Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

«Ηχηρό» μήνυμα στην κυβέρνηση από τη λαοθάλασσα της Θεσσαλονίκης για το Σκοπιανό


Διαμορφωτής των εξελίξεων το λαϊκό ρεύμα που διαμορφώνεται

Πάνδημη αντίδραση στην παραχώρηση της «Μακεδονίας», παρά το μπλόκο Τσίπρα και Εκκλησίας - Η τεράστια συμμετοχή στο συλλαλητήριο αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία, έπειτα και από τις προκλητικές δηλώσεις Νίμιτς, που αποκάλεσε «Μακεδόνες» τους Σκοπιανούς
Σε καθοριστικό παράγοντα για την έκβαση των διαβουλεύσεων, που γίνονται αυτή την περίοδο για το Σκοπιανό, αναδεικνύεται, κατά τα φαινόμενα και παρά τις αντίθετες προσδοκίες της κυβέρνησης, η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας σε έναν ιστορικό εθνικό συμβιβασμό και την παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους γείτονες.

Η σθεναρή αντίσταση της πλειοψηφίας των πολιτών σε μια επώδυνη συμφωνία εκφράστηκε πλέον και με το μεγάλο συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, επιβεβαιώνοντας τα δημοσκοπικά ευρήματα των τελευταίων εβδομάδων, με τα οποία φαινόταν ότι η κοινή γνώμη δεν είναι έτοιμη να αποδεχθεί την παραχώρηση του όρου «Μακεδονία».

Η τεράστια συμμετοχή στο συλλαλητήριο αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία. Και αυτό, γιατί επιχειρήθηκε να περιοριστεί η συμμετοχή, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την ηγεσία της Εκκλησίας, ενώ αμήχανα ήταν και κόμματα της αντιπολίτευσης, απέναντι στη λαϊκή κινητοποίηση. Το πλήθος κόσμου που συγκεντρώθηκε, πέρα από κομματικές γραμμές, στέλνει έτσι ένα σαφές μήνυμα ότι δεν πρέπει να αγνοηθεί η ελληνική κοινωνία στη διπλωματική σκακιέρα και το πολιτικό παιχνίδι που έχει στηθεί.
Η κυβέρνηση είχε αντιληφθεί προ ημερών ότι η κοινή γνώμη δεν είναι έτοιμη να δεχθεί, και στο μείζον εθνικό θέμα της Μακεδονίας, μία υποχώρηση και γι' αυτό ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έσπευσε να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Από τη συνάντηση εκπέμφθηκε το μήνυμα ότι ο κόσμος δεν πρέπει να πάει στα συλλαλητήρια -ένα μήνυμα, όμως, που έπεσε στο κενό με εκκωφαντικό τρόπο.

Πολιτικοί αναλυτές αναρωτιούνται τώρα τι θα συνέβαινε εάν η Εκκλησία απλώς δεν έπαιρνε θέση κατά των συλλαλητηρίων -ούτε καν να αφήσει τους πολίτες να επιλέξουν ελεύθερα. Και κυρίως, αναρωτιούνται επιπλέον τι θα συμβεί σε επόμενα συλλαλητήρια, που σίγουρα θα γίνουν και ειδικά εάν συνεχιστούν οι προκλήσεις τόσο της γειτονικής χώρας όσο και του ίδιου του μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος αποκαλεί ανερυθρίαστα τους Σκοπιανούς «Μακεδόνες».

Και βεβαίως εάν αποδειχθεί από τις επαφές που θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας με την άλλη πλευρά, καθώς προετοιμάζεται να δει τον Σκοπιανό πρωθυπουργό Ζάεφ σε λίγες ημέρες στο Νταβός, ότι είναι δεδομένη η χρήση του όρου «Μακεδονία» από τη γειτονική χώρα.

Άλλωστε, ο κ. Τσίπρας δηλώνει σήμερα σε συνέντευξή του ότι «δεν είναι παράλογο να εμπεριέχεται ο όρος "Μακεδονία" σε μία σύνθετη ονομασία, είτε με γεωγραφικό είτε με χρονικό προσδιορισμό, έναντι όλων, έτσι ώστε να γίνεται απολύτως σαφές ότι κανείς δεν διεκδικεί εδάφη ή ιστορία άλλων λαών».

Το λαϊκό ρεύμα που αναπτύσσεται όμως μπορεί πλέον να εξελιχθεί σε κρίσιμο διαμορφωτή των εξελίξεων. Θεωρείται για παράδειγμα ακόμη πιο δύσκολο τώρα να αλλάξουν στάση οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, οι οποίοι έχουν διαμηνύσει ότι δεν θα ψηφίσουν συμφωνία για παραχώρηση του όρου «Μακεδονία» στα Σκόπια.

Αλλά και άλλα κόμματα, όπως η ΝΔ, που τηρεί προσεκτική και ήπια στάση, είναι πιθανό πλέον να «καβαλήσουν» το «μακεδονικό» ρεύμα, που αναπτύσσεται και να απομονώσουν πλήρως την κυβέρνηση. Με ένα παλλαϊκό κίνημα κόντρα σε οποιαδήποτε υποχώρηση για το όνομα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχθεί οποιαδήποτε συμφωνία και η κεντροαριστερά, που γενικά δεν απορρίπτει μία σύνθετη ονομασία άλλωστε.

Σε κάθε περίπτωση καθίσταται περίπου αδύνατη μία ενιαία γραμμή των πολιτικών δυνάμεων, έτσι όπως θα την ήθελε το Μέγαρο Μαξίμου, για να επιλύσει το Σκοπιανό, που τόσο πολύ επιδιώκει ο κ. Τσίπρας μετά τη σχετική πίεση του αμερικανικού παράγοντα.



Πρώτο Θέμα

Κι όμως, χρειάζονται τα συλλαλητήρια!

Του Θανάση Κ

Ο χειρότερος «βραχνάς» του ΣΥΡΙΖΑ – αυτό που περισσότερο φοβόταν – γίνεται πραγματικότητα:

Μαζικά συλλαλητήρια, έναντίον της πολιτικής του!
Μόνο που απ’ αλλού το περίμενε κι απ’ αλλού του ήλθε…
Το περίμενε για την υπεροφορολόγηση ή τους πλειστηριασμούς σπιτιών, για τις αλλεπάλληλες – και αχρείαστες - περιοκοπές συντάξεων ή τη μείωση του αφορολόγητου…
Και του ήλθε για το… Μακεδονικό!

Θυμάστε όλους αυτούς τους σχολιαστές, αναλυτές, δημοσκόπους, επικοινωνιολόγους κλπ.. που μας είχαν πρήξει, χρόνια τώρα, με τις χιλιοφορεμένες «μανιέρες» και τα τετριμμένα κλισέ:
--Πώς ο κόσμος ενδιαφέρεται μόνο για την τσέπη του…
-- Και πώς για όλα τα άλλα δεν δίνει μία…

Ε λοιπόν, τώρα αποδεικνύεται πως ενδιαφέρεται ασφαλώς για την τσέπη του, αλλά ξεσηκώνεται και παθιάζεται για τα «άλλα», αυτά που έχουν μεγάλο «συμβολικό φορτίο» και ισχυρό αποτύπωμα στην συλλογική ταυτότητά του.

Τα εθνικά θέματα φερ’ ειπείν!

Ιδιαίτερα όταν μυρίζεται πως πάει να γίνει ανεπανόρθωτη ζημιά.
Όπως τώρα, στο «Μακεδονικό».

Ξέχασαν πως παλαιοί και έμπειροι πολιτικοί – κι όχι ακροδεξιοί ή έστω συντηρητικοί, αλλά ακραιφνείς σοσιαλιστές, όπως ο Φρανσουά Μιτεράν – έχουν διακηρύξει κι έχουν προειδοποιήσει πως:
--«Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων»!

Και τα σύμβολα έχουν τόσο μεγάλη βαρύτητα στην Πολιτική, γιατί συμπυκνώνουν και εμπεδώνουν την συλλογική ταυτότητα ενός λαού.

Κι αυτή τη ταυτότητα τον συγκροτεί σε δημοκρατική κοινωνία και σε Έθνος.

Αν του θίξεις αυτή την ταυτότητα, θα δείς απροσδόκητες συμπεριφορές από ένα λαό φαινομενικά ως τότε «παρατημένο» ή «αδρανή» ή «κοιμισμένο»…
Ξαφνικά να ξεσηκώνεται και να παθιάζεται και να μη κάνει πίσω.

Ο κυνικός «υλισμός» στην προσέγγιση της Πολιτικής είναι μια ξοφλημένη μπαρούφα. Αριστερών (ασφαλώς), αλλά και δεξιών (μεταξύ μας)…

Διότι οι αριστεροί είναι επιρρεπείς σε τέτοιες ανοησίες (λόγω «υλιστικής» αντίληψης της Ιστορίας), αλλά και οι δεξιοί, εδώ που τα λέμε, όταν προσπαθούν και καλά να το παίξουν «ρεαλιστές», λένε παρόμοιες κοτσάνες.

Όμως, ο Ρεαλισμός δεν είναι πρόσχημα υποταγής!
Δεν είναι μια «συνταγή» που οδηγεί πάντα σε άνευ όρων υποχωρήσεις…
Ρεαλισμός ΔΕΝ είναι όταν σε προκαλεί η Τουρκία να λές: «είναι πολύ ισχυρή, για να τα βάλω μαζί της» κι όταν σε προκαλούν τα Σκόπια ή η Αλβανία να λές: «αυτοί είναι πολύ… ανίσχυροι, για να ασχοληθώ μαζί τους»!
Αυτό ΔΕΝ είναι ρεαλισμός!
Ξεφτίλα είναι…

Τι θα γίνει παιδιά, έτσι θα πάει;
Με τους «ισχυρούς» δεν τα βάζουμε γιατί «δεν μας παίρνει», με τους «μικρούς» δεν τα βάζουμε γιατί «δεν καταδεχόμαστε», τελικά όλοι στην καρπαζιά θα μας έχουν;

Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, να πατήσουμε πόδι και να βρούμε κι εμείς το δίκιο μας;
Ο Ρεαλισμός σου επιβάλει να σταθμίζεις τους συσχετισμούς και να επιλέγεις τη στιγμή της «επίθεσης» από εκείνη της «άμυνας»…

Ο ρεαλισμός σου επιβάλει πριν καθίσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων να ζητήσεις τα πάντα, ώστε πάνω στη διαπραγμάτευση να μπορέσεις να κρατήσεις τουλάχιστον τα βασικά.
Οποιος ξεκινά τη διαπραγμάτευση έχοντας δώσει τα πάντα, δεν είναι «ρεαλιστής».
«Μακάκας» είναι (με το συμπάθειο)!

Κόντρα λοιπόν σε όσα περίμεναν οι περισσότεροι, ο κόσμος δυσαρεστείται με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και με τις κολοτούμπες του και τη φοροκαταιγίδα και τα νέα μνημόνια που επέβαλε. Δυσαρεστείται πολύ. Αλλά δεν ξεσηκώνεται γι’ αυτά.

Θα τον μαυρίσει για όλα αυτά πάνω από την κάλπη. Αλλά δεν ξεσηκώνεται…

Πάσχισαν οι συνδικαλιστάδες να τους κατεβάσουν στους δρόμους και δεν τα κατάφεραν. «Λόχοι αγγαρίας» παρελαύνουν κάθε φορά. Με τα ίδια συνθήματα.

Ο κόσμος βαρυγγομά, αλλά δεν κατεβαίνει…

Και ξαφνικά ξεσηκώνεται για το Μακεδονικό!
--Φέρτε μας δέκα μνημόνια, είπαν σε κάποιον πολιτικό προχθές κατά την περιοδεία του στη Βόρειο Ελλάδα.
Αλλά όχι όνομα στα Σκόπια με τη λέξη Μακεδονία.

Τα συλλαλητήρια δεν είναι εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής!
Σύμφωνοι…
Υπο κανονικές συνθήκες ούτε είναι ούτε πρέπει να είναι.
Να είμαστε ξεκάθαροι…
Αλλά υπάρχουν στιγμές «οριακές» - «μη κανονικές»!
Οπότε – τότε - χρειάζονται. Είναι απαραίτητα!

Πότε;
Όταν για παράδειγμα, ξυπνά η χώρα από λήθαργο και αντιλαμβάνεται πως η ηγεσία της δεν είχε αντιδράσει σε υπαρκτό κινδυνο. Ο οποίος αφέθηκε να πάρει μεγάλες διαστάσεις και να δημιουργεί σοβαρή απειλή.

Τότε εκεί που ζορίζουν τους ηγέτες του και πιέζουν τη χώρα απ’ έξω να δεχθεί τα απαράδεκτα, ο λαός μπορεί να στηρίξει την ηγεσία του να δώσει την έσχατη μάχη. Και να γύρει την πλάστιγγα υπέρ της χώρας του.

Το 1991 η Ελλάδα διαπίστωσε πως αυτό που όλες οι ως τότε ηγεσίες της θεωρούσαν «ανύπαρκτο πρόβλημα» – η αλυτρωτική προπαγάνδα της Γιουγκοσλαβιας για το Μακεδονικό – είχε μετατραπεί πια σε πολύ πραγματική απειλή.

Και με τα δύο μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν τότε – σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα – αλλά και με τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια της ομογένειας που ακολούθησαν στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου– οι ξένοι κατάβαν πως υπήρχε πρόβλημα.

--Αν τότε έβαλαν τα Σκόπια με προσωρινό όνομα στα Ηνωμένα Έθνη – κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ…
--Αν τότε υποχρέωσαν τα Σκόπια να διαπραγματευθούν με την Ελλάδα το μόνιμο όνομά τους και να εξασφαλίσουν την έγκριση της Ελλάδας – πράγμα που επίσης δεν έχει γίνει ποτέ…
--Αν στο μεταξύ 60 χώρες και όλοι οι διεθνείς Οργανισμοί δεν αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία», αλλά – προσωρινά - ως FYROM,
--Αν ακομα κι από τις 130 χώρες που τους έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία», δύο τουλάχιστον αλλάζουν τώρα (η Σερβία και η Βουλγαρία)…
--Αν ακόμα και οι υπόλοιπες χώρες που τους αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία» δηλώνουν ότι δεν δέχονται το αλυτρωτισμό που υπονοεί το όνομά τους και διακηρύσσει το Σύνταγμά τους.

Κι αν το θέμα παραμένει ανοικτό ακόμα – εκεί που επί 47 χρονια πριν το 1991 δεν είχαμε αντιδράσει καθόλου ως κράτος και είχε περάσει παντού το ψευδεπίγραφο «Μακεδονικό» ιδεολόγημα…

Όλα αυτά συνέβησαν, επειδή έγιναν τότε εκείνα τα συλλαλητήρια!

Κι επειδή βρέθηκαν - τότε και έκτοτε -καποιοι πολιτικοί να το παλέψουν – και να το πληρώσουν (μη λέμε ονόματα…).

Η αδικαιολόγητη σιωπή της επίσημης Ελλάδας από το 1944 ως το 1991, έκανε απαραίτητα τα συλλαλητήρια του 1992!

Πράγματι, τα συλλαλητήρια δεν λύνουν προβλήματα. Αλλά μπορούν να αλλάξουν συσχετισμούς, να δημιουργήσουν εντυπώσεις, να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση μιας χώρας, την ώρα που νιώθει «στριμωγμενη».
Αυτό έγινε τότε.
Αυτό γίνεται και τώρα.
Τόσο απλό…

Και βγαίνουν σήμερα και καταγγέλλουν τα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό ΠΟΙΟΙ; Για να τους δούμε έναν-έναν…

* Πρώτον, αυτοί που θέλουν να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε ό,τι μας δώσουν. Και παλαιότερα αυτό ήθελαν και τώρα αυτό θέλουν – και δεν το κρύβουν.
Δεν είναι «αντίθετοι» στα συλλαλητήρια.
Είναι μόνιμοι υπέρμαχοι κάθε υποχώρησης!

* Δεύτερον – σε ενίσχυση του πρώτου – σήμερα αναθεματίζουν τα συλλαλητήρια, οι ίδιοι που πίεζαν να δεχθούμε τα πάντα και στο Κυπριακό το 2004...
Οι οπαδοί του Σχεδίου Ανάν, αυτοί που μας «προειδοποιούσαν» πως, αν απορριφθεί το εκτρωματικο εκείνο Σχέδιο, τάχα «θα απόμονωθεί η Κύπρος διεθνώς», δεν θα μπεί η Κύπρος στην Ευρώπη και θα αναγνωριστεί απ’ όλα τα κράτη το ψευδοκράτος…

Αλλά την «πάτησαν»! Ο Κυπριακός Ελληνισμός καταψήφισε τότε με συντριπτικό ποσοστό 76% το Σχέδιο Ανάν και δεν συνέβη τίποτε απ’ όσα «προέβλεπαν»: Η Κύπρος μπήκε αμέσως μετά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κανένας στον κόσμο δεν αναγνώρισε το ψευδοκράτος.

Για θυμηθείτε όμως, ποιοι είχαν λυσάξει τότε να δεχθούμε το Σχέδιο Ανάν…

Τι σύμπτωση; Είναι οι ίδιοι που λυσσάνε τώρα εναντίον των Συλλαλητηρίων για το Σκοπιανό (και θέλουν άνευ όρων υποχώρηση και σε αυτό)…

Αποτυχημένες πολιτικο-δημοσιογραφικες ελίτ (μέσα στις οποίες συμμετέχει η Αριστερά, που μας το παίζει «ανεύθυνη»), οι οποίες χρησιμοποίησαν το λαϊκισμό κατά κώρον, ξαφνικά ξιφουλκούν κατά του λαικισμού, όταν ο κόσμος προσπαθεί να εκφράσει την ψυχή του.

Γιατί και η ψυχή του κόσμου κάποτε πρέπει να εκφραστεί – έτσι δεν είναι;
Αλλιώς, τι στην ευχή δημοκρατία έχουμε;
Και γιατί υπάρχει το δικαίωμα του «εκφράζεσθαι» και του «συναθροίζεσθαι»;
Για να κάνουν καθημερινά «επαναστατική γυμναστική» οι συντεχνίες και οι κομματικοί λόχοι, αλλά ποτέ να μην εκφράζεται το φρόνημα της λαϊκής πλειοψηφίας;

Για περιθωριακούς ακτιβιστές τύπου «Ρουβίκωνα» ισχύει μόνο η δημοκρατία; Για την πλειοψηφία του λαού δεν ισχύει;
Τι κατάντια είναι αυτή;

* Και ποιοι άλλοι ενοχλούνται με τα εθνικά συλλαλητήρια;

Όλοι αυτοί που το είχαν κάνει «φάμπρικα» να κατεβάζουν κάθε τόσο μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες, ενάντια στο ΝΑΤΟ, «ενάντια στις βάσεις του θανάτου», σε συμπαράσταση για τη Γάζα, ενάντια στον Πόλεμο στο Ιράκ, ενάντια στην Αμερικανική επέμβαση στο Παναμά, ενάντια στη Ειρηνευτική Συμφωνία του Κάμπ Ντέηβιντ, ενάντια στο Ισραήλ, υπέρ των Παλαιστινίων (ακόμα κι όταν …σφάζονται μεταξύ τους) υπέρ του… Μπουργκίνα Φάσο, της Ζιμπάμπουε και του Πολισάριο!

Τότε είχαν ξεχάσει ότι «με διαδηλώσεις δεν γίνεται εξωτερική πολιτική»…
Τώρα το θυμήθηκαν.

Πρόκειται για ιδεοληπτικούς αριστερούς, που έχουν υποστηρίξει όλα τα «δίκαια αιτήματα» όλων των άλλων λαών της γής (ακόμα κι όταν δεν είναι και τόσο … δίκαια) εκτός από τα δίκαια του Ελληνικού λαού!

Πρόκειται για τυφλωμένους φανατικούς – επαγγελματίες της εκ του ασφαλούς συμπαράστασης προς τρίτους – που φωνασκούν για τους «αγώνες» και τα εθνικά συμφέροντα όλων των άλλων, αλλά στην περίπτωση που θίγονται τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας προτείνουν να υποκύψουμε και να παραδοθούμε.

Συμπαραστέκονται στον εθνικισμό όλων των άλλων.

Αλλά θεωρούν… «εθνικιστή» όποιον Έλληνα πιστέψει πως δεν μπορεί να παραδώσει τα αυτονόητα. Τέτοιοι ρεζίλια…

Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει ποιος κάνει το συλλαλητήριο της Κυριακής στη Θεσσαλονίκη.
Δεν ξέρω τι θα πούν όσοι μιλήσουν εκεί.
Ξέρω όμως, πως θα πάνε πολλοί.
Απ’ όλο το πολιτικό φάσμα…
Όχι μόνο για να βροντοφωνάξουν για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας στην άλλη πλευρά των συνόρων…

Που κι αυτό από μόνο του έχει μεγάλην αξια τούτη τη στιγμή.

Αλλά και για να δώσουν ένα «μήνυμα» μέσα στην Ελλάδα, σε όλους αυτούς που διαδηλώνουν για τα πάντα, εκτός από όσα αληθινά αγγίζουν το λαό και εκφράζουν την ψυχή του.

Γιατί όταν ο κόσμος κοιμάται γκρινιάζουν όλοι πως «ο κόσμος κοιμάται»…
Κι όταν ο κόσμος ξυπνάει, τότε τρομάζουν… την αφύπνισή του!
Ναι είναι αλήθεια, πως η ηγεσία ενός Έθνους πρέπει να εκλογικεύει το εθνικό συμφέρον.
Αλλά όταν παίρνει μόνιμο διαζύγιο με την ψυχή του Έθνους, τότε δεν έχει τίποτε να «εκλογικέψει» πια…

Τότε δεν στέκει ούτε το Έθνος ούτε η δημοκρατία!


antinews

ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ Η "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"


Το προδοτικό ΚΚΕ και η "βρώμικη" Αμερική.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”
egerssi@otenet.gr
www.egerssi.gr


Η ψευδεπίγραφη ονομασία “Μακεδονία” αποδόθηκε στην γείτονα χώρα μετά τη στοχευμένη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από τα Κομμουνιστικά κόμματα των Βαλκανίων!
Στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (κόμιντερν – Ένωση Εθνικών Κομμουνιστικών κομμάτων) διεξήχθη στη Μόσχα από 17 Ιουνίου – 8 Ιουλίου 1924 και στην οποία συμμετείχαν τα Κομμουνιστικά κόμματα της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδος (σ.σ. με αντιπροσωπία από τους Παντελή Πουλιόπουλο, Σεραφείμ Μάξιμο και Θεόδωρο Μάγγο) κ.α.
Μεταξύ των θεμάτων είχαν και το ζήτημα μιας ανεξάρτητης “Μακεδονίας” και ενός “Μακεδονικού Έθνους”! Εισηγητές και υποστηριχτές ήταν ο Βασίλ Πετρόφ Κολάροφ και ο Γκεόργκι Δημητρόφ (σ.σ. Βούλγαροι Κομμουνιστές – κορυφαίοι Αξιωματούχοι της Κομμουνιστικής Διεθνούς, παγκόσμιας φήμης)!

Μάχη των Κομμουνιστικών Κομμάτων Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας…

Ο Κολάροφ υποστήριζε τη θεωρία του Βούλγαρου Κομιτατζή – Βοεβόδα Σαντάνσκι περί “Μακεδονικού Έθνους” και ότι οι “Μακεδόνες” είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου!
Ωστόσο, οι εκπρόσωποι του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας αντέτειναν λέγοντας ότι, η θέση του ΚΚ Βουλγαρίας περί της υπάρξεως “Μακεδονικού Έθνους” είναι γελοία και αυτές είναι φαντασιώσεις του Σαντάνσκι!
Από την πλευρά του ο Κολάροφ τους κατηγόρησε ως σοσιαλπατριώτες με εθνικιστικές απόψεις και ότι είναι πράκτορες της Γιουγκοσλαβικής μπουρζουαζίας!
Η απάντηση από την πλευρά των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών ήταν πολύ αιχμηρή:
Είμεθα έτοιμοι να διακηρύξουμε, αν θέλετε ότι, οι κάτοικοι της Σερβικής Μακεδονίας πρόσκεινται προς την Βουλγαρία, ότι το σλαβικό μακεδονικό ιδίωμα είναι πλησιέστερο προς τη Βουλγαρία παρά προς τη σερβική γλώσσα, ότι επί τέλους είναι Βούλγαροι και όχι Σέρβοι! Αυτό θα το έκανε το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας ευκολότερα, διότι θα ήταν πλησιέστερα προς την αλήθεια, παρά να πει ότι οι κάτοικοι της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας είναι Μακεδόνες την εθνικότητα και να παραδεχτεί την ύπαρξη “Μακεδονικού Έθνους”, από τη στιγμή που η Μακεδονία είναι μόνο γεωγραφικός όρος! Αυτό μπορούμε αν θέλετε να το κάμουμε για να εξυπηρετήσουμε την βουλγαρική και όχι τη γιουγκοσλαβική μπουρζουαζία, σύντροφε Κολάροφ!
Από τα παραπάνω διαφαίνεται ότι, γεννήτορας του “Μακεδονικού Έθνους” και της “Μακεδονικής Εθνότητας” δεν ήταν ο Τίτο (σ.σ. πρώτος Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας), αλλά οι Βούλγαροι Εθνικιστές – Κομιτατζήδες Σαντάνσκι και Πρωταγέροφ, η θεωρεία των οποίων υιοθετήθηκε και επικυρώθηκε από το 5ο Συνέδριο της “Κόμιντερν” στη Μόσχα κάτω από την καθοδήγηση του Στάλιν και την οποία αποδέχτηκαν όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα των Βαλκανίων, εκτός της Γιουγκοσλαβίας!

Το προδοτικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος…

Όπως ανέφερα στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς συμμετείχε με αντιπροσωπία και το ΚΚΕ που επικύρωσε τα αποτελέσματά της! Μάλιστα, τον Ιούλιο του 1924, επίσης στη Μόσχα, συνήλθε η 7η Συνδιάσκεψη της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) που επανέλαβε τη θέση της προηγούμενης συνδιάσκεψης για μια “Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη”!
Στις 24 Αυγούστου 1925 ο Πουλιόπουλος και άλλοι 23 κομμουνιστές δικάστηκαν στην Αθήνα με την κατηγορία ότι προωθούσαν την αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης!
Στις 13 Απριλίου 1992 η πολιτική ηγεσία της χώρας βρέθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο υπό την Προεδρία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, προκειμένου σε αυτήν την ιστορική σύσκεψη να συμφωνήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων, για την κοινή γραμμή που θα έχουν στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων!
Σε αυτήν την σύσκεψη είχαν λάβει μέρος, ο τότε Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, η Πρόεδρος του Συνασπισμού (που μετεξελίχτηκε σε ΣΥΡΙΖΑ) Μαρία Δαμανάκη και η Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα!
Ωστόσο, μετά από πολύωρη περιπέτεια και διαφορετικές απόψεις, η Προεδρία της Δημοκρατίας εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ (σ.σ. σήμερα ΕΕ) στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία»!
Τελικά είναι τυχαίο ότι, διαφώνησε το ΚΚΕ;
Είναι τυχαίο πως ενεργεί μονίμως στην Πατρίδα ως πράκτορας ξένων δυνάμεων;

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΚΚΕ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Μάθημα ιστορίας από τον Τόντορ Ζίφκοφ…

Στα πρακτικά της Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Βουλγαρίας στις 11 και 12 Μαρτίου 1963, ο Πρόεδρος Τόντορ Ζίφκοφ επεσήμανε:
«Δεν υπάρχει “Μακεδονική Εθνότητα”, ούτε “Μακεδονικό Έθνος”! Στα όρια του κράτους του Σαμουήλ, ζούσαν Σέρβοι, Έλληνες και Αλβανοί! Πουθενά δεν υπήρχαν “Μακεδόνες”! Επομένως, και κατά τον Μεσαίωνα, αλλά και κατά τη νεώτερη και σύγχρονη ιστορία η “Μακεδονία” υπήρχε μόνο με την εδαφική της και πολιτική της έννοια και όχι με την εθνική, ως ξεχωριστή εθνότητα ή έθνος! Η “Μακεδονική γλώσσα” δεν είναι γλώσσα! Είναι μίγμα βουλγαρικής, σέρβικης και λίγο ελληνικής! Η γλώσσα δεν προσδιορίζει την εθνικότητα! Τα λατινοαμερικανικά έθνη, μπορεί να μιλάνε την ισπανική αλλά δεν είναι Ισπανοί»!

Ο βρώμικος διαχρονικός ρόλος των ΗΠΑ στην αρπαγή της Μακεδονίας μας…

Ωστόσο, το τμήμα προπαγάνδας της περιφερειακής Επιτροπής Μπλαγκόεβγκραντ (Μακεδονία του Πιρίν) του ΚΚ Βουλγαρίας στις 6 Ιανουαρίου 1965, υπέβαλε στην Ολομέλεια του Κόμματος έκθεση γύρω από το “Μακεδονικό” ζήτημα, όπου αποκαλύπτεται πως, πίσω από την προπαγάνδα των Σκοπίων κινείται μια φόρμουλα λύσης του “Μακεδονικού” ζητήματος με νέα αμερικανική παραλλαγή, με προπαγανδιστή στο Σκοπιανό τον Ιβάν Μιχαήλοφ (σ.σ. Πρόεδρος της Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης), ο οποίος έγραψε το βιβλίο με τίτλο: “Μακεδονία – η Ελβετία των Βαλκανίων”
Όπου αναφέρεται πως, τη λύση δεν μπορεί να τη δώσει ούτε η Βουλγαρία, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Γιουγκοσλαβία! Πρότεινε να παραιτηθούν αυτές οι χώρες από τη Μακεδονία του Πιρίν, του Αιγαίου και του Βαρδάρη και να δημιουργήσουν μια αυτόνομη Μακεδονία στα Βαλκάνια!
Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να βρεθεί υπό την σκέπη και την προστασία των ΗΠΑ και του ΟΗΕ! Καταλήγοντας πως, θα πρέπει η αυτόνομη “Μακεδονία” να είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ!

Η στάση του Αντώνη Σαμαρά στο ζήτημα του ονόματος…

Είναι γεγονός πως, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε κατά νου το όνομα “Σλαβική Δημοκρατία των Σκοπίων” και αυτή η σκέψη τορπιλίστηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών της κυβερνήσεώς του Αντώνη Σαμαρά;
Αλλά, όπως ο ίδιος ο Μητσοτάκης χρόνια μετά παραδέχτηκε πως, τα τετελεσμένα γεγονότα με την ονομασία της ΠΓΔΜ τα διαμόρφωσε η Ελλάδα (Αντώνης Σαμαράς) στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΟΚ (σ.σ. ΕΕ) των ΥΠΕΞ των κρατών – μελών στις 19 Δεκεμβρίου 1992, όταν οι ΥΠΕΞ της ΕΟΚ – ανάμεσά τους και ο Σαμαράς – αναγνώρισαν επίσημα τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας!
Ο Μητσοτάκης ξεκάθαρα είχε αναφέρει πως την ημέρα της διαπραγμάτευσης, ο Σαμαράς δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του, ως τη στιγμή που βγήκε η απόφαση της Συνόδου!
Ακολούθησε η πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από τον Αντώνη Σαμαρά με τη συμμετοχή της γερμανικής εταιρείας Siemens!

Είναι τυχαία όλα αυτά;

Το μόνο έξυπνο πράγμα που μπορεί να κάνει ο Τσίπρας με το Μακεδονικό



«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικέςαποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τηλογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα, και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται, εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα». Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.
Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει σήμερα, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.
Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

Σημειώσεις
  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.
Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.
Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.



Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η Τέχνη των Μικρών Βημάτων


«Κύριε, δεν προσεύχομαι για θαύματα και οράματα, ζητώ μόνο τη δύναμη των ημερών μου.
Δίδαξέ με την τέχνη των μικρών βημάτων.
Κάνε με έξυπνο και πολυμήχανο, ώστε να ανακαλύπτω το καινούργιο και να αποκτώ εμπειρία μέσα από τη διαφορετικότητα των ημερών μου.
Βοήθησέ με να χρησιμοποιώ το χρόνο μου καλύτερα. Δείξε μου πώς να αναγνωρίζω τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Προσεύχομαι για τη δύναμη της πειθαρχίας και της ταπεινότητας, όχι μόνο για να οδηγήσει τη ζωή μου,
αλλά και για να ζήσω τις μέρες μου με φρόνηση, ατάραχος μπροστά στην απρόσμενη ικανοποίηση και στα απροσδόκητα ύψη.
Σώσε με από την αφελή πεποίθηση ότι όλα στη ζωή πρέπει να γίνουν ομαλά. Βοήθα με νηφάλια να αναγνωρίζω ότι οι δυσκολίες, οι αποτυχίες και η υποτροπή μας δόθηκαν από την ίδια τη ζωή, για να μας κάνουν να μεγαλώσουμε και να ωριμάσουμε.
Στείλε μου το σωστό άτομο τη σωστή στιγμή, που θα έχει αρκετό θάρρος και αγάπη για να συλλαβίσει την αλήθεια!
Γνωρίζω ότι πολλά προβλήματα λύνονται από μόνα τους, γι 'αυτό σε παρακαλώ δίδαξέ με την υπομονή.
Ξέρεις πόσο πολύ χρειαζόμαστε τη φιλία. Κάνε με άξιο του ωραιότερου, δυσκολότερου, επικινδυνότερου και πιο εύθραυστου δώρου της ζωής.
Δώσε μου αρκετή φαντασία για να είμαι σε θέση να μοιραστώ με κάποιον λίγη ζεστασιά, στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή, με λέξεις ή με τη σιωπή.
Μην μου δώσεις τα πράγματα που επιθυμώ, αλλά εκείνα που χρειάζομαι.
Δίδαξέ με την τέχνη των μικρών βημάτων! »

Αυτή η ελάχιστα γνωστή προσευχή γράφτηκε από τον πατέρα του Μικρού Πρίγκιπα,

Antoine de Saint-Exupéry σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του.


Πηγή:www. Infinart.gr, smixiotis-konstantinos

Η τέχνη του να είσαι δυναμικός



Στην επαγγελματική μου ζωή, είχα την ευκαιρία να επιβλέπω και να διαχειρίζομαι μερικούς υπέροχους ανθρώπους. Είχα επίσης την ευκαιρία να διαχειρίζομαι και κάποιους όχι και τόσο υπέροχους ανθρώπους. Και στις δύο περιπτώσεις, άκουγα πάντα το ίδιο πράγμα από τους ιδιοκτήτες της επιχείρησης και τους συναδέλφους όταν αναφέρονταν σε μένα και στην σχέση μου με άλλους εργαζομένους: « Justin, είσαι τόσο καλός». Συνήθιζα να γίνομαι πολύ απολογητικός γι αυτό το θέμα. Έλεγα πράγματα όπως «λοιπόν, είχα συνήθως άθλια αφεντικά, και γι αυτό ποτέ δεν θέλησα να γίνω και εγώ έτσι». Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα δεν ήταν ότι ήμουν τόσο καλός. Ήταν ότι δεν ήμουν αρκετά δυναμικός. Οι άνθρωποι φαίνεται να νομίζουν ότι για να είσαι δυναμικός πρέπει να είσαι αυταρχικός. Και το θέμα δεν είναι αυτό. Το να είσαι δυναμικός είναι μια μορφή ταξινόμησης. Είναι θέμα ισορροπίας μεταξύ του να είσαι υπεύθυνος και του να είσαι επιβλητικός. Μπορεί να είσαι ο πιο καλός ή ο πιο κακός άνθρωπος στον κόσμο και να μην είσαι δυναμικός.
Και το αστείο είναι ότι να είναι κάποιος δυναμικός δεν αφορά μόνο τον επαγγελματικό τομέα. Το να είναι κάποιος δυναμικός είναι μια βασική κοινωνική λειτουργία σε κάθε περιβάλλον. Κανείς δεν θέλει να χαλάκι που το πατάνε για όλη του τη ζωή. Ετσι, με την γνώση ότι το να είναι κάποιος δυναμικός είναι ένα ζωτικής σημασίας κομμάτι μιας καλής κοινωνικής ή επαγγελματικής κατάστασης, ακολουθούν τα κλειδιά για να είστε δυναμικοί χωρίς να είστε αυταρχικοί ή χωρίς να ελέγχετε τους άλλους:
Πείτε αυτό που εννοείτε, να εννοείτε αυτό που λέτε
Βασίζομαι πολύ στην επικοινωνία. Είτε μιλάω για σχέσεις, είτε για την δουλειά, για φίλους και οικογένεια. Βασικά μ αρέσει κάθε επικοινωνία με κάποιον άλλον άνθρωπο. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που μπορούν να διαβάσουν μυαλά νόμιμα. Ακόμα και αν υπήρχαν θα ήταν τόσο λίγοι και πολύ μακριά από το να κάνουν την διαφορά, γι αυτό πρέπει να λέτε στους ανθρώπους τι είναι αυτό που θέλετε. Αν αφήνετε τους άλλους να κάνουν εικασίες, τότε είστε στο έλεος του τι ΑΥΤΟΙ πιστεύουν ότι ΕΣΕΙΣ χρειάζεστε. Μην φοβάστε να επικοινωνείτε υπέρμετρα. Στην πραγματικότητα, η υπέρμετρη επικοινωνία μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο.
Αναλάβετε την ευθύνη για το πώς αισθάνεστε
Πολλές φορές συγκρατιόμαστε να πούμε στους άλλους τι θέλουμε γιατί ανησυχούμε για το πώς θα νιώσουν. Είναι σαν να ναι κάποιος σε ένα εργασιακό χώρο και να τον επιπλήττει κάποιος άλλος γιατί έκανε κάτι λάθος. Σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να έχει να κάνει με το να ανησυχούμε ότι κάποιος φίλος θα αναστατωθεί αν δεν μας αρέσει κάτι. Σε κάθε περίπτωση, ανησυχείτε για το πώς κάποιος θα αντιδράσει σε μια κατάσταση, αντί να ανησυχήσετε γι αυτό που θα νιώσετε από το αποτέλεσμα. Στο επαγγελματικό επίπεδο θα έχετε τώρα έναν εργαζόμενο που θα συνεχίσει να τα κάνει όλα μαντάρα. Στο προσωπικό επίπεδο θα καταλήξετε να είστε με ένα φίλο που θα συνεχίσει να σας έχει σε μια κατάσταση που δεν σας αρέσει. Όπως και να χει, δίνετε πιο πολλή βάση στα δικά τους συναισθήματα παρά στα δικά σας.
Σταματήστε να απολογείστε
Ως αφεντικό ή ως φίλος, όταν κάνετε αυτό που πρέπει να κάνετε, το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που θα πρεπε να κάνετε είναι να απολογείστε. Οι επαγγελματικές αποφάσεις δεν είναι προσωπικές και πρέπει να κάνετε αυτόν τον διαχωρισμό. . Σε κοινωνικές περιστάσεις αν έχετε τον νου σας στον εαυτό σας δεν υπάρχει λόγος να λυπάστε. Η αυτοσυντήρηση είναι ένα δυνατό ένστικτο και δεν θα έπρεπε να αγνοείται. Εσείς ειδικά δεν χρειάζεστε να απολογείστε για το πώς σας κάνει να νιώθετε κάτι. Η συναισθηματική νοημοσύνη έχει να κάνει με την κατανόηση του τι αισθάνεστε και για ποιον λόγο. Το να εξηγείτε πώς νιώθετε είναι πολύ πιο εποικοδομητικό από το να απολογείστε για αυτό.
Μείνετε ψύχραιμοι
Το βασικό κλειδί για να είστε δυναμικοί είναι να είστε ψύχραιμοι. Όταν διατηρείτε τον έλεγχο και δεν γίνεστε συναισθηματικοί, τότε αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί ο έλεγχος σε μια κατάσταση. Ναι, ο δυναμισμός έχει να κάνει με τον έλεγχο, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Έχετε στο νου σας ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του να σας ακολουθούν άνθρωποι με την θέλησή τους και του να στέκεστε σε μια καρέκλα με ένα μαστίγιο. Σε επαγγελματικό επίπεδο το να είστε αποτελεσματικά δυναμικοί έχει να κάνει με το να έχουν πίστη σε εσάς οι άνθρωποι και να πιστεύουν ότι τους οδηγείτε στη σωστή κατεύθυνση. Σε προσωπικό επίπεδο, το να είστε δυναμικοί είναι ένας τρόπος να βάλετε όρια που οι άνθρωποι θα σεβαστούν.


Μετάφραση: awakengr.com via iheartintelligence.com

Μέγιστη εθνική επιδίωξη η αναγνώριση της ελληνικής μειονότητας στην ΠΓΔΜ


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ

Η εφεύρεση του λεγόμενου μακεδονικού έθνους και η ίδρυση της λεγόμενης "Μακεδονίας" ως ομόσπονδου κρατιδίου της τότε κομουνιστικής Γιουγκοσλαβίας, αποτέλεσαν θλιβερό παράδειγμα εκτρώματος του σκοτεινού νέου κόσμου που αναδυόταν μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου.

Με μία απόφαση λίγων προσώπων , τα οποία νόμιζαν ότι έτσι μπορούσαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο προσάρτησης της ελληνικής Μακεδονίας στο κράτος της Γιουγκοσλαβίας, καταπιέστηκαν και εξαφανίστηκαν από κάθε επίσημη στατιστική οι παλιές εθνότητες των Ελλήνων, των Σέρβων, και των Βουλγάρων, οι οποίες ζούσαν στην περιοχή επί αιώνες, και στην θέση αυτών επινοήθηκε η δήθεν εθνότητα των Μακεδόνων.
Ακόμη και η ιστορία τέθηκε με γελοίο τρόπο στην υπηρεσία της προπαγάνδας. Αλλά τελικώς η ιστορία πήρε την εκδίκησή της και έτσι , όχι μόνο δεν επετεύχθησαν οι στόχοι της προσάρτησης εδάφους της Ελλάδας στην Γιουγκοσλαβία, αλλά διαλύθηκε η ίδια η Γιουγκοσλαβία μαζί με το κομουνιστικό καθεστώς της.

Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η προπαγάνδα του δήθεν μακεδονικού έθνους δεν αποσκοπούσε πλέον τόσο στην απόσπαση εδάφους από την Ελλάδα(αυτό φάνταζε αδύνατο), όσο στην αποτροπή της διάλυσης του αδύναμου κράτους της λεγόμενης "Μακεδονίας" στις εθνότητες εξ ων συνετέθη.

Συνεχίστηκε η ίδια χοντροκομμένη προπαγάνδα με την παραποίηση της ιστορίας, τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, τα χαρτονομίσματα με τον Λευκό Πύργο και άλλα γελοία. Το κυριότερο όμως ήταν η συνεχιζόμενη καταπίεση των εθνοτήτων των Ελλήνων, των Σέρβων , των Βουλγάρων και των Αλβανών προκειμένου να συνεχίζει να υφίσταται το δήθεν έθνος των Μακεδόνων.

Με όλα αυτά, η ΠΓΔΜ συνέχισε να ζει στην κακομοιριά της. Αλλά τώρα ήλθε η ώρα της κρίσεως, και της μεγάλης ευκαιρίας για όλους.

Εδώ και πολλά έτη οι Αλβανοί οι οποίοι εμφανίζονται να αποτελούν περίπου το 25% του πληθυσμού της χώρας ζητούν κατοχύρωση των εθνικών τους δικαιωμάτων, ενώ ήδη πολίτες βουλγαρικής καταγωγής απευθύνονται στην Βουλγαρία και λαμβάνουν βουλγαρικά διαβατήρια.

Οι καλές σχέσεις μεταξύ γειτονικών κρατών δεν μπορούν να βασίζονται στα σαθρά θεμέλια της προπαγάνδας. Στην ΠΓΔΜ υπάρχει σημαντική ελληνική μειονότητα, αποτελούμενη από γηγενείς Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων Βλάχων και Σαρακατσάνων) και πολιτικούς πρόσφυγες που δεν απεμπόλησαν την εθνική τους ταυτότητα.

Μέγιστο καθήκον της ελληνικής διαπραγμάτευσης με την γειτονική χώρα, πιο σημαντικό από το όνομα, είναι η αναγνώριση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της ΠΓΔΜ.


christoslinteris
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...