Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Ο Αριστοτέλης, η αρετή του πολίτη και ο ελεύθερος άνθρωπος

http://eranistis.net/wordpress/wp-content/uploads/2015/02/freedom-converted.jpg
 Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Αριστοτέλης, αφού ξεκαθαρίζει την έννοια του πολίτη στέκεται στον προβληματισμό της αρετής του πολίτη και συγκεκριμένα κατά πόσο η αρετή ενός ηθικού ανθρώπου είναι το ίδιο με την αρετή ενός σπουδαίου πολίτη. Φυσικά, προκειμένου να διευκρινιστεί αυτό πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η αρετή του πολίτη: «Όπως ακριβώς ο ναυτικός αποτελεί μέλος του πληρώματος, το ίδιο ισχύει και για τον πολίτη. Αν και τα μέλη του πληρώματος δεν έχουν την ίδια αρμοδιότητα (ένας είναι κωπηλάτης, άλλος κυβερνήτης, άλλος τιμονιέρης και άλλος έχει άλλη ονομασία σύμφωνα με την αρμοδιότητά του), γίνεται φανερό ότι ο ακριβής χαρακτηρισμός του καθένα συμπίπτει με την ειδικότητά του, όλοι όμως διέπονται το ίδιο από ένα κοινό γνώρισμα. Γιατί η ασφαλής ναυτιλία εξαρτάται από όλους αυτούς και ο καθένας χωριστά αυτό επιθυμεί. Με τον ίδιο τρόπο η ασφαλής ύπαρξη της κοινωνίας εξαρτάται από τους πολίτες, παρά την ανομοιότητά τους». (σελ. 101). Το δεδομένο της ανομοιότητας των πολιτών, όπως τίθεται από τον Αριστοτέλη, δεν πρέπει να εκληφθεί τόσο σε σχέση με το επάγγελμα του καθενός ως πεδίο προσφοράς στην πόλη (κατ’ απόλυτη αναλογία με το πλήρωμα που η διαφορετικότητα εκλαμβάνεται ως εργασιακή ειδίκευση προκειμένου να εξασφαλιστεί η ασφαλής πλεύση), όσο ως διαφορά σε σχέση με το χαρακτήρα ή τον τρόπο που λειτουργεί κανείς μέσα στο πλαίσιο που ορίζεται από το ίδιο το πολίτευμα: «Εάν, λοιπόν, υπάρχουν περισσότερα είδη πολιτευμάτων, είναι φανερό ότι πιθανότατα η αρετή του σπουδαίου πολίτη δεν είναι μία και μοναδική, η τέλεια». (σελ. 101).

Η ελευθερία, η ατομική πρόοδος σε όλα τα επίπεδα, η συμμετοχή στα κοινά, η προσωπική καλλιέργεια, η γνώση του εαυτού, με δυο λόγια οτιδήποτε χαρίζει στον άνθρωπο τη χαρά της ζωής – ακριβώς γιατί αρμόζει στην ανθρώπινη υπόστασή του – είναι αλληλένδετα με τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτει
Με άλλα λόγια ο άριστος πολίτης ορίζεται διαφορετικά από πολίτευμα σε πολίτευμα. Αν σ’ ένα δημοκρατικό πολίτευμα άριστος πολίτης είναι αυτός που ενημερώνεται, που έχει κριτική σκέψη, που ελέγχει την εξουσία κτλ, σ’ ένα ολιγαρχικό (πόσο μάλλον τυραννικό) πολίτευμα σωστός πολίτης είναι αυτός που ξέρει να εκτελεί τις εντολές των άλλων, που αποδέχεται την περιθωριοποίησή του από τους θεσμούς της εξουσίας, που υπακούει κτλ. Δεν υπάρχει τίποτε πιο προφανές από το γεγονός ότι το πολίτευμα, δηλαδή ο τρόπος που οργανώνεται το διοικητικό σύστημα της πολιτείας, καθορίζει ανάλογα και το ποια πρέπει να είναι και η στάση του πολίτη μέσα σ’ αυτό. Κι εδώ δε γίνεται λόγος για το ποιο είναι το σωστό πολίτευμα, άρα και η σωστή στάση του πολίτη. Εδώ καθίσταται σαφές, σε επίπεδο καθαρά εννοιολογικό, ότι ο καθορισμός της έννοιας του σωστού πολίτη δε θα μπορούσε να τεθεί ανεξάρτητα από το πολίτευμα που τον περιβάλλει. Με άλλα λόγια η έννοια του πολίτη είναι τόσο στενά συνυφασμένη με την έννοια του πολιτεύματος, ώστε να είναι αδύνατο να τεθεί οποιοσδήποτε ορισμός του σωστού ως κάτι ανεξάρτητο ή αυτόνομο. Κι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που τελικά οι έννοιες σωστός πολίτης και σωστός άνθρωπος δε συμπίπτουν: «Αντίθετα ισχυριζόμαστε ότι ο ηθικός άνθρωπος είναι ηθικός με μία και μοναδική αρετή, την τέλεια. Συνεπώς ενδέχεται κάποιος, αν και σπουδαίος πολίτης, να μη διέπεται από την αρετή που διέπει το σπουδαίο άνθρωπο». (σελ. 101 – 103).
Ο Αριστοτέλης αντιλαμβάνεται σωστά το εύκαμπτο της έννοιας του σωστού πολίτη ανάλογα με το πολίτευμα, αλλά δεν κάνει το ίδιο και με την έννοια της ηθικής που θεωρεί ότι είναι μία και μοναδική, δηλαδή τέλεια. Το ότι η ίδια η έννοια της ηθικής διαφοροποιείται από τόπο σε τόπο ή από εποχή σε εποχή ή ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες δε φαίνεται να τον απασχολεί. Το προφανές της διαφοροποίησης της ηθικής σε καιρό ειρήνης ή σε καιρό πολέμου περνά απαρατήρητο. Από αυτή την άποψη το επιχείρημα της διαφοροποίησης της έννοιας του σωστού πολίτη από την έννοια του ηθικού ανθρώπου κρίνεται μάλλον ελεγχόμενο, αφού η έλλειψη ηθικής, που ερμηνεύεται φυσικά ως καταπάτηση των γραπτών και των άγραφων νόμων, αποτελεί ξεκάθαρα πολιτικό πρόβλημα, καθώς δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνία. Αν σωστή πολιτεία είναι αυτή που εξασφαλίζει την αρμονική συμβίωση, είναι αδύνατο να παραβλέψουμε ότι οτιδήποτε παρεμποδίζει τη συνύπαρξη αντίκειται στην έννοια της πολιτείας. Όμως και το επόμενο επιχείρημα του Αριστοτέλη σχετικά με το άριστο πολίτευμα δε φαίνεται ιδιαίτερα πειστικό: «Βέβαια, είναι δυνατόν να καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα, διερευνώντας το ζήτημα και με άλλον τρόπο, με βάση το άριστο πολίτευμα. Γιατί, αν είναι αδύνατον μία πόλη να αποτελείται μόνο από έξοχους ανθρώπους, οφείλει ωστόσο ο καθένας να εκτελεί σωστά τις υποχρεώσεις που του αναλογούν, και αυτό σύμφωνα με την αρετή. Αλλά, επειδή είναι αδύνατον όλοι οι πολίτες να είναι όμοιοι, δεν μπορεί να συμπίπτει η αρετή του χρηστού πολίτη με την αρετή του ηθικού ανθρώπου. Διότι η αρετή του χρηστού πολίτη πρέπει να υπάρχει σε όλους (γιατί μόνο έτσι αναγκαστικά προκύπτει άριστη πόλη). Αντίθετα η αρετή του ηθικού ανθρώπου είναι αδύνατον να τους διέπει όλους, εκτός αν είναι απαραίτητο όλοι οι πολίτες στη σπουδαία πόλη να είναι ηθικοί άνθρωποι». (σελ. 103).
Το ότι «η αρετή του ηθικού ανθρώπου είναι αδύνατο να τους διέπει όλους» αποτελεί ακόμη μία προβληματική, αφού μιλάμε για την υπόθεση της τέλειας πόλης. Γιατί είναι αδύνατο να τους διέπει όλους; Ο ίδιος ο Αριστοτέλης υποστηρίζει στα «Ηθικά Νικομάχεια» ότι η ηθική αρετή δε δίνεται από τη φύση, αλλά είναι ζήτημα εθισμού, δηλαδή συνήθειας, δηλαδή παιδείας. Αν μιλάμε για την τέλεια πόλη, τότε πρέπει να μιλάμε και για την τέλεια παιδεία. Επομένως, έστω θεωρητικά, θα έπρεπε οι πολίτες της τέλειας πόλης να κατέχουν την ηθική αρετή. Το ότι κάτι τέτοιο θεωρείται αδύνατο κλίνει περισσότερο προς κάτι δοσμένο από τη φύση, που μοιραία δε θα πάρουν όλοι, παρά κάτι που αποκτιέται, το οποίο (θεωρητικά πάντα) θα μπορούσαν όλοι να αποκτήσουν. Το ότι (προφανώς) δεν υπήρξε κοινωνία χωρίς τον άδικο, είναι απόδειξη ότι δεν υπήρξε τέλεια κοινωνία. Εξάλλου, είναι πολλές οι παράμετροι που γεννούν τον άδικο, που ασφαλώς σχετίζονται με την παθογένεια της εκάστοτε κοινωνίας. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε τέλεια πόλη που να εκμηδενίσει τον άδικο, δε σημαίνει ότι δεν είναι αυτή η πρόθεση κάθε υγιούς κοινωνίας (ή τουλάχιστο θα έπρεπε να ήταν, αν θέλει να λέγεται υγιής). Κι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που ο Αριστοτέλης θα συμπληρώσει «εκτός αν είναι απαραίτητο όλοι οι πολίτες στη σπουδαία πόλη να είναι ηθικοί άνθρωποι», όπου προφανώς υπονοείται ότι αυτό ισχύει, ότι δηλαδή πράγματι στη σπουδαία πόλη οι πολίτες απαραίτητα είναι και ηθικοί άνθρωποι: «Ωστόσο……. ηθικά ακέραιος άνθρωπος και συγχρόνως εξαίρετος πολίτης δεν είναι ο τυχαίος άνθρωπος, αλλά μόνο ο πολιτικός, ο άνθρωπος δηλαδή εκείνος που κυβερνά ή έχει δυνάμει την ικανότητα να κυβερνά τα δημόσια πράγματα μόνος του ή με άλλους». (σελ. 117). Κατά συνέπεια σπουδαία πόλη είναι αυτή που έχει τέτοιους πολίτες οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα και τη γνώση και άρχουν και να άρχονται όποτε το απαιτήσουν οι περιστάσεις.
Κι εδώ βρίσκεται η αφετηρία του επόμενου προβληματισμού: «Αλλά μήπως είναι δυνατόν η ίδια αρετή να διέπει και το σπουδαίο πολίτη και το σπουδαίο άντρα;» (σελ. 105). Κι όταν ο Αριστοτέλης αναφέρεται στο σπουδαίο άντρα εννοεί αυτόν που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση: «Ο σπουδαίος άρχοντας, κατά τη γνώμη μας βέβαια, και ηθικός είναι και συνετός. Ο πολίτης όμως δεν είναι απαραίτητο να είναι συνετός». (σελ. 105). Και συμπληρώνει: «Ακόμη αν συμπίπτει η αρετή του καλού άρχοντα με του καλού ανθρώπου, και με δεδομένο ότι και ο αρχόμενος είναι πολίτης, συνάγεται ότι η αρετή ακριβώς ενός πολίτη δε μπορεί να συμπίπτει με την αρετή ενός ανθρώπου γενικά, αλλά μόνο ενός πολίτη ειδικά. Γιατί διαφοροποιείται η αρετή ενός άρχοντα από εκείνη ενός πολίτη και γι’ αυτό ίσως είπε ο Ιάσων ότι θα πεινούσε, αν έπαυε να είναι άρχοντας, διότι δε γνώριζε να ζει ως ιδιώτης». (σελ. 105). Είναι προφανές ότι για να γίνει κατανοητή αυτή η τοποθέτηση πρέπει πρώτα να αποσαφηνιστεί ποιο ακριβώς είναι το περιεχόμενο της λέξης αρετή με τον τρόπο που τίθεται. Γιατί αν την εκλάβουμε ως ηθική αρετή, μάλλον θα έρθουμε σε αδιέξοδο, αφού ο ίδιος ο Αριστοτέλης έχει ξεκαθαρίσει ότι η ηθική αρετή είναι μία και μοναδική και μάλιστα τέλεια. Η λέξη αρετή πρέπει να εκληφθεί περισσότερο ως προτέρημα, ως πλεονέκτημα ή ακόμη και ως καθήκον του καθενός, δηλαδή του άρχοντα και του αρχόμενου. Η αναφορά του τυράννου των Φερών στη Θεσσαλία Ιάσωνα καταδεικνύει ακριβώς αυτό. Ότι τα καθήκοντα του άρχοντα είναι τόσο διαφορετικά από αυτά του αρχόμενου, που ο ίδιος – ως άρχων – αγνοεί σε βάθος ακόμη και τον τρόπο του βιοπορισμού ενός ιδιώτη. Όμως αυτή η αντίληψη των εκ διαμέτρου διαφορετικών υποχρεώσεων και δεξιοτήτων (σε βαθμό πλήρους άγνοιας του ενός για τον άλλο) ανάμεσα στον άρχοντα και τον αρχόμενο υπάρχει κατά βάση στα συγκεντρωτικά πολιτεύματα: «Κατ’ αρχάς υπάρχει εξουσία δεσποτική». (Για τον Αριστοτέλη υπάρχουν τρία είδη εξουσίας: η δεσποτική, η βασιλική και η πολιτική). «Αυτή ως γνωστό εξυπηρετεί τις βασικές ανάγκες με εργασία που δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει να την εκτελεί ο ίδιος ο άρχοντας, αλλά να χρησιμοποιεί μάλλον άλλους γι’ αυτήν. Μάλιστα το πρώτο, η εκτέλεση δηλαδή υπηρετικών έργων, είναι γνώρισμα που ταιριάζει σε ανδράποδο». (σελ. 107).
Σε μια άλλη μορφή εξουσίας όμως, που στηρίζεται στην ισότητα και την ελευθερία, τα δεδομένα αλλάζουν: «Υπάρχει όμως και είδος εξουσίας το οποίο ασκείται σε ανθρώπους όμοιους στο γένος και ελεύθερους. Αυτό αποδίδουμε με τον όρο πολιτική εξουσία, την οποία ο υποψήφιος άρχοντας οφείλει να μάθει ως αρχόμενος. Για παράδειγμα αναφέρουμε ότι για να μάθει κάποιος να εξουσιάζει ιππικό σώμα, πρέπει πρώτα να υποστεί την εξουσία του ιππάρχου, για να γίνει στρατηγός, να υποστεί πρώτα ως στρατιώτης την εξουσία του στρατηγού και το ίδιο, για να γίνει ταξίαρχος και λοχαγός. Γι’ αυτό και ορθά λέγεται ότι δεν είναι δυνατόν να ασκεί κανείς σωστά την εξουσία, αν δεν την έχει υποστεί πρώτα». (σελ. 109). Το δεδομένο ότι ο τρόπος διαχείρισης της εξουσίας μαθαίνεται καλύτερα, αφού πρώτα την υποστεί κανείς, δεν αλλάζει στο ελάχιστο τη διαφοροποίηση των δύο ρόλων (άρχοντα και αρχόμενου) και κατ’ επέκταση τη διαφοροποίηση της αρετής που πρέπει να διέπει τον ένα και τον άλλο πρόσωπο: «Και μολονότι διαφοροποιείται η αρετή που απαιτούν οι δύο αυτοί ρόλοι, ο αγαθός πολίτης οφείλει να γνωρίζει και να είναι σε θέση να άρχεται και να άρχει. Ακριβώς αυτή είναι η αρετή του πολίτη, η γνώση δηλαδή και των δύο διαστάσεων της εξουσίας που αφορά ελεύθερους ανθρώπους. Και γνώρισμα οπωσδήποτε του αγαθού άντρα είναι η γνώση της διπλής αυτής διάστασης της εξουσίας, αν και η σωφροσύνη και η δικαιοσύνη του άρχοντα διαφέρουν από εκείνες του αρχόμενου». (σελ. 109). Κι αυτή ακριβώς η γνώση και των δύο ρόλων είναι το μεγαλείο του πολίτη που στελεχώνει ενεργά το πολίτευμα που διέπεται από ελευθερία. Η βαθιά γνώση της διαχείρισης της εξουσίας και στις δύο της μορφές συνθέτουν την εικόνα του ολοκληρωμένου ανθρώπου που μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλες τις ανάγκες της πόλης. Η τελική προσθήκη του Αριστοτέλη: «Μόνο η φρόνηση είναι ιδιαίτερη αρετή στον άρχοντα» δεν αλλάζει την ουσία, αφού αμέσως μετά συμπληρώνει: «Οι άλλες αρετές κατ’ ανάγκη είναι κοινές για τους αρχόμενους και τους άρχοντες». (σελ. 111). Υποθέτουμε ότι η φρόνηση πρέπει να θεωρείται ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του άρχοντα με την έννοια ότι οι ευθύνες και οι προκλήσεις της εξουσίας λειτουργούν καθοριστικά στην ωριμότητα του ανθρώπου προκειμένου να επιλέξει το σωστό. Ενδεχομένως γι’ αυτό να συνάγεται και το τελικό συμπέρασμα: «Με παράδειγμα μπορούμε να παραβάλουμε τον αρχόμενο με τον κατασκευαστή αυλών και τον άρχοντα με τον αυλητή που τους χρησιμοποιεί». (σελ. 109).
Όμως από τη στιγμή που όλα αυτά αφορούν τους ελεύθερους ανθρώπους δε μένει παρά να καθοριστούν και τα κριτήρια που τους ορίζουν. Κι εδώ βέβαια δε θα επαναλάβουμε τα κριτήρια που καθιστούν κάποιον πολίτη, όπως το να μην είναι μέτοικος, να μην είναι δούλος κτλ. Ούτε θα σταθούμε στην ιδιαιτερότητα των παιδιών και των ηλικιωμένων που είναι βέβαια πολίτες, αλλά (ο καθένας για τους λόγους του) ανενεργοί. Εδώ θα περάσουμε σε κάτι βαθύτερο και πιο καθοριστικό: «….  η άριστη πόλη δε θα καταστήσει πολίτη τον εργάτη. Αν καταστεί και αυτός πολίτης, τότε η αρετή του πολίτη, την οποία ήδη παρουσιάσαμε, πρέπει να αποδίδεται όχι σε κάθε πολίτη πια, ούτε στον ελεύθερο μόνο, αλλά σε όσους δεν είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται για άμεσα βιοποριστικούς λόγους. Έτσι όσοι καταγίνονται με τέτοιες ασχολίες άμεσου βιοπορισμού, εφόσον εργάζονται για χάρη ενός μόνο προσώπου, είναι δούλοι. Εφόσον όμως παρέχουν στο σύνολο αυτού του είδους τις υπηρεσίες τους, είναι εργάτες και θήτες» (σελ. 113 – 115).
Ο ίδιος ο Αριστοτέλης υποστηρίζει στα «Ηθικά Νικομάχεια» ότι η ηθική αρετή δε δίνεται από τη φύση, αλλά είναι ζήτημα εθισμού, δηλαδή συνήθειας, δηλαδή παιδείας.
Ο ίδιος ο Αριστοτέλης υποστηρίζει στα «Ηθικά Νικομάχεια» ότι η ηθική αρετή δε δίνεται από τη φύση, αλλά είναι ζήτημα εθισμού, δηλαδή συνήθειας, δηλαδή παιδείας.
Κι εδώ βέβαια το ζήτημα δεν είναι η υποτίμηση του εργάτη, που η άριστη πόλη δεν πρέπει να τον θεωρεί πολίτη. Το ζήτημα είναι οι συνθήκες ζωής που δημιουργούνται από τη χειρωνακτική υπερεργασία για τα προς το ζην. Γιατί τελικά, αυτός που είναι αναγκασμένος να δουλεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας δε μπορεί παρά να είναι δούλος είτε συγκαταλέγεται σ’ αυτή την κατηγορία είτε όχι. Αυτό που διαμορφώνει τον ελεύθερο άνθρωπο είναι ο ελεύθερος χρόνος που θα διαθέσει για την προσωπική του καλλιέργεια. Αυτός που στερείται το χρόνο αυτό προκειμένου να βιοποριστεί δε μπορεί να θεωρείται ελεύθερος. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να ονομάζεται και πολίτης, είτε συγκαταλέγεται σ’ αυτούς είτε όχι: «Ένα μέρος εργασιών εκτελούν οι χειρώνακτες. Αυτοί, όπως και το όνομα φανερώνει, ζουν από τα χέρια τους. Σε αυτούς συγκαταλέγεται κάθε ανειδίκευτος εργάτης. Για το λόγο αυτό, σε μερικές πόλεις, δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στην εξουσία οι τεχνίτες παλιά, πριν εμφανιστεί δηλαδή το τελευταίο είδος δημοκρατίας». (σελ. 107). Όμως ακόμη και στην Αθήνα, όπου οι χειρώνακτες εργάτες και οι θήτες θεωρούνταν πολίτες θα λέγαμε ότι μάλλον απείχαν πολύ απ’ το να αποτελούν συνδιαμορφωτές του πολιτεύματος. Η Πηνελόπη Τζιώκα – Ευαγγέλου σημειώνει στα σχόλια: «Οι συνθήκες όμως ζωής και εργασίας αυτών των τάξεων καθιστούσαν τυπική την ιδιότητα, καθώς η πολύωρη εργασία τους και η ανάγκη βιοπορισμού δεν τους επέτρεπαν να παρευρίσκονται στην εκκλησία του δήμου και να μετέχουν στη διοίκηση. Άλλωστε για τους ίδιους λόγους το μορφωτικό επίπεδό τους ήταν πολύ χαμηλό και δεν μπορούσαν να αναλάβουν πολιτικά αξιώματα». (σελ. 367 – 368).
Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κραυγαλέα καταγγελία της αλλοτρίωσης της εργασίας, που υποδουλώνει τον άνθρωπο καταδικάζοντάς τον σ’ αυτό που ο Αριστοτέλης θα αποκαλέσει βαναυσότητα. Η απελευθέρωση του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να ταυτιστεί με την απελευθέρωση από το ζυγό αυτού του είδους της απάνθρωπης εργασίας. Η ελευθερία, η ατομική πρόοδος σε όλα τα επίπεδα, η συμμετοχή στα κοινά, η προσωπική καλλιέργεια, η γνώση του εαυτού, με δυο λόγια οτιδήποτε χαρίζει στον άνθρωπο τη χαρά της ζωής – ακριβώς γιατί αρμόζει στην ανθρώπινη υπόστασή του – είναι αλληλένδετα με τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτει. Ο άνθρωπος που στερείται ελεύθερου χρόνου είναι ο δυστυχισμένος, ο ανελεύθερος άνθρωπος. Ο πολιτισμός που στερεί από τους ανθρώπους το χρόνο που πρέπει να διαθέσουν στον εαυτό τους είναι ο πολιτισμός που έχει αποτύχει. Η δημοκρατία που επιβάλλει στους πολίτες να δουλεύουν σαν σκλάβοι για την επιβίωση δεν είναι δημοκρατία: «Στη Θήβα εξάλλου νόμος απαγόρευε να μετέχει στην εξουσία όποιος δεν απείχε από τις βιοποριστικές του εργασίες την τελευταία δεκαετία». (σελ. 115). Κι αν αυτό που αναφέρει ο Αριστοτέλης για τη Θήβα το κρίνουμε υπερβολικό, ας αναρωτηθούμε τι θα σκεφτόταν ο Αριστοτέλης αν έβλεπε το σύγχρονο άνθρωπο, δεδομένου ότι από το πρώτο κιόλας βιβλίο των «Πολιτικών» του είχε ξεκαθαρίσει: «…. αν οι σαΐτες ύφαιναν από μόνες τους και οι χορδές της κιθάρας έπαιζαν από μόνες τους, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα χρειάζονταν υπηρέτες ούτε οι ελεύθεροι δούλους». (σελ. 289). Είναι προφανές ότι με έκπληξη θα διαπίστωνε ότι έπεσε έξω. Η χρήση της μηχανής δεν απελευθέρωσε τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια και οι σαΐτες δουλεύουν μόνες τους και οι χειρώνακτες παρέμειναν δούλοι, καθώς στερούνται όλο και περισσότερο τον ελεύθερό τους χρόνο. Κι αν αναλογιστούμε ότι τα απάνθρωπα εργασιακά ωράρια δεν αφορούν πλέον αποκλειστικά τη χειρωνακτική εργασία, αλλά διευρύνονται και σε κλάδους μη χειρωνακτικούς (που απαιτούν δηλαδή επιστημονική κατάρτιση, πανεπιστημιακό πτυχίο κλπ) θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος, αριστοτελικά μιλώντας, όχι μόνο δεν απελευθερώθηκε, αλλά μάλλον υποδουλώθηκε περισσότερο.
Αριστοτέλης: «Πολιτικά», τόμος πρώτος, μετάφραση Δημήτρης Παπαδής, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2006.
Αριστοτέλης: «Πολιτικά», τόμος δεύτερος, μετάφραση Πηνελόπη Τζιώκα – Ευαγγέλου, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2007.

ΠΗΓΗ 

Καμπάνια για να χρηματοδοτηθεί το σπίτι των σπόρων του Πελίτι.


Σε εξέλιξη βρίσκεται η (διεθνής) Καμπάνια εξήντα ημερών (από 11 Ιανουαρίου ως τις 12 Μαρτίου 2015) για τη χρηματοδότηση του σπιτιού των σπόρων του Πελίτι. Στο σπίτι των σπόρων θα φυλάγονται ένα μέρος από τη συλλογή παραδοσιακών ποικιλιών του Πελίτι. Θα εκθέτεται ένα άλλο μέρος των σπόρων και θα είναι ένας χώρος εκπαίδευσης για μικρούς και μεγάλους αλλά και ένα σπορείο ονείρων. Το σπίτι των σπόρων βρίσκεται στο Μεσοχώρι Παρανεστίου, 38 χιλιόμετρα απο τη Δράμα στη Βορειανατολική Ελλάδα,

Το 1995,ο Παναγιώτης Σαινατούδης,ο ιδρυτής του Πελίτι (www.petiti.gr) περπάτησε και έκανε ωτο-στόπ σ” ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας, μαζεύοντας σπόρους απο παραδοσιακές ποικιλίες για να τους προστατεύσει απο την εξαφάνιση. Μετα απο 20 χρόνια (1995-2015),το Πελίτι εχει επεκτείνει το δίκτυο του σε 15 τοπικές ομάδες στην Ελλάδα και μια στη Σόφια της Βουλγαρίας. Εκτός αυτού το Πελίτι έχει διανείμει δωρεάν σπόρους σε περισσότερους απο 150.000 καλλιεργητές.

 
Το 1999 το Πελίτι διοργάνωσε το πρώτο πανελλήνιο φεστιβάλ ανταλλαγής σπόρων κι απο τότε καθε χρονο γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Το Φεστιβάλ του 2013 έχει χαρακτηριστεί απο την οργάνωση της Αυστραλία seed savers ως το μεγαλύτερο φεστιβάλ ανταλλαγής σπόρων στό κόσμο.

Τον Απρίλη του 2014 ξεκίνησε απο τη γή του Πελίτι το πρώτο Διεθνές Καραβάνι για την Ελευθερία των Σπόρων, με προορισμό το kokopelli την αντίστοιχη οργάνωση για τους σπόρους στη Γαλλία. Το καραβάνι οργανώθηκε απο τις παρακάτω οργανώσεις:


Το 2009 ο Παναγιώτης Σαινατούδης κέρδισε το βραβείο τού «φύλακα της βιοποικιλότητα της Μεσογείου» απο τη Bioversity International και το δημαρχείο της Ρώμης στην Ιταλία.

Το 2014 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Κάρολος Παπούλιας βράβευσε το Πελίτι για την εθελοντική του προσφορά.

Το 2015 ο Παναγιώτης είχε προσωπική συνάντηση με τον Οικουμενικό Ορθόδοξο Πατριάρχη Βαρθολομαίο,για να συζητήσουν τη σπουδαιότητα του θέματος τών σπόρων.

Οι εργασίες για να φτιαχτεί το σπίτι των σπόρων του Πελίτι είχαν ξεκινήσει το 2010 σταμάτησαν για 4 χρόνια και τώρα συνεχίζονται ξανά. Όπως λέει ο Πανιαγιώτης Σαϊνατούδης:»Θα θέλαμε την οικονομική σας βοήθεια. Αν ο κάθε ένας από σας που διαβάσει αυτό το κείμενο καταθέσει 1 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό του Πελίτι μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε την κατασκευή της Τράπεζας Σπόρων του Πελίτι».

Μπορείτε να καταθέσετε οποιοδήποτε ποσό στην Τράπεζα Πειραιώς:

Αριθμός λογαριασμού: 6198-040030-332

IBAN: GR10 0171 1960 0061 9804 0030 332

SWIFT-BIC: PIRBGRAA

Δικαιούχος: Εναλλακτική Κοινότητα Πελίτι

 


Δείτε φωτογραφίες από τις εργασίες ανέγερσης του 2010












Ο Αριστοτέλης και η λαϊκή κυριαρχία

http://2.bp.blogspot.com/-eZi-GuJ8Rxo/U0uP6SIzS3I/AAAAAAAALxc/BlNuvtMipJ8/s1600/%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97+%CE%9A%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%91+%CE%9A%CE%91%CE%99+%CE%94%CE%99%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3%CE%97.jpg Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Αριστοτέλης, διεισδύοντας στη βαθύτερη ουσία των πολιτευμάτων, δε θα μπορούσε να αποφύγει το επίμαχο ερώτημα: «…. σε ποιους πρέπει να ανήκει η κυρίαρχη εξουσία την πόλη, στο λαό ή στους πλούσιους πολίτες ή στους επιφανείς ή στον ένα, τον άριστο όλων, ή στον τύραννο». (σελ. 143). Βρισκόμαστε μπροστά στο αιώνιο ζήτημα της διαχείρισης της εξουσίας το οποίο αναγκαστικά έχει ταξικό περιεχόμενο.


Η εξουσία, ως έκφραση της ισχύος, είναι συνυφασμένη με την ταξική διαπάλη, αφού πλούσιοι και φτωχοί διεκδικούν το δικό τους μερίδιο καθρεφτίζοντας τη νομοτελειακή σύγκρουση των συμφερόντων. Οι φτωχοί, καταπιεζόμενοι από την άνιση διανομή του πλούτου, συνηγορούν στην επαναδιαπραγμάτευση των οικονομικών όρων προκειμένου να αποκαταστήσουν την ισότητα. Κι εδώ βέβαια δε μιλάμε θεωρητικά στη βάση της ισότητας που λειτουργεί ως προϋπόθεση της ομαλής λειτουργίας της πόλης, αλλά καθαρά πρακτικά, αφού η φτώχεια δεν είναι τίποτε άλλο από την έκφραση της δυστυχίας που απορρέει από τη στέρηση. Ο φτωχός δεν επιθυμεί τίποτε περισσότερο από τη μεγαλύτερη πρόσβαση στα παραγόμενα αγαθά, δηλαδή από την άνοδο του βιοτικού του επιπέδου, η οποία δεν έχει άλλη επιλογή από το να στραφεί στη συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου των πλουσίων που θα αναγκαστούν να μοιραστούν τα υπάρχοντα (τουλάχιστο ένα μέρος τους) που τους διαχωρίζουν από τα πλατύτερα λαϊκά στρώματα. Κι  αυτός είναι ο πυρήνας της αντίληψης της εξουσίας, αφού όταν ο Αριστοτέλης αναρωτιέται αν είναι άδικο να μοιραστούν οι φτωχοί τις περιουσίες των πλουσίων, παραθέτει και την πιθανή απάντηση που θα μπορούσε να λάβει: «Καθόλου, μα το Δία, θα απαντούσε κάποιος, αν αυτό είναι απόφαση του σώματος που έχει την κυρίαρχη εξουσία». (σελ. 143).
Από τη στιγμή που η αίσθηση του δικαίου καθορίζεται από την ετυμηγορία του σώματος που έχει την κυρίαρχη εξουσία, το μόνο που μένει είναι η πάλη για τη διαμόρφωση του σώματος αυτού. Με άλλα λόγια η διαμάχη στη διαχείριση της εξουσίας δεν είναι τίποτε άλλο από τη διαμάχη της διαχείρισης του πλούτου. Από αυτή την άποψη η έννοια της ηθικής ή του δικαίου γίνεται ζήτημα αυστηρά υποκειμενικό, αφού ο καθείς διαμορφώνει την αντίληψη της τάξης του, δηλαδή των συμφερόντων του. Η συνειδητοποίηση ότι η αίσθηση του δικαίου είναι προέκταση της αίσθησης του συμφέροντος (και με δεδομένο ότι το δίκαιο καθορίζεται από την αντίληψη της ηθικής) μας οδηγεί στην ηθική των δύο (ταξικών) ταχυτήτων, δηλαδή στην κατανόηση της ελαστικότητάς αυτού που ονομάζουμε δίκαιο. Τα αναρίθμητα παραδείγματα των λογοτεχνικών ηρώων που, καταπατώντας την ισχύουσα νομοθεσία, υπερασπίζονται τους φτωχούς (ο χαρακτήρας του κλέφτη που βοηθάει τους ανήμπορους εμφανίζεται πολύ συχνά και στην παιδική λογοτεχνία) είναι η έκφανση του ηθικού διλήμματος του δικαίου, που αντανακλά την ταξική οπτική γωνία που το βλέπει κανείς. Θα λέγαμε ότι οι εκδοχές του δικαίου είναι ευθέως ανάλογες με τις κοινωνικές τάξεις που γεννά μια κοινωνία. Η μάχη, στο επίπεδο των ιδεών, που σχετίζεται με την επικράτηση των ηθικών αξιών, είναι το άλλο πρόσωπο της ταξικής σύγκρουσης, αφού κάθε ομάδα οφείλει να επικρατήσει και ιδεολογικά.
Αυτό ακριβώς το κουβάρι της αναζήτησης του δικαίου επιχειρεί να ξεδιαλύνει ο Αριστοτέλης, προτάσσοντας την προσωπική του αντίληψη για την κοινωνική δικαιοσύνη, που αναγκαστικά ταυτίζεται με το συμφέρον της πόλης. Με δυο λόγια δίκαιο είναι αυτό που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πόλης στο σύνολό της, κι όχι αυτό που αποσκοπεί στα οφέλη της μιας ή της άλλης κοινωνικής τάξης. Από αυτή την άποψη ο Αριστοτέλης δεν προβαίνει στην απόλυτη δικαίωση των φτωχών, αφού η κοινωνική διαστρωμάτωση (κατά τον Αριστοτέλη πάντα) υπηρετεί τα συμφέροντα της πόλης: «Εξάλλου, αφού δημευθούν όλα και οι περισσότεροι μοιραστούν τα πλούτη των λιγότερων, είναι φανερό ότι καταστρέφουν την πόλη». (σελ. 143). Η έννοια της κοινωνικής διαστρωμάτωσης γίνεται αντιληπτή ως προέκταση της αξιοκρατίας, εφόσον η οικονομική άνεση του καθενός στηρίζεται στις ικανότητές του. Από τη στιγμή που ο ικανός θα μπορέσει να εξασφαλίσει χρήμα, είναι προτιμότερο να διαχειρίζεται ο ίδιος τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες κατευθύνοντας τους φτωχούς, που μοιραία δεν έχουν ούτε την κατάρτιση ούτε την ευελιξία που θα έχει αυτός. Η σωστή διαχείριση των υποθέσεων αυτών θα αποφέρει και τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία, που αναγκαστικά θα βελτιώσει την οικονομική ισχύ ολόκληρης της πόλης. Η διεκδίκηση της περιουσίας του πλούσιου από την πλευρά του φτωχού δεν είναι τίποτε άλλο από την ανατροπή αυτών των δεδομένων. Η αξίωση του πλούσιου να αναλάβει τα επιχειρησιακά ινία με την προϋπόθεση να κερδίζει περισσότερα είναι όχι μόνο δίκαιη, αλλά και συμφέρουσα για την πόλη. Η επιβολή των φτωχών, σε περίπτωση που υφαρπάξουν τον πλούτο, λειτουργεί ως άδικη επικράτηση, που στηρίζεται στην αριθμητική υπεροχή. Με αυτή τη λογική θα μπορούσε να συγκριθεί με την επιβολή του τυράννου, που στηρίζει την ισχύ του στα όπλα: «Με την ίδια λογική επίσης και οι πράξεις του τυράννου κρίνονται όλες δίκαιες, γιατί επιβάλλεται με τη βία ως ισχυρότερος, όπως ακριβώς και το πλήθος στους πλούσιους». (σελ. 145). Ο καθορισμός του δικαίου ως βούληση της ισχύος, απ’ όποια πλευρά κι αν προέρχεται, δεν έχει καμία σχέση με την αναζήτηση της ηθικής.
Κι αυτός είναι και ο λόγος που ο Αριστοτέλης δε θα αποδεχτεί και τη διαχείριση της εξουσίας από τους πλούσιους: «Αλλά πάλι είναι τάχα δίκαιο να εξουσιάζουν οι λιγότεροι και οι πλούσιοι; Αν λοιπόν και εκείνοι ακολουθούν την ίδια πρακτική, μοιράζονται και αρπάζουν τα κτήματα από το λαό, αυτό είναι δίκαιο;» (σελ. 145). Η αυθαιρεσία των πλουσίων που οδήγησε την πόλη σε αδιέξοδο μετατρέποντας τους φτωχούς σε δούλους των πλουσίων με το δανεισμό που έθετε ως ενέχυρο την προσωπική ελευθερία – αδιέξοδο που διαχειρίστηκε ο Σόλωνας – έχει προσφέρει ισχυρά διδάγματα. Ο Αριστοτέλης κατανοώντας βαθιά τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης υπεροχής του πλούτου θα ήταν αδύνατο να υποστηρίξει ότι οι πλούσιοι θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα καθορίζουν την τύχη του πολιτεύματος: «Έγινε σαφές λοιπόν, ότι όλα αυτά είναι απαράδεκτα και άδικα». (σελ. 145). Το μόνο που μένει είναι να εξεταστεί κατά πόσο είναι σωστό να κατέχουν την απόλυτη εξουσία οι άριστοι: «Αλλά πάλι πρέπει να άρχουν οι έγκριτοι και να κυριαρχούν σε όλους; Στην περίπτωση όμως αυτή όλοι οι άλλοι κατ’ ανάγκη δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και ούτε τιμούνται με πολιτικά αξιώματα. Όταν όμως οι ίδιοι πάντοτε είναι άρχοντες, τότε οι υπόλοιποι κατά λογική αναγκαιότητα στερούνται τιμών». (σελ. 145). Όμως, η πολιτεία που απομακρύνει από τις τιμητικές θέσεις τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν μπορεί παρά να προκαλέσει και τη γενική δυσφορία: «Άποψή μας είναι ότι συνιστούν τιμή τα πολιτικά αξιώματα. Όταν όμως οι ίδιοι πάντοτε είναι άρχοντες, τότε οι υπόλοιποι κατά λογική αναγκαιότητα στερούνται τιμών. Αλλά είναι καλύτερο να εξουσιάζει ένας μόνο, ο σπουδαιότερος; Αυτό θα ήταν ακόμη πιο ολιγαρχικό, γιατί περισσότεροι στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων». (σελ. 145). Η εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος δε νοείται χωρίς τη συγκατάθεση των πολλών, και ο αποκλεισμός τους από όλα τα αξιώματα κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να επιφέρει τη συγκατάθεση: «…. γιατί, όταν υπάρχουν πολλοί χωρίς πολιτικά δικαιώματα και φτωχοί, τότε η πόλη αυτή είναι γεμάτη από εχθρούς….». (σελ. 149 – 150).
Το ζήτημα όμως της συμμετοχής των περισσοτέρων στη διαμόρφωση της εξουσίας δεν είναι μόνο διαδικαστικό, με την έννοια της ανάγκης προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνοχή των πολιτών που πρέπει να νιώθουν ευχαριστημένοι. Γιατί η αντίληψη αυτή κρύβει τη λογική του αναγκαστικού κακού προς αποφυγή των χειρότερων. Ο Αριστοτέλης δεν προτάσσει τη λογική “του μη χείρονος….” υποστηρίζοντας ότι οι πολλοί πρέπει να συμμετέχουν στη διαμόρφωση της πολιτείας, αλλά πιστεύει ότι πράγματι ο λαός ενωμένος (στο σύνολό του) είναι το πιο υπεύθυνο κι ως εκ τούτου πιο αρμόδιο όργανο που μπορεί να πάρει τις καλύτερες αποφάσεις. Ο άριστος μπορεί να ξεπερνά σε ατομικό επίπεδο το κάθε επιμέρους άτομο του πλήθους, όμως είναι αδύνατο να ξεπεράσει το σύνολο του: «Καθώς είναι πολλοί, ο καθένας διαθέτει κάποια λίγη αρετή και φρόνηση, και έτσι ενωμένοι οι πολλοί παρουσιάζονται σαν ένας άνθρωπος με πολλά πόδια, με πολλά χέρια και με πολλές αισθήσεις και επομένως με ανάλογο ήθος και διάνοια». (σελ. 147).
Υπό αυτή την έννοια ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ανεπιφύλακτα ότι το πλήθος ενωμένο είναι αυτό που πρέπει να διαμορφώνει το πολίτευμα. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να μεταφραστεί ως ανοιχτή υποστήριξη των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών. Η πεποίθηση αυτή ενισχύεται και με το παράδειγμα του πορτρέτου: «…. οι σπουδαίοι άνθρωποι είναι ανώτεροι από το κάθε άτομο χωριστά ενός πλήθους, ακριβώς γιατί στο πρόσωπό τους συνενώνονται στοιχεία που είναι διάσπαρτα και χωριστά στους πολλούς. Το ίδιο αναλογικά λέμε ότι συμβαίνει στην περίπτωση των ωραίων και μη ωραίων ανθρώπων και στην περίπτωση των ζωγραφισμένων και αληθινών μορφών. Αν τα στοιχεία αυτά τα εξετάσουμε χωριστά, τότε μπορεί να βρεθεί ότι το τάδε συγκεκριμένο άτομο έχει πιο όμορφο μάτι από το μάτι της ζωγραφισμένης μορφής, ή ότι ένα άλλο άτομο έχει πιο όμορφο κάποιο μέλος του σώματός του από το αντίστοιχο μέλος του σώματος της ζωγραφισμένης μορφής». (σελ. 147 – 149). Με τον ίδιο τρόπο που το πλήθος ενώνοντας τα χαρακτηριστικά του ξεπερνά σε ομορφιά το πορτρέτο – άσχετα αν αυτό είναι ανώτερο από το κάθε άτομο ξεχωριστά – και σε πολιτικό επίπεδο το σύνολο του λαού ξεπερνά σε ικανότητες τον άριστο, άσχετα αν ο άριστος είναι ανώτερος αν συγκριθεί με τον καθένα ξεχωριστά.
Οι επιφυλάξεις που διατηρεί δεν μπορούν να αλλάξουν την ουσία της λαϊκής κυριαρχίας που προτάσσει. Για παράδειγμα το ότι αναρωτιέται κατά πόσο αυτή η υπεροχή του πλήθους ισχύει για κάθε πλήθος: «Ίσως όμως, μα το Δία, για μερικές περιπτώσεις είναι αδύνατο» (σελ. 149) ή ότι παραδέχεται πως ένας άνθρωπος χωρίς καταγωγή ή περιουσία (θα λέγαμε ένας άνθρωπος του πλήθους) είναι επίφοβος αν αναλάβει υψηλά αξιώματα γιατί αυτοί οι άνθρωποι: «αδικούν και παρεκτρέπονται αναγκαστικά, επειδή ρέπουν προς την αδικία και την επιπολαιότητα» (σελ. 149), υποδηλώνει προβληματισμούς που εμπεριέχουν την υποτίμηση του λαϊκού στοιχείου, αλλά δεν αποτελούν άρνηση της λαϊκής υπεροχής. Γι’ αυτό ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι το πλήθος είναι ο καλύτερος κριτής για τα μουσικά και ποιητικά έργα (άποψη που εξαγρίωνε τον Πλάτωνα), γι’ αυτό φέρνει το παράδειγμα του δείπνου όπου όσο τέλεια κι αν το οργανώσει κάποιος πλούσιος οπωσδήποτε θα υστερεί και σε ποικιλία εδεσμάτων και σε ποσότητα από το δείπνο που θα οργανώσει το πλήθος συνολικά, γι’ αυτό και τελικά επικαλείται τους νόμους του Σόλωνα που θέλουν το λαό κοινωνό στις πολιτικές και δικαστικές αποφάσεις: «Για το λόγο ακριβώς αυτό και ο Σόλωνας και μερικοί άλλοι νομοθέτες θεσμοθετούν το δικαίωμα του λαού να μετέχει στις αρχαιρεσίες και στον πολιτικό έλεγχο του έργου των αρχόντων, αλλά δεν επιτρέπουν σε κανέναν ξεχωριστά από το πλήθος να ασκήσει μόνος του την εξουσία. Γιατί οι πολλοί ως σύνολο στις συνελεύσεις αντιλαμβάνονται ικανοποιητικά τα πράγματα και έχοντας επαφή με τους καλύτερους ωφελούν τις πόλεις τους, όπως ακριβώς η μη καθαρή τροφή ανακατωμένη με την καθαρή καθιστά το μίγμα χρησιμότερο από τη λίγη, καθαρή τροφή». (σελ. 151).
Γιατί εφόσον ούτε η επικράτηση των φτωχών ούτε των πλουσίων ευνοούν την πόλη κι εφόσον η πλειοψηφία που διαμορφώνει τη συλλογικότητα είναι αυτή που καθορίζει τις πολιτικές αποφάσεις, δε μένει παρά η διαμόρφωση μιας οικονομικής οργάνωσης τέτοιας που θα επιφέρει την πλειοψηφία της μεσαίας τάξης η οποία θα εξισορροπεί τα εξ’ ορισμού αντιμαχόμενα συμφέροντα των άλλων τάξεων.
Γιατί εφόσον ούτε η επικράτηση των φτωχών ούτε των πλουσίων ευνοούν την πόλη κι εφόσον η πλειοψηφία που διαμορφώνει τη συλλογικότητα είναι αυτή που καθορίζει τις πολιτικές αποφάσεις, δε μένει παρά η διαμόρφωση μιας οικονομικής οργάνωσης τέτοιας που θα επιφέρει την πλειοψηφία της μεσαίας τάξης η οποία θα εξισορροπεί τα εξ’ ορισμού αντιμαχόμενα συμφέροντα των άλλων τάξεων.
Το μόνο που μένει είναι το γνωστό επιχείρημα που θέλει τους ειδικούς να υπερέχουν σε όλα τα θέματα και τη συνεπαγόμενη αδυναμία του πλήθους να συμμετέχει λόγω της άγνοιας που το διακατέχει: «Επομένως, σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό δε θα ήταν σωστό το πλήθος να έχει κυριαρχικά δικαιώματα ούτε στις αρχαιρεσίες ούτε στον πολιτικό έλεγχο του έργου των πολιτικών». (σελ. 153). Η πρόταξη της γνώσης προκειμένου να έχει κανείς άποψη για τα πολιτικά θέματα δεν είναι παρά ο αποκλεισμός που οφείλει να σερβίρεται ραφιναρισμένα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο αυτονόητο από το γεγονός ότι η γνώση των πολιτικών θεμάτων προϋποθέτει τη συμμετοχή σ’ αυτά, αφού μόνο η ενασχόληση μπορεί να επιφέρει την άποψη. Αυτός που δεν ασχολείται, όχι μόνο δε γνωρίζει, αλλά, αν εξακολουθήσει να απέχει, δε μάθει και ποτέ. Ο αποκλεισμός του κόσμου από τη συμμετοχή στις πολιτικές εξελίξεις λόγω άγνοιας είναι η εξασφάλιση της διαιώνισής της. Είναι η πιο αναγνωρισμένη συνταγή για τη μετατροπή του πλήθους σε άβουλη μάζα. Με άλλα λόγια δε βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα επιχείρημα που θέλει να αποκλείσει το λαό από τα πολιτικά τεκταινόμενα, αλλά σ’ ένα μηχανισμό, μια μεθόδευση που αποσκοπεί στον αποκλεισμό του. Κάθε υγιής κοινωνία οφείλει να επιδιώκει τη συμμετοχή του λαού στη διαμόρφωση του πολιτεύματος, όχι μόνο κατανοώντας τα οφέλη που μπορεί να έχει, αλλά αποσκοπώντας και στην πολιτική του εγρήγορση, ως μάθημα που βασίζεται στη συνείδηση του πολιτικού καθήκοντος. Κατά τον Αριστοτέλη τα επιχειρήματα που θέλουν τους γνώστες να διαχειρίζονται την εξουσία «δεν ευσταθούν και για το λόγο που έχει ήδη αναφερθεί, αν δηλαδή το πλήθος δεν είναι άβουλη μάζα σε πολύ μεγάλο βαθμό (γιατί ο καθένας χωριστά θα είναι κατώτερος κριτής από τους ειδικούς, όλοι όμως μαζί ως σύνολο συγκεντρωμένο θα είναι καλύτεροι ή τουλάχιστον όχι χειρότεροι από τους ειδικούς)». (σελ. 153). Και βέβαια, αν πράγματι ο λαός μετατραπεί σε άβουλη μάζα, δε μένει παρά να ψάξουμε τα πολιτικά αίτια αυτού. Γιατί η διαμόρφωση του λαού σε υποχείριο είναι η πιο κραυγαλέα απόδειξη της πολιτικής παρακμής. Τα συμφέροντα των λίγων γίνονται νόμος και η κοινωνία τσιφλίκι των ισχυρών. Υπό αυτές τις συνθήκες δε μπορούμε να μιλάμε ούτε για πρόοδο ούτε για ευημερία, αφού οι έννοιες αυτές είναι συνυφασμένες μόνο με το συλλογικό συμφέρον.
Όμως ο Αριστοτέλης θα προσθέσει κι ακόμη ένα επιχείρημα που ακυρώνει τα σχετικά με τους ειδικούς που πρέπει να μονοπωλούν το πολιτικό γίγνεσθαι: «Άλλος λόγος επίσης είναι ότι για ορισμένα πράγματα ή πράξεις δεν είναι ο κατασκευαστής ο μοναδικός και ο καλύτερος κριτής, αλλά μπορούν να κρίνουν τα έργα του και μη ειδικοί στην τέχνη του. Για παράδειγμα ένα σπίτι δεν το κρίνει μόνο ο κατασκευαστής του, αλλά καλύτερα το κρίνει ο χρήστης του (και το χρησιμοποιεί ο οικονόμος). Επίσης το πηδάλιο του πλοίου το κρίνει καλύτερα ο πλοίαρχος από τον κατασκευαστή του και τα φαγητά του συμποσίου ο συνδαιτυμόνας και όχι ο μάγειρας». (σελ. 153). Υπό αυτή την έννοια δεν υπάρχει καλύτερος κριτής για το δάσκαλο από τους μαθητές ούτε καλύτερος κριτής για το νομοθέτη από το λαό  που εφαρμόζει τους νόμους. Κι αυτή ακριβώς είναι η δυναμική της λαϊκής κυριαρχίας, αφού σε τελική ανάλυση και οι νόμοι και τα πολιτεύματα και η παιδεία και η δικαιοσύνη (και οτιδήποτε αφορά την κοινωνία) δεν μπορούν να έχουν κανένα άλλο σκοπό απ’ το να υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες. Και δεν μπορεί να βρεθεί πιο αρμόδιος από τον ίδιο το λαό για να κρίνει το κατά πόσο εκπληρώνονται οι ανάγκες του: «Επομένως δικαίως το πλήθος έχει μεγαλύτερα κυριαρχικά δικαιώματα, γιατί ο δήμος, η βουλή και το δικαστήριο αποτελούνται από πολλούς». (σελ. 155). Και σε περίπτωση που κάποιος επιμένει ότι η συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα πρέπει να εξασφαλίζεται με βάση τα εισοδήματα, ο Αριστοτέλης είναι κατηγορηματικός: «Επιπλέον το εισόδημα όλων αυτών είναι μεγαλύτερο από το εισόδημα του καθένα χωριστά και των λίγων που δικαιούνται να φτάνουν στα ανώτερα αξιώματα». (σελ. 155).
Κι αν το γεγονός ότι τα ανώτερα αξιώματα προορίζονται για τους οικονομικά ισχυρούς δημιουργεί δικαιολογημένο προβληματισμό, αφού στην ουσία δεν υπάρχει ισονομία στο εκλέγεσθαι, ο Αριστοτέλης καθιστά σαφή την προτίμησή του προς τα συλλογικά – πολυπρόσωπα θεσμικά όργανα όπως η βουλή και το δικαστήριο κι όχι προς τη συγκέντρωση της εξουσίας σε ένα μόνο πρόσωπο: «Ο πολιτικός έλεγχος των αρχόντων και οι εκλογές τους είναι πολύ σημαντικά δικαιώματα, τα οποία σε ορισμένα πολιτεύματα, ως γνωστόν, ανατίθενται στο λαό, γιατί η εκκλησία του δήμου είναι κυρίαρχη σε όλα αυτά. Έτσι, αν και πολίτες με χαμηλά εισοδήματα και οποιασδήποτε ηλικίας μετέχουν στην εκκλησία, διασκέπτονται στη βουλή και δικάζουν, όμως ταμίες, στρατηγοί και ανώτατοι αξιωματούχοι γίνονται πολίτες με μεγάλα εισοδήματα». (σελ. 155). Κατά συνέπεια «… ούτε ο δικαστής ούτε ο βουλευτής ούτε το μέλος της εκκλησίας του δήμου είναι άρχοντας, αλλά το δικαστήριο, η βουλή και η εκκλησία του δήμου. Απλώς ο καθένας τους είναι μόριό τους». (σελ. 155). Κι εδώ έγκειται η υπεροχή των συλλογικών οργάνων. Στο γεγονός ότι δεν αναδεικνύουν μεμονωμένους άρχοντες αλλά την αρχή της ίδιας της συλλογικότητας που τίθεται υπεράνω όλων των προσώπων που την αποτελούν.
Κι αυτή ακριβώς είναι η αριστοτελική αρχή της μεσότητας που αφορά και τα εισοδήματα. Γιατί εφόσον ούτε η επικράτηση των φτωχών ούτε των πλουσίων ευνοούν την πόλη κι εφόσον η πλειοψηφία που διαμορφώνει τη συλλογικότητα είναι αυτή που καθορίζει τις πολιτικές αποφάσεις, δε μένει παρά η διαμόρφωση μιας οικονομικής οργάνωσης τέτοιας που θα επιφέρει την πλειοψηφία της μεσαίας τάξης η οποία θα εξισορροπεί τα εξ’ ορισμού αντιμαχόμενα συμφέροντα των άλλων τάξεων. Κι η ανάδειξη της μεσότητας ως ταξικό ιδανικό δε σηματοδοτεί μόνο την ιδεολογική τεκμηρίωση αναφορικά με το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο των περισσότερων, αλλά και τη συνεπακόλουθη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στις περιουσίες των πλούσιων και των φτωχών. Γιατί η πεποίθηση της αναγκαιότητας των ορίων τόσο στη φτώχεια όσο και στον πλούτο δεν είναι τίποτε άλλο από την καταδίκη του άμετρου πλουτισμού, που δεν μπορεί παρά να έχει το αντίβαρο της άμετρης φτώχειας ή, για να το πούμε απλά, αν η υπεροχή της μιας ή της άλλης τάξης είναι ζημιογόνα για την πόλη, δε μένει παρά να δεχτούμε ότι μόνο η άμβλυνση της οικονομικής ανισότητας και η ανάδειξη της μεσαίας τάξης μπορούν να επιφέρουν τη σύμπνοια (δηλαδή την πρόοδο) της κοινωνίας. Το ότι μιλάμε για οικονομική άμβλυνση κι όχι για εξίσωση είναι θέμα αξιοκρατίας που οφείλει να εκδηλωθεί και περιουσιακά. Γιατί το μέγεθος της περιουσίας αφορά την ανταμοιβή και η διαμόρφωση της ανταμοιβής ανάλογα με την προσφορά του καθενός είναι μορφή δικαιοσύνης. Όμως ταυτόχρονα δεν υπάρχει και μεγαλύτερη αδικία από την άμετρη φτώχεια. Κι αυτά είναι τα οικονομικά όρια που θέτει ο Αριστοτέλης.
Αριστοτέλης: «Πολιτικά», τόμος 2ος, μετάφραση Πηνελόπη Τζιώκα – Ευαγγέλου, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2007. 

ΠΗΓΗ      

Υπακοή χωρίς αμφισβήτηση, ο λόγος της αποβλάκωσης της κοινωνίας! (Βίντεο)

http://3.bp.blogspot.com/-rGXv2586nn8/VPTqMtIuUHI/AAAAAAAANwE/-SWHNGjtFaI/s1600/puzzlehead.jpg O διακεκριμένος Αμερικανός νευροχειρούργος, συγγραφέας και λέκτορας, που δίνει μάχη κατά των πρόσφατων εμβολιασμών, λέει την ουσία με λίγα λόγια σε ένα μικρό αλλά περιεκτικότατο βίντεο.


Ακούστε τον και διαδώστε το.


Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου

Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου Όλοι μας έχουμε ανάγκη από τις ανθρώπινες σχέσεις, από την αίσθηση οικειότητας, εγγύτητας και αμφίδρομης επικοινωνίας. Όμως, παρά την καλή θέληση του ατόμου, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ανθρώπινη βλάβη, και έτσι δημιουργείται φόβος σύναψης σχέσεων ή οι σχέσεις που δημιουργούνται είναι ρηχές.


Το Δίλημμα του Σκαντζόχοιρου ή αλλιώς το Δίλημμα του Ακανθόχοιρου επιχειρεί να εξηγήσει το παραπάνω. Την αναλογία αυτή χρησιμοποιούσε ο Φρόιντ και ο Σοπενχάουερ για να περιγράψουν το πως αντιλαμβάνεται το άτομο την κατάσταση στην οποία περιέρχεται, όταν καλείται να αναπτύξει μία σχέση.


‘’Μία κρύα χειμωνιάτικη μέρα, μία ομάδα σκαντζόχοιρων προσπαθούσαν να βρουν λύση για να ζεσταθούν. Το προηγούμενο βράδυ μάλιστα είχε πεθάνει από το κρύο ένας σκαντζόχοιρος. Με αυτό το δυσάρεστο συμβάν τρόμαξαν όλοι οι υπόλοιποι και γρήγορα έσμιξαν όλοι μαζί να ζεσταθούν. Ωστόσο, λόγω των αιχμηρών τους αγκαθιών, τραυμάτιζε ο ένας τον άλλον, με αποτέλεσμα να απομακρυνθούν για να μην τραυματιστούν περισσότερο.’’


Μέσω αυτής της συμβολικής ιστορίας, μπορούμε να διακρίνουμε δύο σημαντικά στοιχεία: την ανάγκη για κοινωνικότητα και το ένστικτο επιβίωσης σε μία απειλή, σε έναν κίνδυνο – και την παράλληλη απομάκρυνση, απομόνωση του ατόμου, καθώς η εγγύτητα θέλει όρια προκειμένου να μην τραυματίσει.

Αν το καλοσκεφτούμε, κάπως έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Η υπερβολική οικειότητα κάποια στιγμή θα τραυματίσει, θα πληγώσει, θα απογοητεύσει. Έτσι, άλλωστε εξηγείται το γιατί πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να μένουν μόνοι, να αποστασιοποιούνται. Φοβούνται τις πληγές που αφήνουν οι σχέσεις. Προτιμούν την ακεραιότητα της μοναξιάς τους.


Πόσο υγιές είναι αυτό?


Θεωρώ πως η μοναξιά δημιουργεί μακροπρόθεσμα και ύπουλα κρυφές πληγές. Οφείλουμε κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό να μάθουμε να ζούμε με τις μικρές πληγές που προκαλεί η ανθρώπινη στενή επαφή, γιατί το πιο σημαντικό σ’αυτήν την ζωή είναι η ζεστασιά που δίνει ο ένας στον άλλον. Μέσω αυτής καταφέρνουμε να επιβιώσουμε, καταφέρνουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.


Αξίζει να το διακινδυνεύουμε! Πρέπει να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και έχουμε την δυνατότητα να ανταπεξέλθουμε στην αμηχανία που υπάρχει στο ξεκίνημα μίας σχέσης, έστω και αν στην αρχή το κάνουμε όπως οι σκαντζόχοιροι. Έστω και αν στην αρχή γεμίζουμε τραύματα!


Θέλεις ΕΡΤ; Πλήρωνε…

Όπως βλέπετε και πάλι οι νέοι φόροι θα προέλθουν από τις τσέπες των φτωχών. Θα πληρώσει κι η τελευταία ρευματοδοτούμενη καλύβα του μπαρμπα-Θωμά, που δεν πιάνει ούτε ραδιόφωνο,  ώστε να επαναπροσληφθούν οι …«επαναστάτες» της ΕΡΤ, που στήριξαν με νύχια και με δόντια όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις και που φυσικά ήταν …εγκεκριμένοι από τις γνωστές πρεσβείες και στοές. Θέλεις ΕΡΤ; Πλήρωνε...

Ελπίζω να μην ξέχασαν οι πολίτες ότι και η ΕΡΤ είχε ακριβώς το ίδιο μενού ΝΑΤΟϊκων ειδήσεων και στήριζε πάντα όλους τους πολέμους και τις γενοκτονίες που έκανε η Δύση για λογαριασμό του Ισραήλ.

Σίγμα
filonoi.gr

5 αλλαγές που θα σας συμβούν αν κόψετε τη ζάχαρη

http://www.star.gr/publishingimages/2014/10/161014133801_1482.jpg Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε, όμως, ότι η ζάχαρη δεν είναι «κακή» αν προκύπτει φυσικά σε φρούτα και λαχανικά. Η «αρνητική» πλευρά της ζάχαρης εμφανίζεται σε περιπτώσεις τυποποιημένων και επεξεργασμένων προϊόντων όπου προστίθεται επιπλέον ζάχαρη.

Αν σταματήσετε λοιπόν να τρώτε τελείως επεξεργασμένα τρόφιμα που είναι γεμάτα πρόσθετη ζάχαρη θα παρατηρήσετε τα εξής 5 πράγματα!

1. Θα έχετε περισσότερη ενέργεια

Πολλοί από εμάς έχουν την τάση να καταναλώνουν τρόφιμα γεμάτα ζάχαρη, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων ενεργειακών ποτών και ροφημάτων που περιέχουν καφεΐνη, όταν είναι κουρασμένοι. Η ζάχαρη όμως, εμποδίζει την ικανότητα του σώματός μας να διατηρήσει τα ενεργειακά αποθέματά του σε ανώτατα επίπεδα. Όλοι έχουμε βιώσει μια έκρηξη ενέργειας με την κατανάλωση φαγητών γεμάτων ζάχαρη μόνο για τη μετανιώσουμε μετά όταν φεύγει η επιρροή της και νιώθουμε εξαντλημένοι.

2. Θα σταθεροποιηθεί το βάρος σας

Όσο περισσότερη ζάχαρη τρώμε, τόσο περισσότερη θα ζητάμε στις λιγούρες. Και πού βρίσκεται συνήθως η περισσότερη ζάχαρη; Σε γλυκά! Μπισκότα, κέικ… Αυτά όμως, δεν περιέχουν μόνο ζάχαρη, αλλά και συνήθως άλλα υλικά όπως το βούτυρο. Όλα αυτά σημαίνουν περισσότερες θερμίδες. Αν όντως μειώσετε τα πολλά γλυκά τρόφιμα, θα παρατηρήσετε ότι ακόμη και ένα φρούτο θα καλύπτει τις λιγούρες σας για ζάχαρη γλιτώνοντας έτσι τις έξτρα θερμίδες!

3. Το στομάχι και το έντερό σας θα λειτουργούν καλύτερα

Μειώνοντας δραματικά την πρόσθετη ζάχαρη που τρώτε, το στομάχι και το έντερό σας θα κάνουν ένα «restart». Μπορεί στην αρχή να πηγαίνετε στην τουαλέτα πιο συχνά, αλλά αυτό είναι καλό! Μην ξεχνάτε ότι το έντερο για να λειτουργεί ομαλά χρειάζεται πολλές φυτικές ίνες και όσο το δυνατόν λιγότερο επεξεργασμένα τρόφιμα.

4. Θα έχετε λιγότερες λιγούρες

Ίσως να μην το πιστεύετε ακόμα και αν είστε λάτρης των γλυκών. Όσο λιγότερη ζάχαρη τρώτε τόσο λιγότερο ζάχαρη θα ζητάτε! Στην αρχή, ειδικά αν καταναλώνετε πολύ ζάχαρη, θα είναι δύσκολο για λίγο καιρό, αλλά μετά θα συνηθίσετε!

5. Το πρόσωπό σας θα καθαρίσει

Ειδικά αν υποφέρετε από επίμονη ακμή, κόβοντας όσο το δυνατόν την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης, θα δείτε ότι το πρόσωπό σας θα ηρεμήσει. Θα έχετε λιγότερες εξάρσεις και πιο υγιή όψη.

Πώς να το καταφέρετε;

Αρχικά, μην προσπαθήσετε να κόψετε εντελώς τη ζάχαρη από τη ζωή σας μέσα σε μια μέρα. Θα λιγουρευτείτε σίγουρα κάτι και θα εγκαταλείψετε την προσπάθεια μετά από λίγο. Κάνετε μικρά βήματα κάθε μέρα. Πίνετε, για παράδειγμα, πολλά αναψυκτικά με ζάχαρη; Ξεκινήστε μειώνοντάς τα. Τρώτε πολλά γλυκά; Φάτε 1 ή περιορίστε την ποσότητά τους μέσα στην εβδομάδα.

ΠΗΓΗ

Πρόβλημα με το ανοσοποιητικό; Τα σημάδια που πρέπει να σας ανησυχήσουν


http://cdn7.bbend.net/media/k2/items/cache/76b34c650539254cd87ace743b0cbe13_L.jpg?t=-62169984000Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι η άμυνα του οργανισμού απέναντι στις απειλές που δέχεται.

Όταν υπερλειτουργεί ή τεμπελιάζει, η λειτουργία του δηλαδή δεν είναι φυσιολογική αλλά διαταραγμένη, αυτό εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα που αποκαλούνται ανοσολογικές διαταραχές.

Οι ανοσολογικές διαταραχές ενοχοποιούνται για τις αποβολές στις γυναίκες.

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι:

Σπασμοί ή σύνδρομο Guillain-Barré
Όταν το αμυντικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται στις νευρικές απολήξεις των μεγάλων μυϊκών ομάδων του σώματος, όπως είναι των ποδιών, οδηγώντας σε μυϊκή αδυναμία. Οι σπασμοί διαρκούν από μερικά δευτερόλεπτα μέχρι μερικά λεπτά και πρόκειται για τη διαταραχή γνωστή και ως σύνδρομο Guillain-Barré.

Πόνος στις αρθρώσεις
Εάν έχετε έντονο πόνο στις αρθρώσεις είναι πιθανό να έχετε ένα υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σύστημα. Πρόκειται για τη νόσο της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, κατά την οποία το ανοσοποιητικό παράγει αντισώματα που δημιουργούν προβλήματα και πόνο στις αρθρώσεις, κατάσταση που αν μείνει χωρίς θεραπεία μπορεί να προκαλέσει μόνιμες βλάβες και ακινησία.

Διαβήτης
Το ανοσοποιητικό επιτίθεται και καταστρέφει τα κύτταρα στο πάγκρεας που παράγουν ινσουλίνη. Δεδομένης λοιπόν της βλάβης που προκαλείται στο πάγκρεας ο οργανισμός εμφανίζει διαβήτη τύπου 1.

Φλεγμονή
Τα αντισώματα που περισσεύουν καταλήγουν σε διάφορα σημεία του σώματος όπως είναι τα νεφρά, τα νεύρα και οι πνεύμονες και η μακρά παραμονή τους σε αυτές τι περιοχές οδηγεί στην εμφάνιση φλεγμονών σε αυτά.

Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου
Τα αντισώματα ενός υπερλειτουργικού ανοσοποιητικού επιτίθενται στα έντερα προκαλώντας σοβαρές περιπτώσεις διάρροιας, που εκφράζονται με αιμορραγία, πυρετό, πόνο στην κοιλιά και μη φυσιολογική απώλεια βάρους.

Θυρεοειδής
Η λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα ρυθμίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Κατά συνέπεια, αυτό τον κάνει ένα από τα πρώτα όργανα που επηρεάζονται από μια ανοσολογική διαταραχή. Οι αυξομειώσεις του βάρους, οι αυξημένοι παλμοί, η νευρικότητα, η αδυναμία, το αίσθημα της κόπωσης, η δυσκοιλιότητα και η ξηροδερμία είναι μερικά από τα συμπτώματα.

Πηγή

Τρέξτε... να προλάβετε: Χιλιάδες θέσεις εργασίας σε Δήμους!

http://www.filathlos.gr/media/k2/items/cache/878375a65fbcb1944ef7579564966a99_L.jpgΞεπαγώνει το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας και μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου θα εκδοθεί η πρώτη προκήρυξη για την πρόσληψη 32.433 ανέργων σε δήμους όλης της χώρας.

Αυτό ανακοινώθηκε στο πλαίσιο συνάντησης που είχαν την προηγούμενη εβδομάδα το προεδρείο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων της χώρας (ΚΕΔΕ) και η αναπληρώτρια υπουργός της Ανεργίας, Ράνια Αντωνοπούλου.


Η προκήρυξη θα εκδοθεί από τον ΟΑΕΔ και θα ορίζει τις προθεσμίες και τη διαδικασία για την υποβολή αιτήσεων από τους ενδιαφερόμενους. Η επιλογή των δικαιούχων θα γίνει με βάση τα κριτήρια και τα στοιχεία του πληροφορικού συστήματος του Οργανισμού υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ.

Δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας έχουν όσοι ανήκουν σε μία από τις παρακάτω κατηγορίες:

-Εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, μέλη οικογενειών στις οποίες δεν εργάζεται κανείς και οι σύζυγοι αυτών είναι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ.

-Εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, μέλη μονογονεϊκών οικογενειών, στις οποίες δεν εργάζεται κανείς.

-Εγγεγραμμένοι μακροχρόνια άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ

-Άνεργοι πτυχιούχοι ΑΕΙ πανεπιστημιακού και τεχνολογικού τομέα εγγεγραμμένοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ ( για την κάλυψη θέσεων με βάση τα τυπικά προσόντα)

-Εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ άνω των 29 ετών. 

«Το παυσίπονο» (Βίντεο)

«Το παυσίπονο» (Βίντεο) Το «Παυσίπονο» είναι μια ταινία μικρού μήκους, που πραγματεύεται τα στάδια και εντέλει τη διαχείριση του ψυχικού πόνου. Την ταινία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Σακουλάς και αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και εύστοχη προσέγγιση στο πολύπλευρο αυτό θέμα, το οποίο απασχολεί καθημερινά λίγο πολύ όλους μας.
Στο διάστημα των δέκα και κάτι λεπτών που διαρκεί η ταινία, βλέπει κανείς πολύ απλά δοσμένα, τις ψυχικές διακυμάνσεις και αναζητήσεις που βιώνει όταν ο πόνος του χτυπά την πόρτα. Αξίζει να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να το παρακολουθήσετε και σίγουρα θα συναντήσετε καταστάσεις και συναισθήματα γνώριμα στον καθένα…

Τί θέσιν λαμβάνει ὁ Καμμένος γιά τήν «κάρτα δουλοποιήσεως τῶν πολιτῶν»;

Στὰ κοινωνικὰ δίκτυα ἀποφεύγω νὰ ἔχω «γύρω μου» κουδουνισμένα. Εἶτε φαίνονται ὡς ὀρθά, εἶτε ὄχι, δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ θέσεις τους, τὰ ἀφεντικά τους καὶ οἱ προορισμοί τους. (Πλὴν ἑνὸς κουδουνισμένου, ποὺ …κατὰ λάθος τὴν πάτησα καὶ …«ἔμπλεξα», διαδικτυακῶς πάντα, γιὰ λίγο μαζύ του!!!) Μαθαίνω, ὅσα μαθαίνω, ἀπὸ φίλους καὶ γνωστοὺς ποὺ ἔχουν κάποιες ἐπαφὲς μαζύ τους, πραγματικὲς ἤ διαδικτυακές. Αὐτὴ ἡ στάσις μου εἶναι καὶ καλὴ καὶ κακή. Καλὴ γιατὶ δὲν ἀσχολοῦμαι νυχθημερὸν μὲ τὴν κάθε κοτσάνα τους καὶ κακὴ διότι …«χάνω ἐπεισόδια», κάποιες φορές.
Σήμερα λοιπὸν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὸν Πᾶνο Καμμένο, γιὰ δευτέρα φορά, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες! (Ὄχι, δὲν τοῦ κάνω διαφήμισιν!!! Σκασίλα μου γιὰ τὰ …κουκιά του!). Σήμερα τὸ θέμα μας εἶναι ἡ …«δημοκρατικότης» τοῦ Πάνου, ἀλλὰ καὶ ἡ θέσις του γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς κάρτας δουλοποιημένου πολίτου, σὲ μερίδα τῶν πολιτῶν μας. (Ἐπίσης δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν καλῶς, ἤ κακῶς, παραμένῃ στὴν σημερινὴ κυβέρνησιν!!!)
Ἀλήθεια; Πόσο δημοκρατικά ἀντιμετωπίζει ἕνας πολιτικός τόν ἀντίλογο; Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, πόσο δημοκρατικός εἶναι ἕνας πολιτικός πού εὐαγγελίζεται τήν δημοκρατία;
(Ὄχι, δὲν ἀγάπησα τὴν δημοκρατία… ἁπλῶς ἐπέλεξα νὰ διαβιῷ σὲ χώρα ποὺ θέλει νὰ λέγεται δημοκρατικὴ καὶ κατ’  ἐπέκτασιν τηρῶ τοὺς κανόνες της.)
Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω  λοιπὸν τὴν …«ἀδυναμία» τοῦ Καμμένου νὰ ἀπαντήσῃ στὸ ἐὰν ἡ κάρτα τοῦ δουλοποιημένου πολίτου τυγχάνῃ τῆς ἐγκρίσεώς του… Ποὺ …τυγχάνει τῆς ἐγκρίσεώς του, ἐφ΄ ὅσον παραμένει καὶ στηρίζει τὴν κυβέρνησιν ποὺ μᾶς τὴν ἐπιβάλλει!!! Κι ὄχι μόνον …τυγχάνει ἀλλὰ συμβαίνει τοῦ …Κουτρούλη ὁ γάμος στὸν τομέα τῆς πληροφορίας. (Ἤ μήπως παραπληροφορίας;) Γιὰ τὴν ὥρα, κατὰ Καμμένο, ΔΕΝ εἶναι κάρτα τοῦ δουλοποιημένου πολίτου αὐτὸ ποὺ μᾶς φέρνει ἡ συγκυβέρνησίς του ἀλλὰ …τραχανᾶς!
Ὁ φίλος μας λοιπὸν ὁ Δημήτρης, ποὺ τὸν «εἶχε ἀπὸ κοντά», ἔχει νὰ μᾶς καταθέσῃ τὰ ἐξῆς:
Panos Kammenos, γιατί μέ μπλόκαρες στό Twitter;; Ἐπειδή εἶπα τήν ΑΛΗΘΕΙΑ καί δέν τόλμησες νά μοῦ ἀπαντήσῃς ὅπως πρέπει;;;; Αὐτή εἶναι ἡ «Δημοκρατία» σου;;; Τό νά μέ ΜΠΛΟΚΑΡῌΣ, μέ δικαιολογία τό νά ΑΠΟΦΥΓῌΣ νά μοῦ ἀπαντήσῃς;;;
Δὲν μᾶς τὰ λὲς καλὰ Παναγιώτη!!!!!
.Τί θέσιν λαμβάνει ὁ Καμμένος γιά τήν «κάρτα δουλοποιήσεως τῶν πολιτῶν»;1 Ἀποδεικνύει πὼς μὲ τὴν ἀπάντησή του, ΕΚΑΝΕ ΑΝΟΗΣΙΑ ΜΕΓΑΛΗ.Τί θέσιν λαμβάνει ὁ Καμμένος γιά τήν «κάρτα δουλοποιήσεως τῶν πολιτῶν»;2 Γιατὶ ἁπλᾶ, τοῦ εἶπα τὴν ΑΛΗΘΕΙΑ, γιὰ τὸ τὶ γράφει ἡ ΣΥΜΦΩΝΙΑ…
Κι ἄκομα, ὁ ἴδιος γνωρίζει τὸ τὶ τι σημαίνει ΚΑΡΤΑ ID, ποὺ δυστυχῶς παίζει μὲ τις λέξεις, μὰ ὅμως ἐμεῖς ΔΕΝ ΤΑ ΜΑΣΑΜΕ. 
. Τὸ ξαναλέω: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Ἡ «Ἔξυπνη» Κάρτα ID μέσῳ μικροτσὶπ RFID, εἶναι ΚΑΘΑΡΟ ΑΙΩΝΙΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ, σὰν ΔουλοΚάρτα…. . ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ID ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ! ! ! . Υ.Γ.: Καὶ μοῦ μπλόκαρες τὰ σχόλια τοῦ Facebook, στὸ προσωπικό σου προφὶλ-group. Λυπᾶμαι ποὺ ἔχουμε πολιτικὸ ποὺ ΦΟΒΑΤΑΙ, νὰ ἀπαντήσῃ στὰ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!!
Σταματόπουλος Δημήτρης
Τί ἔπαθε λοιπόν ὁ Καμμένος; Σφυρίζει ἀδιάφορα; Ἔ;;;;; Ποῦ εἶναι οἱ φίλοι του καί ὑποστηρικτές του; Τά μασοῦν κι αὐτοί ἤ μᾶς …μπλοκάρουν, κάθε φορά πού ἀποκαλύπτουμε μίαν κωλοτούμπα …«ὑπερπατριωτική»;
Ἄς κάνουμε λοιπὸν τὶς σχετικὲς ἐπαναλήψεις, γρήγορα γρήγορα.
  • Στὴν ἐκδρομὴ εἰς τὰς Εὐρώπας τῶν Τσίπρα καὶ Βαρουφάκη ἀπέκτησε ἡ χώρα μας ἀκόμη ἕνα μνημόνιον!!! Τὸ τέταρτον, ἐπισήμως, στὴν σειρά!!! Ὁ Καμμένος …ἄφαντος!!!
  • Στὴν ἐκλογὴ τοῦ …παρ΄ ὁλίγον ὑποδίκου, γιὰ τὴν ὑπόθεσιν τῆς Siemens, Πάκη, στὴν θέσιν τῆς γλάστρας – προέδρου, ὁ Καμμένος καὶ σιωπᾶ καὶ ψηφίζει Πάκη… Εἶναι μᾶλλον σύμπτωμα τοῦ …«ὑπερπατριωτισμοῦ» κι αὐτό!!!
  • Στὴν ἀπ΄ εὐθείας ἀνάθεσιν παροχῆς συμβουλῶν, ἐκ τοῦ μουσιοῦ ντὲ μπαρουφᾶκ, εἰς τὴν Lazard, ἐπίσης σιωπᾶ ὁ Καμμένος, ἄν καὶ ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἀπεκάλυψε τὸν ῥόλο της. (Αὐτὴν ντέ… Τῆς διαχειρίσεως τοῦ PSI λέμε… -Τὸ μάθαμε ἐξ ἀνάγκης κι αὐτό…!!!)
  • Στὸ ἄνοιγμα τῆς Ἀμυγδαλέζας καὶ στὴν μεταφορὰ τῶν ἐκεῖ ἐγκλείστων, ἀγνώστων λοιπῶν στοιχείων, καθὼς καὶ στὸν διασκορπισμό τους στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν, πρὸ κειμένου νὰ ἐξαφανίσουν καὶ τὰ τελευταῖα ἴχνη τῆς ὁποίας ἑλληνικῆς ἐπιχειρηματικότητος, ἐπίσης ἄφαντος ὁ …«ὑπερπατριώτης».
  • Στὰ περὶ ἀκυρώσεως (ἕνα παράδειγμα, ἀπὸ τὰ πολλὰ ἄλλα) τοῦ ΕΝΦΙΑ, ποὺ μᾶς παραμύθιαζαν πρὸ τῶν ἐκλογῶν, ἐπίσης μούγκα ὁ Καμμένος, κατόπιν τῶν ἐκλογῶν.
  • Στὴν ἐπιβολὴ τῆς κάρτας τοῦ δουλοποιημένου πολίτου, γαργάρα πάλι ὁ Καμμένος. Ὄχι μόνον σιωπή, ἀλλὰ καὶ …στρίβειν διὰ τῶν ἀποκλεισμῶν καὶ τῶν διαγραφῶν!!!
Τί νά πῷ ἐγώ τώρα γιά τόν …«πατριώταρο»;  Νά πῷ πώς μᾶς βρῆκε ἀκόμη ἕνας Καρατζαπαίρνης; Ἤ νά μήν τό πῷ;
Φιλονόη.
Υ.Γ. Ἡ τελευταία φάσις τοῦ …«δράματος» θὰ παιχθῇ μὲ τὸ «δίπολον» «χρυσῆ αὐγὴ – ΣΥΡΙΖΑιοΚΚΕ». Ἐκεῖ πραγματικὰ θὰ τὰ δοῦμε ὅλα γιὰ ὄλα. Κάπου ἐκεῖ μέσα θὰ ἔχουν χωθῆ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ σκουλήκια… Τὸν νοῦ μας λοιπὸν Ἕλληνες. Ἔχουμε καὶ δρόμο καὶ χρόνο καὶ πολλοὺς ἀγῶνες ἐμπρός μας, γιὰ νὰ ἀποδομήσουμε, ἀρχικῶς, τὰ σκουπίδια μέσα μας καὶ νὰ ξανακτίσουμε, ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τῆς ἀποδομήσεως, τὴν Πατρίδα μας ἀπὸ τὴν ἀρχή. Γιὰ τὴν ὥρα τρῶμε …καμμένους!

filonoi.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...