαλιού.
Αρχικά ήρθε σε επαφή με τον δρα Παδίλα, ο οποίος ανέφερε ότι ιδιοκτήτες της γης όπου βρισκόταν ο μονόλιθος ήταν η οικογένεια Μπιένερ. Η γη βρισκόταν 10 χλμ. μακριά από το χωριό Λα Ντεμοκράτσια, στο νότιο τμήμα της Γουατεμάλας.
Το καλοκαίρι του 1991, οργανώθηκε μια αποστολή για τον εντοπισμό του πέτρινου κεφαλιού. Η απόγνωση του δρα Παδίλα ήταν μεγάλη, όταν ανακάλυψε ότι από το κεφάλι δεν είχαν μείνει παρά μερικά θραύσματα, ενώ το υπόλοιπο είχε εξαφανιστεί. «Καταστράφηκε από τους επαναστάτες περίπου δέκα χρόνια πριν. Αργήσαμε πολύ.
Το κεφάλι χρησίμευσε ως στόχος για τις ασκήσεις με πυρά των αντικυβερνητικών στρατευμάτων. Ήταν εντελώς παραμορφωμένο, όπως το πρόσωπο της Σφίγγας στην Αίγυπτο, που τη μύτη της κατέστρεψαν με κανονιοβολισμούς οι Τούρκοι. Απλώς εδώ ήταν χειρότερα», ανέφερε ο Παδίλα.
Να σημειωθεί ότι πέρα από το σεισμό του 1976, που προκάλεσε μεγάλες καταστροφές και κατά τον οποίο σκοτώθηκαν 25.000 άνθρωποι, η Γουατεμάλα μαστιζόταν από εμφύλιο πόλεμο από το 1944 έως το 1996.
Η αποστολή ήταν σύντομη και ο Παδίλα δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει εκεί, εξαιτίας των μαχών μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των δυνάμεων των ανταρτών. Πάντως πρόλαβε να μετρήσει ό,τι είχε απομείνει και βρήκε ότι το ύψος του κεφαλιού πρέπει να ήταν μεταξύ 4 και 6 μέτρων από τη βάση του λαιμού.
Το πέτρινο κεφάλι έπεσε ξανά στη λήθη έως το 2012, όταν το ξαναέφερα στην επικαιρότητα οι κινηματογραφιστές του φιλμ “Revelations of the Mayans 2012 and Beyond”, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τη φωτογραφία για να στηρίξουν τον ισχυρισμό ότι εξωγήινοι είχαν έλθει σε επαφή με παλαιότερους πολιτισμούς.
Ο παραγωγός της ταινίας δημοσίευσε ένα έγγραφο που γράφτηκε από τον αρχαιολόγο Έκτωρ Μαχία που έλεγε: «Δηλώνω ότι το μνημείο δεν έχει κανένα κοινό χαρακτηριστικό με τους Μάγια, τους Αζτέκους, τους Ολμέκους ή οποιουδήποτε άλλου προ-ισπανικού πολιτισμού.
Δημιουργήθηκε από έναν προχωρημένο και ανώτερο πολιτισμό με τρομερές γνώσεις, για τον οποίο δεν υπάρχει κανένα γραπτό μνημείο στον πλανήτη μας».
Τέτοιοι ισχυρισμοί, που κινούνται καθαρά στη σφαίρα της φαντασίας, έκαναν ζημιά στο αρχαιολογικό κομμάτι της έρευνας, με αποτέλεσμα πολλοί να αμφισβητούν πλέον αυτή καθεαυτή την ύπαρξη του κεφαλιού, πιστεύοντας ότι επρόκειτο για διαφημιστικό κόλπο.
Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι η αρχική φωτογραφία δεν είναι αυθεντική ή ότι οι ισχυρισμοί του δρα Παδίλα ήταν ψευδείς. Επομένως, αν υποτεθεί ότι το κεφάλι ήταν πραγματικό, ανακύπτουν μια σειρά από ερωτήματα: Από πού προέρχεται; Ποιος το κατασκεύασε και γιατί;
Ένα από τα γιγάντια πέτρινα κεφάλια στη Λα Ντεμοκράτσια της Γουατεμάλας, φτιαγμένο από τους Ολμέκους, περί το 1800 π.Χ. Πηγή: Supplied


Η περιοχή, στην οποία βρισκόταν το πέτρινο κεφάλι, η Λα Ντεμοκράτσια, είναι διάσημη για τα γιγάντια πέτρινα κεφάλια από τον πολιτισμό των Ολμέκων, που άνθισε μεταξύ του 1800 και 400 π.Χ. Οι Ολμέκοι είναι ο παλαιότερος πολιτισμός της Κεντρικής Αμερικής ο οποίος έθεσε τα θεμέλια για τις μετέπειτα κοινωνίες των Μάγια και των Αζτέκων.
Η κατάρρευση του πολιτισμού τους είναι ένα αρχαιολογικό αίνιγμα, καθώς κανείς δεν γνωρίζει αν προκλήθηκε εξαιτίας του υπερπληθυσμού, μιας ηφαιστειακής έκρηξης ή μιας αλλαγής στη ροή των ποταμών της περιοχής.
Ένα άλλο αίνιγμα είναι ότι ο πολιτισμός των Ολμέκων, όπως επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι, δεν αναπτύχθηκε σταδιακά, αλλά εμφανίστηκε ξαφνικά ως εξελιγμένος πολιτισμός, σε μια περίοδο που στο Μεξικό και στην υπόλοιπη Κεντρική Αμερική υπήρχαν μόνο πρωτόγονες φυλές.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, «η τέχνη και η αρχιτεκτονική των Ολμέκων ήταν σαφώς προϊόν όχι κάποιων φυλών, αλλά ενός ανεπτυγμένου βασιλείου».
Άλλα ερωτήματα σχετικά με το εξαφανισμένο γλυπτό της Γουατεμάλας είναι αν ήταν απλά ένα κεφάλι, ή αν υπήρχε από κάτω σώμα, όπως συμβαίνει με τα αγάλματα στο Νησί του Πάσχα, και αν συνδέεται με οποιαδήποτε άλλη αρχαία κατασκευή στην περιοχή.
Θα ήταν ωραίο να ξέραμε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά δυστυχώς η δημοσιότητα γύρω από την ταινία “Revelations of the Mayans 2012 and Beyond”, που αναφέραμε πιο πάνω, χρησίμευσε μόνο για να θάψει το θέμα στις σελίδες της ιστορίας.
Το μόνο που μένει, είναι να συγκινηθεί κάποιος φιλόδοξος ερευνητής και να θελήσει να βρει την αλήθεια σχετικά με αυτό το αινιγματικό μνημείο.


 

youmagazine.gr μέσω foulscode

Βακτήριο απειλεί τις ελιές της Μεσογείου: Φόβοι εξάπλωσης με καταστροφικές συνέπειες


Βακτήριο απειλεί τις ελιές της Μεσογείου: Φόβοι εξάπλωσης με καταστροφικές συνέπειες

Βακτήριο θέτει σε κίνδυνο τις ελιές της Μεσογείου, καθώς η εξάπλωση της ασθένειας που προκαλεί θα ήταν καταστροφική και δεν υπάρχει θεραπεία. Προληπτικά μέτρα έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν ήδη οι αγρότες της Ιταλίας.

Χιλιάδες δέντρα ελιάς έχουν κοπεί στην Ιταλία, σε μια προσπάθεια των αγροτών να προλάβουν την εξάπλωση μιας καταστροφικής ασθένειας που προκαλείται από το βακτήριο ξυλέλλα, η οποία πρωτοεμφανίστηκε στις ΗΠΑ.

Το Sputnik μίλησε με τον Τόμας Σίμπσον, έναν blogger από τις ΗΠΑ, ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με το θέμα.

Πρόκειται, ειδικότερα, για το βακτήριο ξυλέλλα (Xylella fastidiosa), το οποίο προσβάλλει μια σειρά από φυτά και είδη δέντρων, αλλά στην παρούσα φάση δημιουργεί έντονες ανησυχίες μεταξύ των ελαιοκαλλιεργητών στην Απουλία, μια περιοχή της νότιας Ιταλίας.

Σημειωτέον, άλλωστε, ότι στη Μεσόγειο παράγεται το 90% του παγκόσμιου ελαιολάδου, επομένως εκφράζονται φόβοι ότι η έλευση του βακτηρίου θα ήταν καταστροφική, προκαλώντας ζημίες τόσο για τους αγρότες, όσο και για το περιβάλλον.

Ο Τόμας Σίμπσον, του οποίου το blog είναι αφιερωμένο στο συγκεκριμένο ζήτημα και παρακολουθεί τις εξελίξεις ήδη από το 2014, σημειώνει αν και η κάλυψη από τα ΜΜΕ είναι επιφανειακή, η ασθένεια θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες, καθώς όπως τονίζει, μιλώντας στο Sputnik, εάν η ασθένεια εξαπλωθεί πέρα από τα όρια της Απούλια προς τη Μεσόγειο, η αγροτική καταστροφή θα ήταν σημαντική.

Όπως παρατηρεί, μάλιστα, ο ίδιος, το βακτήριο ξυλέλλα συγκαταλέγεται μεταξύ των οργανισμών που εάν εντοπιστούν σε κάποιο μέρος στην ΕΕ, πρέπει να ληφθούν μέτρα καραντίνας, προκειμένου να σταματήσει η εξάπλωσή του, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να καταστραφούν και φυτά, τα οποία δεν έχουν προσβληθεί.

Από το 2013, η ξυλέλλα έχει εντοπιστεί επίσης στη Γαλλία και στην Ισπανία, ενώ σε μεμονωμένες περιπτώσεις, έχουν αναφερθεί περιστατικά στη Γερμανία και στο Βέλγιο.

Το βακτήριο μεταφέρεται με μικρά ιπτάμενα έντομα και σύμφωνα με τον Σίμπσον, δεν υπάρχει μέχρι στιγμής γνωστή θεραπεία για την αντιμετώπιση της ασθένειας. Προσβάλλει τόσο το ξύλο, όσο και τα κύτταρα, εμποδίζοντας τα θρεπτικά συστατικά να φτάσουν στο φυλλώδες τμήμα του φυτού, προκαλώντας τον θάνατό του.

Διαβάστε γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έτρωγαν ποτέ μόνοι!


Μπαίνουμε στα «Μαγειρεία των αρχαίων» με την καθοδήγηση της δημοσιογράφου Μαρίας Θερμού και αυτή τη φορά γνωρίζουμε καλύτερα το πώς αντιμετώπιζαν ένα γεύμα.

Για τους αρχαίους Έλληνες ήταν αδιανόητο να φάνε μόνοι. «Το να φάει κανείς μόνος του, δεν σημαίνει ότι γευματίζει, αλλά ότι γεμίζει το στομάχι του σαν τα ζώα», λέει κατηγορηματικά ο Πλούταρχος. Το συμπόσιο, το οποίο διαδραμάτιζε σπουδαιότατο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό γεύμα. Συζητήσεις- φιλοσοφικές και μη-πνευματικά παιχνίδια, μουσική, θέατρο, χοροί, περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα των συμποσίων, όπως βέβαια και οι ερωτοτροπίες. Πέραν αυτών, και όπως το λέει και η λέξη, συμπόσιο είναι η συγκέντρωση ανθρώπων που πίνουν μαζί. Μια τελετουργία, θα μπορούσε να πει κανείς, κατά την οποία σφυρηλατούσαν φιλίες., συνεργασίες, συμμαχίες, μια κατεξοχήν ανδρική λειτουργία με κοινωνικό περιεχόμενο.



Μαρία Θερμού
Στα Μαγειρεία των Αρχαίων
Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ


OliveMagazine.gr

Οι 11 μεγαλύτεροι κρυμμένοι θησαυροί στην Ελλάδα, που αναζητούν μετά μανίας οι χρυσοθήρες



Κρυμμένοι θησαυροί στην Ελλάδα; Κανείς δεν γνωρίζει αν υπάρχουν, καμία απόδειξη για την υπαρξή τους δεν υπάρχει, ωστόσο οι θρύλοι περί ύπαρξης κρυμμένων θησαυρών, παρακινεί πολλούς να παραστήσουν τον... Ιντιάνα Τζόουνς. Κάποιες φορές, με ολέθρια αποτελέσματα.
Τρανή απόδειξη είναι η προσπάθεια αγνώστων να βρουν τον θησαυρό (που θρυλείται ότι υπάρχει) του Αλή Πασά σε περιοχή της Καρδίτσας, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μία τεράστια τρύπα σε ιστορικό γεφύρι της περιοχής, ικανής να προκαλέσει ακόμη και την πτώση του.
Γιατί όμως κάποιοι επιδίδονται με τέτοια μανία στο κυνήγι θησαυρών που κανείς δεν είναι σίγουρος αν υπάρχουν;
Είναι λόγω του άπλετου ελεύθερου χρόνου που έχουν; Η μήπως της μεγάλης αγάπης που έχουν για την ταινία «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού» με τον Ιντιάνα Τζόουνς;
Οτι κι αν είναι το μόνο σίγουρο είναι πως μερικοί Ελληνες δεν διστάζουν. Παίρνουν τον ανιχνευτή μετάλλων τους και ξεχύνονται σε βουνά, ποτάμια, λίμνες.
Και μπορεί να μην ξέρουμε την τακτική τους, αλλά αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα... αυτή δεν αποφέρει καρπούς, καθώς οι πιο γνωστοί και διαδεδομένοι θησαυροί σε ελληνικό έδαφος παραμένουν ακόμη... κρυμμένοι. Και θρυλούμενοι. 
Ποιοι, όμως, είναι όλοι αυτοί οι θησαυροί που θρυλείται ότι υπάρχουν στην Ελλάδα και μετά μανίας ψάχνουν οι επίδοξοι Ιντιάνα Τζόουνς; 
Ο θησαυρός του Αλή Πασά…
Υπάρχει ο θησαυρός του Αλή Πασά; Κάποιοι το πιστεύουν τόσο που δεν τους νοιάζει ακόμη και αν καταστρέφουν γεφύρια που αποτελούν μέρος της ιστορίας του τόπου
Υπάρχει ο θησαυρός του Αλή Πασά; Κάποιοι το πιστεύουν τόσο που δεν τους νοιάζει ακόμη και αν καταστρέφουν γεφύρια που αποτελούν μέρος της ιστορίας του τόπου
Ο θησαυρός του Αλή Πασά αποτελεί θρύλο, ο οποίος, όπως φαίνεται, συγκινεί ακόμη. Και όχι μόνο... Κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι μπορούν να τον εντοπίσουν και για αυτό δεν σταματούν να ψάχνουν. Οχι σε ένα και δυο σημεία, αλλά σε πολλά περισσότερα ανά την Ελλάδα. 
Ωστόσο οι αναζητήσεις του εμπερικλείουν συχνά τεράστιες κινδύνους. 
Λόγω των σεντούκιων με τις λίρες, τους πολύτιμους λίθους και τα άλλα βυζαντινά κειμήλια απ’ τις επιδρομές του που θρυλείται ότι περιλαμβάνονται στο θησαυρό του Αλή Πασά, έχουν κινδυνέψει τελευταία και ιστορικά γεφύρια!
Πρόσφατα οι χρυσοθήρες παραλίγο να γκρεμίσουν ένα ιστορικό πέτρινο γεφύρι στην Καρδίτσα, καθώς, μέσα στην πλάνη τους και στη θολούρα τους, όντας πεπεισμένοι ότι εκεί βρίσκεται ο θησαυρός που τόσο πολύ λαχταρούσαν, δεν λογάριασαν απλά τίποτα. 
Και αν αυτοί έψαχνα στην Καρδίτσα, κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως ο θησαυρός του Aλή  Πασά όντως υπάρχει μεν, στην Κέρκυρα δε.
Αλλοι πάλι λένε πως βρίσκεται κάπου στην Λευκάδα, ενώ μερικοί υποστηρίζουν πως τον θησαυρό τον πήρε ο γιος του όταν πήγε στην Κιουτάχεια.
Μία ξεχωριστή άποψη πάντως είχε ο Βαγγέλης Δήμας, ο οποίος πριν μερικά χρόνια  όχι μόνο είχε πει σε όλους πως πίστευε ότι ο θησαυρός βρισκόταν στα Τρίκαλα, αλλά αποφάσισε και να σκάψει στο χωριό Βασιλική για να τον βρει. Τελικά αντί για χρυσό, είδε νερό.
Η γουρούνα με τα εφτά χρυσά γουρουνάκια που την ψάχνουν παντού
Η χρυσή γουρούνα έχει κάνει τους χρυσοθήρες να τρέχουν!
Η χρυσή γουρούνα έχει κάνει τους χρυσοθήρες να τρέχουν!
Αυτόν τον θησαυρό τον έχουν αναζητήσει παντού. Ο θρύλος μιλά για ένα γλυπτό σε σχήμα γουρούνας, κατά άλλους μαζί με γουρουνάκια, από μασίφ χρυσό.
Η ιστορία πρωτοακούστηκε στην Ιεράπετρα, όταν Γάλλοι αρχαιολόγοι ισχυρίστηκαν πως είχαν βρει μία χρυσή γουρούνα με τα χρυσά γουρούνια της.
Η άλλη ιστορία έχει κέντρο την Δεκέλεια Αττικής όπου εκεί λέγεται πως βρέθηκε ένα κασόνι με μία χρυσή γουρούνα, τμήμα της συλλογής των πρώην βασιλιάδων.
Στην Εδεσσα την ψάχνουν ακόμη. Λένε οτι η γουρουνίτσα είναι θαμμένη κάτω από ένα αιωνόβιο δένδρο.
Από την άλλη οι Λαμιώτες ξέρουν άλλη εκδοχή. Πιστεύουν πως το χρυσό αντικείμενο βρίσκεται κάτω  από την πλατεία Λαού και εκεί μάλιστα υπάρχουν πολλά χρυσά γουρούνια.
Χάρτης με τους μεγαλύτερους θησαυρούς που αναζητούνται ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα
Χάρτης με τους μεγαλύτερους θησαυρούς που αναζητούνται ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα
Ο θησαυρός του πλουσιότερου Τούρκου του Μοριά
Το κάστρο του Κιαμήλ Μπέη/ Φωτογραφία: argolikivivliothiki.gr
Το κάστρο του Κιαμήλ Μπέη
Ο λόγος για τον Κιαμίλ-μπέη, ο οποίος ήταν ο πασάς της Κορίνθου και ο πλουσότερος Τούρκος του Μοριά.
Πολλοί πιστεύουν πως ο θησαυρός του έμεινε στα αζήτητα, όταν κατά την επανάσταση συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Η αξίας της περιουσίας του σύμφωνα με οθωμανικά έγγραφα από το 1800 υπολογίζεται στα 500 εκατομμύρια, ενώ κάτοικοι του Κιάτου θεωρούν πως η περιοχή τους είναι και η επικρατέστερη για την εύρεση αυτού του θησαυρού. Φυσικά και δεν έχουν βρει απολύτως τίποτα.
Στην ίδια περιοχή, οι επίδοξοι Ιντιάνα Τζόουνς του σήμερα, αναζητούν πέρα από τον θησαυρό του Κιαμίλ Μπέη και το αυτοκρατορικό ξίφος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, πάνω στο οποίο υπάρχουν μεγάλες πολύτιμες πέτρες.
Τα κλοπιμαία του λήσταρχου Παπακυριτσόπουλου
Στην Φθιώτιδα έχουν την δική τους ιστορία για έναν λήσταρχο, ο οποίος όχι μόνο κατάφερε και έκλεψε πολλά πανάκριβα λάφυρα, αλλά μάλιστα τα έθαψε κάπου στο βουνό Οίτη.
Ο θρύλος λέει ότι ο λήσταρχος δεν είχε προλάβει να ξεθάψει το θησαυρό πριν πεθάνει από τα πυρά των αστυνομικών αρχών. Και κάπως έτσι, οι σημερινοί Ιντιάνα Τζόουνς ψάχνουν και ψάχνουν και ξαναψάχνουν... 
Η Ροδόπη παίρνει την πρωτιά... με τρεις κρυμμένους θησαυρούς
Ο Καρά Αλή Πασάς/ Φωτογραφία: travelogues.gr
Ο Καρά Αλή Πασάς
Ευκολόπιστοι φαίνεται πως είναι οι κάτοικοι στην Ροδόπη, οι οποίοι γνωρίζουν όχι μία, αλλά τρεις ιστορίες για κρυμμένους θησαυρούς.
Οι θησαυροί σχετίζονται με τον Καρά Αλή, τον Πέτκόφ και τον Βαλσάμ Βοεβόδα.
Αναφορικά με τον πρώτο, υπάρχει ο μύθος πως ο Καρά Αλή κατά την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας συγκέντρωσε χρυσαφικά, λίρες και ασημικά από ληστείες  τα φόρτωσε σε εφτά καμήλες και τα έβαλε μέσα σε μία σπηλιά κάπου στην Ροδόπη. Ο θρύλος λέει πως ο Καρά Αλή έφραξε την είσοδο με έναν τεράστιο βράχο, με αποτέλεσμα όσοι βλέπουν σήμερα σπηλιά με βράχο στην Ροδόπη να τους μπαίνουν ιδέες.
Οσον αφορά τον Πέτκοφ, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που αναζητούν τα ξυλοκιβώτια γεμάτα κοσμήματα και λίρες του κομιτατζή.
Σχετικά με τον κλέφτη Βαλσάμ Βοεβόδα, αυτός έζησε και ενέργησε στην Κομοτηνή, με αποτέλεσμα πολλοί ντόπιοινα πιστεύουν πως κάπου έχει κρύψει την αμύθητη περιουσία του που έχει βγάλει από τις ληστείες. Και κάπως έτσι ξεχύνονται στα βουνά... 
Ο θησαυρός του Πύρρου στην Ηπειρο
Ο Πύρρος Α της Ηπείρου/ Φωτογραφία: Wikipedia
Ο Πύρρος Α της Ηπείρου
Στα βουνά της Πρέβεζας  εδώ και χρόνια κάτοικοι αναζητούν τον θησαυρό του Πύρρου (ο οποίος έζησε στο 300 πΧ) και ήταν βασιλιάς των Μολοσσών.
Λέγεται πως μετά τους πολέμους του βασιλιά στην Ιταλία, ο Πύρρος κατάλαβε πως η ώρα που θα χάσει την ζωή του σε κάποια μάχη δεν αργεί και έτσι διέταξε να θαφτούν όλα του τα πλούτη σε κάποιο βουνό κοντά στην Πρέβεζα.
Αν και οι Ελληνες Ιντιάνα Τζόουνς ψάχνουν και ξαναψάχνουν τίποτα απολύτως δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής.
Ο θησαυρός του Λύκου στην Πελοπόννησο
Στην Πελοπόννησο ο πιο φημισμένος θησαυρός σχετίζεται με τον λήσταρχο Λύκου ή Λύγγου, από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Σύμφωνα με παλιό δημοσίευμα του arkadia press  ο λήσταρχος Λύγγος τον 19ο αιώνα έκρυβε ανεκτίμητα χρηματικά ποσά (σε χρυσό) σε υπόγειες στοές του Μαίναλου, κι από την άλλη ο καπετάν Πέρδικας (του ΕΛΑΣ-Ελληνικού Απελευθερωτικού Στρατού- από τα κατοχικά στρατεύματα) έκρυψε εκεί χρυσές λίρες.
Το καλοκαίρι του 2000, δύο Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες με καταγωγή από Αρκαδία και Λακωνία αντίστοιχα είχαν φέρει ένα ειδικό και πανάκριβο ηλεκτρομαγνητικό μηχάνημα από τις ΗΠΑ με υπερσύγχρονο Scanner. Εψαξαν στο Μαίναλο, αλλά δεν βρήκαν απολύτως τίποτα.
Οι λίρες των Βρετανών Στην Ηπειρο
Ο θρύλος με τις λίρες στην Ηπειρο
Ο θρύλος με τις λίρες στην Ηπειρο
Στην Ηπειρο έχουν «χούι» να ψάχνουν θησαυρό με λίρες και συγκεκριμένα αυτές που πιθανώς έχουν κρύψει οι αντάρτες.
Αυτή την φορά, λοιπόν, στο στόχαστρο των ειδικών είναι και οι λίρες που πετούσαν οι Αγγλοι με στόχο να ενισχύσουν την ελληνική αντίσταση -συγκεκριμένα τις δυνάμεις του Ζέρβα- οι οποίες δεν έφτασαν όλες στον στόχο τους. Πρέπει βέβαια να επισημανθεί ότι οι λίρες δεν ήταν της βασίλισσας της Αγγλίας, αλλά ο ελληνικός χρυσός που είχε φυγαδευτεί στην Αίγυπτο και κατέληξε στο Λονδίνο.



ΠΗΓΗ

Τι μπορεί να αλλάξει με την απελευθέρωση του πάστορα από τον Ερντογάν;


Μετά τους παλικαρισμούς προς τις ΗΠΑ, που στοίχισαν πολύ στην τουρκική οικονομία με άδηλο το μέλλον, ο Ερντογάν προέβη σε αναμενόμενη ενέργεια

Επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά ότι οι Τούρκοι -και όχι μόνον o Ερντογάν- υπολογίζουν μόνον τους αντιπάλους εκείνους, που δεν τους συμπεριφέρονται ως ραγιάδες.

Πριν από καιρό, σε σημείωμά μου για τις απειλές του Ερντογάν κατά της Κύπρου, είχα γράψει ότι αν λάβει κάποιος υπόψη τις αναλύσεις για τον τουρκικό λαό, είναι κοινή η διαπίστωση ότι παριστάνουν τον παλικαρά, μόνον όταν βρεθούν απέναντι σε έμφοβους αντιπάλους (καλή ώρα, όπως τους Έλληνες πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών), αλλά κατεβάζουν το κεφάλι και εγκαταλείπουν όταν βρεθούν απέναντι σε αποφασισμένους να απαντήσουν.

Υπενθυμίζω τα λόγια του Χένρι Μόργκενταου, Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία και συγγραφέα: «Ο Τούρκος είναι ουσιαστικά θρασύδειλος. Είναι γενναίος σαν λιοντάρι όταν τα πράγματα έρχονται όπως τα θέλει, αλλά δουλόφρων, χαμερπής και λιγόψυχος όταν του τυχαίνουν αναποδιές».

Μετά τους παλικαρισμούς προς τις ΗΠΑ, που στοίχισαν πολύ στην τουρκική οικονομία με άδηλο το μέλλον, ο Ερντογάν προέβη σε αναμενόμενη ενέργεια. Υπέκυψε στο αίτημα των ΗΠΑ, και απελευθέρωσε τον Αμερικανό πάστορα, για τον οποίον τόσος λόγος έχει γίνει στον παγκόσμιο Τύπο. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχουν κρυφά ανταλλάγματα και ποια μπορεί να είναι αυτά, γνωρίζουμε όμως ότι τα προβλήματα με τους Τούρκους λύνονται ή με παζάρια, ή με επίδειξη ισχύος από τον αντίπαλο.


Βεβαίως, τα δύο μεγάλα πλεονεκτήματα της Τουρκίας είναι, αφενός η ανεκτίμητη γεωστρατηγική της θέση, αφετέρου τα 80 εκατομμύρια καταναλωτών, που αποτελούν μεγάλη αγορά για τις βιομηχανικές χώρες. Δεν είναι επομένως ο Ερντογάν που την καθιστά περιζήτητη σύμμαχο, ούτε είναι μόνον η σημερινή συγκυρία που διαταράσσει τις σχέσεις της Τουρκίας με την Δύση.

Σε παλαιό του άρθρο στον κυπριακό Τύπο, με τίτλο "Αμερικανοτουρκικά και Ασφάλεια στη Μεσόγειο: Γιατί οι ΗΠΑ στρέφονται κατά του Ερντογάν", ο Μάριος Ευρυβιάδης, έγραψε μεταξύ άλλων: «Στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις συμβαίνει κάτι για το οποίο δεν καταγράφεται προηγούμενο στην μεταπολεμική εποχή, από τότε δηλαδή που οικοδομήθηκε η μέχρι σήμερα προνομιακή στρατηγική σχέση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Άγκυρα.

» Την περίοδο αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη και κλιμακώνεται μια συντονισμένη επίθεση κατά της τουρκικής κυβέρνησης που επικροτείται από την αμερικανική κυβέρνηση. Kαι είναι το τελευταίο, η σιωπηρή συναίνεση και ενθάρρυνση της αμερικανικής κυβέρνησης προς την κατεύθυνση αυτή, που είναι πρωτόγνωρο και χωρίς προηγούμενο. Το ερώτημα είναι τι σηματοδοτεί και αν σηματοδοτεί το ο,τιδήποτε θετικό η εξέλιξη αυτή για τη Μεσόγειο και για εμάς, ειδικά».

Με βάση τα ανωτέρω, και μετά την αποφυλάκιση του πάστορα, μπορεί να πει κάποιος με βεβαιότητα αν θα επαναπροσεγγίσουν οι Τούρκοι την Δύση; Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι η Τουρκία δεν μπορεί πάλι να στραφεί εναντίον της Ρωσίας, έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος της Δύσης. Είναι πολλά τα κοινά συμφέροντα, που ούτως ή άλλως υποχρεώνουν την Τουρκία να μη αποκοπεί από την Ρωσία. Ο Ερντογάν, είναι πεπεισμένος ότι οι Αμερικανοί θέλησαν να τον ανατρέψουν με το αποτυχημένο πραξικόπημα. Η έλλειψη εμπιστοσύνης με τις ΗΠΑ επομένως είναι αμοιβαία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θέλει και την διακοπή των σχέσεων με τη Δύση. Όπως πριν από καιρό, με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού, επεδίωκε την συμπαράσταση του ΝΑΤΟ για την απομάκρυνση των Ρώσων από την Συρία, οι οποίοι τον εμπόδιζαν στην πραγματοποίηση των σχεδίων του, έτσι και τώρα επιχειρεί προσέγγιση με τις ευρωπαϊκές χώρες, και ιδία με τη Γερμανία, για κοινό αμυντικό μέτωπο κατά των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, αντιλαμβάνεται πως οι πιθανότητες ανατροπής του είναι ελάχιστες. Όχι επειδή είναι δύσκολο να του συμβεί κάποιο ατύχημα, αλλά επειδή η απουσία του από τον προεδρικό θώκο, ακόμη και όχι βίαια, δεν θα φέρει ισχυρή διάδοχη κατάσταση, την στιγμή μάλιστα που ξεδόντιασε τον στρατό. Η μετά τον Ερντογάν κατάσταση, έχει πολλές πιθανότητες να είναι ο εμφύλιος, από τη στιγμή που έφερε τον διχασμό στον τουρκικό λαό, με εκατοντάδες χιλιάδες διωκομένους να αναμένουν την ώρα της εκδίκησης.

Ίσως, αυτός είναι και ο λόγος που οι ΗΠΑ αποφεύγουν να εξωθήσουν τα πράγματα, έως ότου φανεί στον ορίζοντα η εναλλακτική λύση.


Ο Μακεδών


ΠΗΓΗ

Ανεπανόρθωτη ζημιά το bullying που υπέστη ο ελληνικός λαός πριν το δημοψήφισμα απο την Ε.Ε και όχι μόνο

 
Με σκημένο το κεφάλι στην ουρά για 60 ευρώ
Της Μαρίνας Σπύρου*
Η νύχτα της 26ης Ιουνίου ήταν μακρά για κάθε κάτοικο της Ελλάδας.
 Ο πρωθυπουργός της χώρας σε διάγγελμα που έκανε μετά τα μεσάνυχτα ανακοίνωσε τη διενέργεια δημοψηφίσματος όπως έκανε σαφές ο Αλέξης Τσίπρας.
«αν πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο της συμφωνίας το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup στις 25/6/2015 και το οποίο αποτελείται από δύο μέρη που συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους».
«Η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης και η Ευρώπη αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας» είπε όπως έκανε σαφές ο Αλέξης Τσίπρας., καλώντας τους πολίτες της Ελλάδας «να αποφασίσουν κυρίαρχα και περήφανα» στο «εκβιαστικό τελεσίγραφο για την αποδοχή μιας αυστηρής και ταπεινωτικής λιτότητας».
Η ελληνική κυβέρνηση έφτασε μέχρι την 5η Ιουλίου υποστηρίζοντας το «ΟΧΙ» και δηλώνοντας ότι σκοπός της κυβέρνησης ήταν «το δημοψήφισμα να αποτελέσει τη συνέχεια της διαπραγμάτευσης, με πιο ισχυρά όπλα», όπως έκανε σαφές ο Αλέξης Τσίπρας.
Στον αντίποδα, η Νέα Δημοκρατία, Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, έχοντας στο πλευρό τους την πλειονότητα των παραγωγικών φορέων[1] της χώρας, αρχικά ζήτησαν την απόσυρση του δημοψηφίσματος και στη συνέχεια τάχθηκαν υπέρ του «ΝΑΙ», υπογραμμίζοντας πως ένα ενδεχόμενο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα θα προκαλούσε ρήξη με τους Ευρωπαίους, η οποία θα οδηγούσε σε έξοδο από την Ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπέρ του «ΟΧΙ» τάχθηκε η Χρυσή Αυγή, ενώ το ΚΚΕ ήταν αρνητικό στην πρόταση της κυβέρνησης και των δανειστών.
Παράλληλα γίνονταν δηλώσεις από ξένους αξιωματούχους, όπως αυτή του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, ο οποίος υποστήριξε ότι «το διακύβευμα του δημοψηφίσματος είναι “ευρώ ή δραχμή”». Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, από την πλευρά του, σε ειδική συνέντευξη Τύπου, την οποία έκλεισε στα ελληνικά, απευθύνθηκε στους Έλληνες και τους ζήτησε «να ψηφίσουν “ΝΑΙ” στο δημοψήφισμα, όποιο κι αν είναι το ερώτημα», τονίζοντας ότι αυτό «μπορεί να αλλάξει τις επόμενες μέρες» και προειδοποιώντας ότι «δεν υπάρχει λόγος να αυτοκτονήσουν». Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου σε παρέμβασή του δήλωσε ότι θα κάνει καμπάνια υπέρ του «ΝΑΙ», ενώ τρεις μέρες πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εξέφραζε την ελπίδα ότι «σε περίπτωση που επικρατήσει το “ΝΑΙ” θα υπάρξει παραίτηση Τσίπρα και θα αναλάβει κυβέρνηση τεχνοκρατών, ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση».
Από τη στιγμή του διαγγέλματος, τα media της Ελλάδας άλλαξαν το πρόγραμμά τους κι αφιερώθηκαν σε έναν μονοθεματικό μαραθώνιο ενημέρωσης για τα τεκταινόμενα γύρω από το δημοψήφισμα, προκαλώντας την παρέμβαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) – ανεξάρτητο όργανο το οποίο εποπτεύει τα Μέσα – και της Ένωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ), που έκαναν συστάσεις στους δημοσιογράφους για τον τρόπο κάλυψης των γεγονότων. Επιπλέον παρέμβαση υπήρξε και από τον Εισαγγελέα, ο οποίος – μέχρι την ώρα που διενεργείτο η παρούσα έρευνα – εξετάζει για τυχόν παραβίαση του νόμου.
Στην παρούσα έρευνα θα επιχειρηθεί, μέσω της αφήγησης των ίδιων των πρωταγωνιστών, η ανάλυση της κάλυψης της εβδομάδας πριν το δημοψήφισμα από την ελληνική ιδιωτική τηλεόραση και τις ενημερωτικές ιστοσελίδες, καθώς και οι παραβιάσεις τόσο των κανόνων δεοντολογίας, όσο και των νόμων. Θα τεθούν ερωτήματα όπως το κατά πόσο οι δημοσιογράφοι έχουν ελευθερία να κινηθούν σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από αυτό που το Μέσο στο οποίο εργάζονται ορίζει, αλλά θα εξεταστεί και η σχέση εξάρτησης που έχουν τα Μέσα με την εξουσία. Θα αναζητηθεί η ευθύνη για την αστοχία των δημοσκοπήσεων και τέλος, η σχέση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος με τον χειρισμό των Μέσων. Παράλληλες συνεντεύξεις με εκπροσώπους εμπλεκόμενων με τα Μέσα  φορέων, αλλά και εκπροσώπους της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα επιχειρήσουν να τοποθετήσουν την εβδομάδα αυτή μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο της περιόδου της κρίσης στην Ελλάδα, κατά την οποία, όπως σημειώνει ο Νόαμ Τσόμσκι, εκτυλίσσεται ένας «πόλεμος κοινωνικών τάξεων».
Ένας αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ένας παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ένας αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής και δύο συντάκτες ενημερωτικών ιστοσελίδων, είναι οι δημοσιογράφοι που συμμετείχαν στη διενέργεια της έρευνας αυτής. Καθένας τους εργάζεται σε διαφορετικό Μέσο. Διατηρούν την ανωνυμία τους αποκλειστικά για την προστασία των εργασιακών τους σχέσεων.
Η κάλυψη του δημοψηφίσματος από τα media
«Πήγα στα παιδιά μου και τους ζήτησα συγνώμη για τη δουλειά που κάνω». Η φράση αυτή ανήκει σε αρχισυντάκτη δελτίου ειδήσεων[ix] και αφορά στην εβδομάδα του δημοψηφίσματος.
Κάθε δημοσιογράφος γνωρίζει τη λεγόμενη «γραμμή» του Μέσου, για το οποίο εργάζεται και η υπογράμμισή της ανά περίπτωση είναι περιττή. Η υπενθύμισή της σε αυτήν την περίσταση, είναι ενδεικτική της πίεσης που ασκήθηκε στους δημοσιογράφους.
«Μας είπαν ξεκάθαρα ότι στηρίζουμε το “ΝΑΙ” και κινηθήκαμε προς αυτή την κατεύθυνση» δηλώνει αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής[x], ενώ συντάκτης ιστοσελίδας μεγάλης επισκεψιμότητας[xi] αναφέρεται σε εσωτερικό email στο οποίο υπήρξε σαφής εντολή προς την ίδια κατεύθυνση. «Ήταν σαν “ομερτά”. Κανένας δεν μίλησε γι’ αυτό, όμως όλοι το τηρούσαν» λέει ο ίδιος.
Οι πηχυαίοι τίτλοι που συνόδευαν τα διαδικτυακά και τηλεοπτικά ρεπορτάζ, αλλά και τις συζητήσεις σχολιασμού στα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές, θα ήταν αρκετά για να σχηματίσει κανείς μια σαφή εικόνα του περιεχομένου στα Μέσα, το οποίο ο αρχισυντάκτης του δελτίου[xii] δεν μπορεί να χαρακτηρίσει «ούτε ενημέρωση, ούτε άσκηση δημοσιογραφίας» αλλά «μόνο προπαγάνδα».
Ο ίδιος κάνει λόγο για «εκστρατεία φόβου» από τα media και περιγράφοντας τη θεματολογία των ημερών αναφέρεται σε «απίστευτες ουρές στα ΑΤΜ των τραπεζών. Ένα από τα κανάλια μάλιστα, έδειξε εικόνες από την Τουρκία, για να παρουσιάσει το… τεράστιο πρόβλημα που υπήρχε». Σε ουρά εκτυλίχτηκε κι ένα από τα πιο ακραία δείγματα της κατάστασης, όπου ρεπόρτερ έσπρωξε και προσπέρασε, σε ζωντανή σύνδεση, έναν ηλικιωμένο ο οποίος καταφέρθηκε κατά των δανειστών και υπέρ της κυβέρνησης.
Η ηρεμία όμως που υπήρχε στις ουρές των ΑΤΜ, δεν ήταν αρκετή κι έτσι, «επιστρατεύθηκαν τα ρεπορτάζ των ξένων καναλιών με τις ουρές στην Ελλάδα». Άλλωστε, όπως σημειώνει ο αρχισυντάκτης της ενημερωτικής εκπομπής[xiii], που συμπληρώνει και την προβολή ουρών στα βενζινάδικα και τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ, «το θέμα στην τηλεόραση είναι η εικόνα». Ακόμα ένα ζήτημα που απασχόλησε τα δελτία ήταν «η καταστροφή στον τουρισμό από τα capital controls και από την αστάθεια που έφερνε το δημοψήφισμα[xiv]».
Στην υπερπροβολή των ουρών αναφέρονται αμφότεροι οι δύο συνεντευξιαζόμενοι συντάκτες των ιστοσελίδων[xv], προσθέτοντας τα «χτυπήματα» σε στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης και η τότε πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, των οποίων οι δηλώσεις αναζητούνταν με «άγχος» για να γίνουν πρώτο θέμα.
Έρευνα και ανάλυση περιεχομένου των Μέσων Ενημέρωσης για την εβδομάδα του δημοψηφίσματος διεξάγει το Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο πρόεδρος του Τμήματος Γιώργος Πλειός[xvi] μοιράστηκε μαζί μας τα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας και επιβεβαίωσε τα παραπάνω δείγματα, προσθέτοντας την «απόκρυψη δηλώσεων από αξιωματούχος του εξωτερικού». Τα media «προέβαλλαν δηλώσεις που ήταν ευνοϊκές για τις θέσεις τους» σχολίασε.
Ένα ακόμα ζήτημα που προέκυψε ήταν αυτό της ανισομερούς κατανομής του τηλεοπτικού χρόνου τόσο για τους εκπροσώπους των δύο πλευρών, όσο και για τις συγκεντρώσεις των υποστηρικτών τους.
«Οι εκπρόσωποι του “ΝΑΙ” υπερτερούσαν στα πάνελ» δηλώνει ο παρουσιαστής του δελτίου[xvii], παραδεχόμενος ότι η κατανομή «δεν ήταν δίκαιη». «Ήταν ένας υπερασπιστής του “ΟΧΙ” να μάχεται με επτά του “ΝΑΙ”» παρατήρησε ο Λευτέρης Κρέτσος[xviii], Γενικός Γραμματέας Επικοινωνίας κι Ενημέρωσης, ο οποίος συμμετείχε στη διακομματική επιτροπή που – όπως πριν από κάθε εκλογική διαδικασία – όρισε την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου στις δύο πλευρές, για να διαπιστώσει στη συνέχεια την παραβίασή της. «Είχαμε ενστάσεις» δήλωσε σχετικά με την παραβίαση των χρονοδιαγραμμάτων, την οποία απέδωσε «σε παθογένειες του μιντιακού συστήματος στην Ελλάδα».
«Τη μεγάλη συγκέντρωση του “ΟΧΙ”, δεν τη δείξαμε στην έκτασή της και μετά βέβαια το διορθώσαμε» συμπληρώνει ο παρουσιαστής δελτίου[xix].
 
Ψυχολογικές επιχειρήσεις εν καιρώ ειρήνης
Τα media όμως «δεν αρκέστηκαν απλώς στο να κάνουν συστηματική προπαγάνδα υπέρ του “ΝΑΙ”, αλλά προχώρησαν σε κάτι περισσότερο», παρατηρεί ο Γ. Πλειός[xx], περιγράφοντας μια πρακτική που χρησιμοποιούν κυρίως οι στρατοί σε περιόδους πολέμου για να μειώσουν το ηθικό του αντιπάλου.
Ο καθηγητής αναφέρεται στις «ψυχολογικές επιχειρήσεις» οι οποίες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά «σε καιρό ειρήνης», στις επαναληπτικές εκλογές του 2012, ενώ στην περίπτωση του δημοψηφίσματος αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι όλων των δελτίων και εκπομπών, με εξαίρεση την ΕΡΤ.
Πρόκειται, όπως εξηγεί ο ίδιος, για συμπεριφορά δημοσιογράφων που βασίζεται σε δύο πυλώνες. «Ο ένας είναι ο εκφοβισμός – στη συγκεκριμένη περίπτωση η διαρκής υπόμνηση από τους δημοσιογράφους προς το κοινό για το τι θα πάθει αν ψηφίσει “ΟΧΙ” – και ο δεύτερος η δαιμονοποίηση – που αφορά στην επίρριψη της ευθύνης σε κάποιο πρόσωπο, που στην προκειμένη ήταν ο Αλέξης Τσίπρας».
Ο παρουσιαστής του δελτίου[xxi] που μόνο ως παρατηρητής βίωσε αυτή την τακτική, σχολιάζοντάς την κάνει λόγο για «ατυχέστατη στιγμή» η οποία οφείλεται «σε δημοσιογραφική αδυναμία και στην κουλτούρα όλων ημών των ιθυνόντων και λιγότερο στη γραμμή του Μέσου». «Από το “αναδείξτε το” μέχρι το πώς θα το κάνεις, μεσολαβούν ο διευθυντής ειδήσεων, οι αρχισυντάκτες και οι δημοσιογράφοι», συμπληρώνει.
Η παραβίαση του νόμου και οι «άνωθεν» παρεμβάσεις
Το ΕΣΡ και η ΕΣΗΕΑ, την εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα, είχαν κάνει συστάσεις στο σύνολο των φορέων ενημέρωσης για «αντικειμενική ενημέρωση με σεβασμό της κάθε άποψης», επισημαίνοντας την ανάγκη «αποφυγής διχαστικής ατμόσφαιρας». Να σημειωθεί εδώ ότι στο «σύνολο των φορέων ενημέρωσης» δεν συγκαταλέγονται οι ενημερωτικές ιστοσελίδες, αφού δεν αναγνωρίζονται από το ΕΣΡ[2] και οι εργαζόμενοί τους ως δημοσιογράφοι από την ΕΣΗΕΑ[3], με αποτέλεσμα οι νόμοι αλλά και οι εκάστοτε συστάσεις να μην τις αφορούν. Πέντε μέλη του Πειθαρχικού Οργάνου της ΕΣΗΕΑ παρακολουθούσαν και κατέγραφαν το περιεχόμενο της ειδησεογραφίας όλων των Μέσων, περιγράφει το μέλος του Οργάνου, Πόπη Χριστοδουλίδου[xxii], προσθέτοντας ότι κατά την καταγραφή παρατηρήθηκε παραβίαση στο σύνολο των κανόνων δεοντολογίας από τη μεγαλύτερη μερίδα δημοσιογράφων. Εκτός αυτού όμως, όπως λέει η ίδια, «στα γραφεία της Ένωσης έφτασαν πάνω από 600 καταγγελίες, το 90% εκ των οποίων επώνυμες, με τους πολίτες να διαμαρτύρονται ότι, κάποια κανάλια τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα πανικόβαλαν και τρομοκράτησαν τον κόσμο, προκειμένου να ψηφίσει “ΝΑΙ”».
Εννέα δημοσιογράφοι πρόκειται να απολογηθούν στο Πειθαρχικό και να έρθουν αντιμέτωποι με ποινές από διετή μέχρι οριστική διαγραφή τους από την Ένωση, όπως εξηγεί η Π. Χριστοδουλίδου[xxiii], η οποία αναφέρεται σε καταγεγραμμένο τηλεοπτικό υλικό, όπου αποτυπώνεται «η παραβίαση όλων των κανόνων» από τους καταγγελλόμενους. Η διαγραφή του εν λόγω υλικού από την ιστοσελίδα του ΜΕGA κάνει την ίδια να σχολιάζει ότι «οι συνάδελφοι φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων».
Αντιμέτωπος με πειθαρχική δίωξη θα βρεθεί και δημοσιογράφος, υποστηρικτής του «ΟΧΙ» ο οποίος μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος αποκάλεσε στον τηλεοπτικό αέρα «γερμανοτσολιάδες» τους ψηφοφόρους του «ΝΑΙ».
«Προσχηματική και χωρίς ουσία» χαρακτηρίζει την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ στη συγκεκριμένη περίσταση ο αρχισυντάκτης του δελτίου. Όπως το σύνολο των συνεντευξιαζόμενων, έτσι κι αυτός, διερωτάται γιατί να γίνει τώρα, αφού η παραβίαση των δεοντολογικών κανόνων αποτελεί συνήθη τακτική των δημοσιογράφων[xxiv]. Κληθείσα να απαντήσει εκ μέρους του Οργάνου, η Π. Χριστοδουλίδου[xxv] σημείωσε ότι «έχει να κάνει με τα μέλη που εκλέγονται στο Πειθαρχικό» τα οποία η ίδια θεωρεί ότι έχουν κάποιου είδους «φοβία με τους συναδέλφους στα κανάλια».
Ένας εκ των καταγγελλόμενων παραδέχεται[xxvi] ότι «δεν έπρεπε να ήμασταν τόσο προπαγανδιστές του “ΝΑΙ”», εκφράζοντας όμως ένσταση ότι αυτό «δεν θα έπρεπε να επισύρει πειθαρχική δίωξη». Κι ενώ «διαφωνεί με αυτό τον τρόπο δημοσιογραφίας», τονίζει ότι «δεν παύει να υπάρχει η ελευθερία του να είναι κάποιος όσο αιρετικός θέλει, έστω και με λανθασμένες θέσεις» και προσθέτει ότι «ακόμα και αυτό κρίνεται, στην εποχή που μπορείς να αλλάξεις κανάλι και να αποταθείς σε άλλη πηγή ενημέρωσης».
Προκαταρτική εξέταση διέταξε και ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, ο οποίος μετά από έγγραφες καταγγελίες διερευνά[4] κατά πόσο διεπράχθησαν αδικήματα όπως «η απόπειρα επηρεασμού ψηφοφόρων» και η «απόπειρα νόθευσης εκλογικού αποτελέσματος» κατά την κάλυψη των εξελίξεων την περίοδο του δημοψηφίσματος, καθώς και για το αν μεταδόθηκαν δημοσκοπήσεις σε χρόνο που απαγορεύει η εκλογική νομοθεσία. Ανάλογη έρευνα διεξάγει και το ΕΣΡ το οποίο επίσης δέχθηκε πλήθος καταγγελιών.
 Η ελευθερία του δημοσιογράφου και ο αντίκτυπος στις εργασιακές σχέσεις
Οι περιπτώσεις δημοσιογράφων που ταυτίστηκαν με τις θέσεις των εργοδοτών τους δεν ήταν λίγες. Ο συντάκτης της ιστοσελίδας[xxvii] εντόπισε αρκετές τέτοιες συμπεριφορές και δήλωσε «σοκαρισμένος» με τους συναδέλφους του που «υπερασπιζόμενοι με υπερβάλλοντα ζήλο τον εργοδότη τους, έγιναν “βασιλικότεροι του βασιλέως”». Αντιμέτωπος με την ίδια εικόνα βρέθηκε και ο αρχισυντάκτης τηλεοπτικής εκπομπής[xxviii], ο οποίος χαρακτηρίζει «γελοίο» το ότι συνάδελφοί του «έγιναν το alter ego του εργοδότη τους», καθώς «είμαστε όλοι αναλώσιμοι».
Να σημειωθεί ότι μετά το δημοψήφισμα και κυρίως την περίοδο που το νομοσχέδιο για τα Μέσα Ενημέρωσης τέθηκε σε διαβούλευση – οι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών, μετά από 25 χρόνια λειτουργίας , καλούνται σήμερα να πληρώσουν για τις τηλεοπτικές άδειες – , υπήρξαν σχεδόν σε όλα τα κανάλια οριζόντιες μειώσεις μισθών και απολύσεις, ενώ ανάλογη εικόνα παρουσιάστηκε και σε άλλα Μέσα, συμπεριλαμβανομένων των ιστοσελίδων.
Η Ελλάδα το 2015 κατέλαβε την 91η θέση στην Ελευθερία του Τύπου ανάμεσα σε 180 χώρες, όταν το 2009 βρισκόταν στην 35η θέση της ίδιας κατάταξης. Αλήθεια όμως, υπάρχει ελευθερία, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, να κινηθεί κανείς διαφορετικά από τη «γραμμή» του Μέσου; Οι γνώμες διίστανται.
«Ακόμα και μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μπορείς να βάλεις τις κόκκινες γραμμές σου, έστω και συμπιεσμένες» απαντά ο συντάκτης της ιστοσελίδας[xxx], για να συμφωνήσει μαζί του και ο αρχισυντάκτης της εκπομπής[xxxi], συμπληρώνοντας ότι «προσπαθούσε να κρατήσει μια γραμμή, άλλη από αυτή του καναλιού, όσο τον έπαιρνε».
Ο αρχισυντάκτης του δελτίου[xxxii] υποστηρίζει μεν ότι «δεν υπάρχει καμία απολύτως ελευθερία», αλλά «φυσικά υπάρχουν ευθύνες», ενώ ο παρουσιαστής[xxxiii] περιγράφει μια «δύσκολη κατάσταση», η οποία, για να αλλάξει, απαιτεί «καθημερινή μάχη συνεννόησης και διαπραγματεύσεων». Ωστόσο, προσθέτει, ο μέσος τηλεθεατής «βλέπει πάντα την εικόνα», με συνέπεια, ακόμα κι αν υπάρχει ένα αξιοπρεπές κείμενο του εκφωνητή του δελτίου, να συμπληρώνεται η εικόνα με έναν τίτλο από κάτω, να ακολουθεί ένα ρεπορτάζ, μία σύνδεση ή ένα σχόλιο, «προϊόντα» άλλων συναδέλφων, που στην ουσία «ακυρώνουν» αυτό το κείμενο. Βγαίνει έτσι ο παρουσιαστής εκ μέρους ολόκληρου του δημοσιογραφικού επιτελείου.
Η αστοχία των δημοσκοπήσεων
Στη μία εβδομάδα από την αναγγελία μέχρι τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, δεν ήταν λίγες οι δημοσκοπήσεις που έγιναν, όμως καμία από αυτές δεν «πέτυχε», όχι το ποσοστό, αλλά ούτε την τάση, με συνέπεια να υπάρξουν μομφές κατά των εταιρειών μετρήσεων.
Ο Αναστάσιος Βελισσαρίδης[xxxiv], υπεύθυνος του πολιτικού τμήματος της MRB, σημειώνει ότι η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε δεν διέφερε από αυτήν που είχε ακολουθηθεί σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, διευκρινίζοντας ότι, αφενός στο δημοψήφισμα δεν υπάρχουν στοιχεία προηγούμενων αναμετρήσεων, αφετέρου «τη δημοσκόπηση την κάνει μια εταιρεία, αλλά τη διαχειρίζεται ένα Μέσο» με ό,τι αυτό συνεπάγεται ως προς την προβολή των αποτελεσμάτων της.
«Υπήρχαν δημοσκοπήσεις που είχαν παραγγελθεί – όχι για δημοσίευση – κι έτρεξαν το Σάββατο, την επομένη της αναγγελίας του δημοψηφίσματος, οι οποίες έβγαζαν με μεγάλη διαφορά το “OXI”», σημειώνει ο Α. Βελισσαρίδης[xxxv], συμπληρώνοντας ότι «οι διακυμάνσεις στις απαντήσεις υπήρξαν στα μέσα της εβδομάδας, οπότε και είχαν επιβληθεί τα capital controls και το δείγμα κινούνταν υπέρ του “NAI”. Στα τέλη της εβδομάδας το “OXI” άρχισε να φουντώνει».
Επιπλέον, παρατηρεί ο ίδιος, «ο κόσμος που ψήφιζε “NAI”, το έλεγε, το θεωρούσε εθνικό του καθήκον», σε αντίθεση με τους ψηφοφόρους του «OXI» που «δεν εμφανίζονταν τόσο φανατικοί στις δημοσκοπήσεις». Κι εκεί ήταν που μας «ξεγέλασαν» τα αποτελέσματα.
Άξιες αναφοράς και προβληματισμού για το κατά πόσο επηρέασαν τη μετατόπιση στο «OXI» είναι οι καθημερινές παρεμβάσεις από το εξωτερικό, όπως αυτή του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών, που ήταν από τους πρώτους που έθεσε το ζήτημα του χρέους στο «τραπέζι» των συζητήσεων. Σε δήλωση που έκανε ο Τζακ Λιου υπογράμμισε τη σημαντικότητα του «να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών» προτάσσοντας τη «δέσμευση της Ελλάδας για την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων και των Ευρωπαίων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους», ενώ την Τετάρτη 2 Ιουλίου το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έδωσε στη δημοσιότητα έκθεση, στην οποία τονιζόταν «η ανάγκη για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους». Την ίδια μέρα, ο Έλληνας πρωθυπουργός διαβεβαίωσε ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα υπάρξει συμφωνία και η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. «Αν υπερισχύσει το “ΟΧΙ”, εγώ την επόμενη μέρα θα είμαι στις Βρυξέλλες και θα υπογραφεί συμφωνία» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Είχε προηγηθεί διαρροή από το γερμανικό κοινοβούλιο, σύμφωνα με την οποία, ο – εκ των σκληρότερων Ευρωπαίων – Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε δηλώσει ότι «το ελληνικό “ΟΧΙ” δεν σημαίνει grexit».
 
Όταν τα media υποκαθιστούν τα κόμματα
Η έκδηλη υποστήριξη της πλευράς του «ΝΑΙ» από τα Μέσα είναι η μία πλευρά του «νομίσματος». Η άλλη οπτική είναι αυτή της θέσης που κατέλαβαν τα Μέσα, τόσο στον πολιτικό χώρο, όσο και στα «μάτια» του κοινού τους.
Τα σχόλια που κάνουν οι αναγνώστες των ιστοσελίδων οδήγησαν τον συντάκτη[xxxix] μίας εξ αυτών να συμπεράνει ότι «ο κόσμος σχολίαζε την ιστοσελίδα και απευθυνόταν στη Νέα Δημοκρατία» ταυτίζοντας την ενημερωτική ιστοσελίδα με την αξιωματική αντιπολίτευση.
«Δεν είναι ότι κομματικοποιήθηκαν τα Μέσα, είναι ότι υποκατέστησαν τα κόμματα» παρατηρεί ο Γ. Πλειός[xl] και εξηγεί ότι αυτό είναι φαινόμενο το οποίο συναντάται σε χώρες που σε περιόδους κρίσης «ζουν σε μια κοινωνικοοικονομική και πολιτική μετάβαση, ενώ ταυτόχρονα τα κόμματα έχουν εξασθενίσει».
Η πολιτική παρέμβαση που επιχειρήθηκε, οδήγησε, σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη του δελτίου[xli], «στην πλήρη απαξίωση των συστημικών μέσων ενημέρωσης και της δημοσιογραφίας».
Τη διαφωνία του εκφράζει ο Νίκος Τσούτσιας, υπεύθυνος του γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή και στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά από το 2009 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015, ο οποίος παρατηρεί ότι «κανένας δεν ασχολήθηκε με την ουσία του δημοψηφίσματος», ενώ για το χειρισμό της υπόθεσης από τα media δηλώνει ότι «πέρα από τη συνηθισμένη υπερβολή, δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο την εβδομάδα του δημοψηφίσματος»[xlii]. Αντιθέτως, σημειώνει, «το ηλεκτρονικό μιντιακό σύστημα άγετο και εφέρετο πίσω από τις επιλογές της κυβερνήσεως». Με άλλα λόγια, «ο Αλέξης Τσίπρας έκανε προπαγάνδα ότι “δίνει μεγάλη μάχη για το grexit” και τα media – ως όφειλαν – την αναπαρήγαγαν». Το αποτέλεσμα ήταν «μία επιτυχημένη επικοινωνιακά καμπάνια».
«Συνήθως, η προπαγάνδα, είναι κρατική, ενώ αυτή τη φορά, ήταν προπαγάνδα κατά μιας απόφασης που είχε λάβει η κυβέρνηση», παρατηρεί ο αρχισυντάκτης του δελτίου[xliii], θέτοντας ένα από τα ερωτήματα που απασχολούν την παρούσα έρευνα, δηλαδή ποιος μπορεί να είναι ο «ενορχηστρωτής» μιας τέτοιας κατάστασης και κατά πόσο μπορούν τα Μέσα να είναι ανεξάρτητα από την εξουσία του;
Όταν «ο δανεισμός των Μέσων προέρχεται από τις τράπεζες κι ακολουθούν άλλες χιλιάδες επιχειρήσεις να νοιάζονται για το “αγαθό” της ενημέρωσης, για να στηρίζουν αυτό που μπορεί να διαπλέκεται σε επίπεδο συμφερόντων, το σύστημα είναι αλληλένδετο», απαντά ο παρουσιαστής του δελτίου[xliv].
 
Τι χρωστά το 61,31% στα media;
Μήνες μετά τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, ο Νίκος Τσούτσιας[xlv] δηλώνει για τις ανάγκες αυτής της έρευνας ότι, «ποτέ δεν έγινε δημοψήφισμα στην Ελλάδα» και επιχειρηματολογώντας, σημειώνει ότι «το διακύβευμα μεταφέρθηκε από ένα υποτιθέμενο δημοψήφισμα σε μια πραγματική πολιτική μάχη», με την κυβέρνηση να προσπαθεί να ηγεμονεύσει σε βάρος της αντιπολίτευσης, ενώ επικαλούμενος το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, τονίζει ότι αυτό «φάνηκε κι εκ του αποτελέσματος».
Ο Λευτέρης Κρέτσος[xlvi], στον αντίποδα, επαναλαμβάνει τη σύγκριση που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας ανάμεσα στη συμφωνία που καταψηφίστηκε στις 5 Ιουλίου και σε αυτήν που υπεγράφη στις 12 του ίδιου μήνα, παραδεχόμενος ότι «δεν μπορέσαμε να νικήσουμε εντελώς τη μάχη της λιτότητας» αλλά «τα βάλαμε με τις παγκόσμιες χρηματαγορές, σε μια Ευρώπη που είχε μόνο μία κυβέρνηση Αριστεράς και ενάντια σε αυτό το μοντέλο κερδίσαμε αρκετά. Δεν κερδίσαμε όλα όσα θα θέλαμε, αλλά είμαστε εδώ και συνεχίζουμε. Δεν εγκαταλείψαμε τη μάχη».
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποδέχτηκε πλήθος ερμηνειών με κυρίαρχη αυτή που δόθηκε και από τον Αλέξη Τσίπρα, ότι «ο κόσμος είπε ένα “γαμώτο” σε όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 40 χρόνια».
Η κοινή γνώμη κατά την προεκλογική περίοδο εκφράστηκε κυρίως μέσω των διαδηλώσεων, οι οποίες γίνονταν καθημερινά, τόσο από τους υπέρμαχους του «ΝΑΙ», όσο και από αυτούς του «ΟΧΙ» και οι οποίες κορυφώθηκαν την Παρασκευή 3 Ιουλίου. Εκείνη τη μέρα χιλιάδες κόσμου υποστήριξαν την πρωτοβουλία της κίνησης «Μένουμε Ευρώπη» για τη συγκέντρωση στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας. Την ίδια ώρα το πλήθος που κατέκλυζε το Σύνταγμα για να πάρει μέρος στη συγκέντρωση υπέρ του «ΟΧΙ», στην οποία καλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεπερνούσε τις προσδοκίες των διοργανωτών.
Στο σύντομο χαιρετισμό που απεύθυνε από το βήμα της συγκέντρωσης ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για «κρεσέντο τρομοκρατίας και τρομολαγνείας» για να ακούσει δεκάδες χιλιάδες κόσμου από κάτω να φωνάζουν ρυθμικά «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».
«Αυτό το “ΟΧΙ” δεν ήταν “ΟΧΙ” στην Ευρώπη, δεν ήταν “ΟΧΙ” μόνο στα υπόλοιπα κόμματα και υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν “ΟΧΙ” ή “ΝΑΙ” μόνο στη συμφωνία, αλλά ήταν ένα “ΟΧΙ” σε ό,τι με θυμώνει» εκτιμά ο παρουσιαστής του δελτίου[xlix] και συμπληρώνει ότι και τα media μπορεί να θύμωσαν τον κόσμο «ως μέρος και αιτία του προβλήματος, στο κομμάτι που τους αναλογεί».
Ο Γ. Πλειός[l] σχολιάζει ως «πολύ μεγάλη τη δόση της προπαγάνδας» με αποτέλεσμα «τη δημιουργία του boomerang effect», την αντίθετη δηλαδή αντίδραση από την επιδιωκόμενη, συμπληρώνοντας ότι «αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος».
«Η προπαγάνδα ήταν τόσο απροκάλυπτη που ο κόσμος αντέδρασε» διαπιστώνει ο ένας συντάκτης ιστοσελίδας[li], ενώ ο δεύτερος[lii] σημειώνει ότι «ο κόσμος αντέδρασε γιατί θεώρησε ότι τον περνάνε για ηλίθιο».
Δεν είναι απλώς η δεοντολογία που έκανε τον παρουσιαστή[liii] να διαφωνήσει με τον τρόπο κάλυψης του δημοψηφίσματος, αλλά «σε μια εποχή τέτοιας ροής πληροφοριών, το να αποκρύψεις κάτι είναι ανόητο», αφού «ό,τι συμβαίνει το μαθαίνει ο κόσμος ούτως ή άλλως».
Σε κάθε περίπτωση κι όποια ερμηνεία αν προσδώσει κανείς στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ο τρόπος κάλυψης της περιόδου από τα Μέσα, όπως προκύπτει από την παρούσα έρευνα, επιβεβαιώνει την έλλειψη αξιοπιστίας που τους καταλογίζει το κοινό τους, το οποίο τους γύρισε την πλάτη.
«Ο Τύπος, βαδίζοντας χέρι χέρι με την πολιτική, εγκαταλείπει το δημόσιο συμφέρον και προσαρμόζεται σε ένα θεραπευτικό είδος δημοσιογραφίας μεριμνώντας για τη φροντίδα πελατών κι όχι πολιτών» παρατηρεί ο Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας. Είναι μια παρατήρηση που θα μπορούσαν να λάβουν υπόψη τους οι δημοσιογράφοι και οι εμπλεκόμενοι με τα Μέσα φορείς, κοιτάζοντας την επόμενη μέρα.
 
* Η Μαρίνα Σπύρου είναι απόφοιτος του τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου  Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως freelance δημοσιογράφος, με έδρα την Αθήνα
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 8-9 του περιοδικού «Δημοσιογραφία»
[1] ΣΕΤΕ (Σύνδεσμος Τουριστικών Επιχειρήσεων Ελλάδος), ΓΣΕΒΕΕ (Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας), ΕΣΕΕ (Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας), ΣΕΒ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών), ΠΑΣΕΓΕΣ (Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών), ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος). Tέλος η ΓΣΕΕ (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος) μετά από απόφαση του ΔΣ της ζήτησε την απόσυρση του δημοψηφίσματος. [2]  Το ΕΣΡ είναι ανεξάρτητο όργανο υπεύθυνο, μεταξύ άλλων, για τον έλεγχο του περιεχομένου αποκλειστικά των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Περισσότερα για τις αρμοδιότητες του ΕΣΡ στον ιστότοπο: http://www.esr.gr/) [3] «Δόκιμα μέλη μπορούν να εγγραφούν, με αιτιολογημένη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία, αυτοί που έχουν ως κύριο επάγγελμα τη δημοσιογραφία και εργάζονται ως συντάκτες σε ημερήσιες πολιτικές, οικονομικές και αθλητικές εφημερίδες Αθηνών, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και τα γραφεία των Αθηνών των ημερησίων εφημερίδων Θεσσαλονίκης (στους οποίους περιλαμβάνονται και οι έμμισθοι διορθωτές, γελοιογράφοι και σκιτσογράφοι), για τη συγκέντρωση, τη διαμόρφωση και την παρουσίαση της ύλης που δημοσιεύεται στις εφημερίδες κτλ. Επίσης, εγγράφονται ως δόκιμα μέλη, εκείνοι που, ως κύριο επάγγελμα, παρέχουν δημοσιογραφική εργασία, δηλαδή συγκεντρώνουν και διαμορφώνουν τη δημοσιογραφική ύλη στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς». Από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ, Άρθρο 5, παρ.2 [Διαθέσιμο στο: http://www.esiea.gr/katastatiko/eggrafi-melon/] [4]  Η εισαγγελική εξέταση βρισκόταν σε εξέλιξη όσο διεξαγόταν η έρευνα (Αύγουστος – Οκτώβριος 2015). [x] Αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής, 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 12 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xi] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 10 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xii] Αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xiii] Αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής, ό.π. [xiv]  Αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xv]  Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 12 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xvi]  Πλειός, Γ. 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 15 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xvii]   Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 1 Οκτωβρίου,  Αθήνα. [xviii]  Κρέτσος, Λ. 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 9 Οκτωβρίου, Αθήνα. [xix]  Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xx]  Πλειός, ό.π. [xxi]  Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xxii]  Χριστοδουλίδου, Π. 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 27 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xxiii]  ό.π. [xxiv]  Αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xxv] Χριστοδουλίδου, ό.π. [xxvi]Καταγγελλόμενο μέλος της ΕΣΗΕΑ, 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 1 Οκτωβρίου, Αθήνα. [xxvii] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 10 Σεπτεμβρίου, ό.π. [xxviii] Αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής, ό.π. [xxx] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 10 Σεπτεμβρίου, ό.π. [xxxi] Αρχισυντάκτης ενημερωτικής εκπομπής, ό.π. [xxxii] Αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xxxiii]  Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xxxiv] Βελισσαρίδης, Α. 2015, Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 28 Σεπτεμβρίου, Αθήνα. [xxxv]  ό.π. [xxxix] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 12 Σεπτεμβρίου, ό.π. [xl] Πλειός, ό.π. [xli] Αρχισυντάκτης δελτίου, ειδήσεων, ό.π. [xlii] Τσούτσιας, N. 2015. Συνέντευξη στη Μ. Σπύρου. 3 Οκτωβρίου, Αθήνα. [xliii] Αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ό.π. [xliv] Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π [xlv] Τσούτσιας, ό.π. [xlvi] Κρέτσος, ό.π.
[xlix] Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π. [l]Πλειός, ό.π. [li] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 12 Σεπτεμβρίου, ό.π. [lii] Συντάκτης ενημερωτικής ιστοσελίδας, 10 Σεπτεμβρίου, ό.π. [liii] Παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, ό.π.
https://dimosiografia.com/dimopsifisma-ellinika-mesa-enhmerwshs/
 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...