ΕΝΑ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑ ΧΡΥΣΑΕΤΟΥ...

ΕΝΑ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑ ΧΡΥΣΑΕΤΟΥ...
-
Πως φαίνονται από ψηλά τα γκρέμια τ'ουρανού αητέ μου; Δεν σου είπα χρόνια πολλά προχτές γιατί σήμερα είχα σκοπό να αφιερώσω ένα τραγούδι στη μάνα σου. Ενα τραγούδι στο οποίο η μάνα ψάχνει το παλληκάρι της μετά από μια μάχη και αναγκάζεται να μιλήσει με τους χρυσαετούς . Αλλωστε, ποιος άλλος ήταν κοντύτερα σε σένα Τραντέλλενα; Οι αετοί και ο θεός...κανένας άλλος!
-
ΑΗΤΕΝΤΣ ΕΠΑΡΑΠΕΤΑΝΕΝ

Αητέντς' επαραπέτανεν, Ψηλά ‘ς σα επουράνια

Είχεν τσιαγκία κόκκινα, Και το κουδούκ' νατ' μαύρον

Κι εκράτ' νεν και ‘ς σα κάρτσια του, Παλληκαρί' βρασιόνας

Αητέ μ' για δός μ' ας σο κρατείς, Για πε με όθεν κείται

Ας' σο κρατώ ‘κι δίγω σε, Αρ' όθεν κείται λέγω

Ακεί ‘ς ‘σο πέραν το ρασίν, Σο πέραν καν τ' ελάτια

Μαύρα πουλία τρωγν' ατον, Και άσπρα τριγυλίσκουν

Τραντέλλεναν εσκότωσαν, και κείται ματωμένος

‘Σ σην θάλασσαν κολυμπετής, σ' ομάλια πεχληβάνος

‘Σ σον πόλεμον τραντέλλενας, Τση Κρήτης παλληκάρι


ΕΝΑΣ ΑΕΤΟΣ ΕΠΕΤΑΓΕ

Ένας αητός επέταγε, Ψηλά στα επουράνια,

Είχε τα νύχια κόκκινα, κι ολόμαυρη τη ράχη

Στα νύχια του εκράταγε, ενός παλληκαριού το χέρι ,

Αητέ' μ, δώσμου να δω τι κρατάς και πές μου πού κείται

Αυτό που κρατώ, δεν παίρνεται, μα θα σου πω που κείται

(Ο γιός σου) Είναι Εκεί στο πέρα το βουνό, Στο πέρα, με τα έλατα

.Μαύρα πουλιά τον τρώγανε, Κι άσπρα(περιστέρια) τον τριγυρίζαν, Κι άσπρα (περιστέρια) τον τριγυρίζαν,

ΤΡΙΑΝΤΑ φορές Ελληνα(τίτλος τιμής) σκοτώσανε, και κείται ματωμένος

Στη θάλασσα κολυμβητής Και στη στεριά λεβέντης,
Στη μάχη μέγας ήρωας ... Της Κρήτης παλληκάρι ...


George Adalis B
Μπορεί να σε ενδιαφέρουν:

Disqus Comments
© Copyright 2017 TheSecretRealTruth- Diberdayakan oleh Blogger