Ανακατανομή χρεών και βαρών σε βάρος των αδύναμων

Μέσα από το κούρεμα και την σύναψη νέου δανεισμού,
σε συνάρτηση με τα νέα μέτρα λιτότητας γίνεται η μέγιστη
δυνατή ανακατανομή πλούτου εις βάρος των φτωχών...

Φαίνεται ότι ζούμε σε διαφορετικό κόσμο εμείς και η κυβέρνηση Παπαδήμου καθώς και τα κόμματα που την στηρίζουν. Φαίνεται ότι ζούνε σε διαφορετική κόσμο η πλειοψηφία των ελληνικών ΜΜΕ απ’ ότι η πλειοψηφία των διεθνών ΜΜΕ. Στην πληροφόρηση, εκτίμηση και ανάλυση του ελληνικού γίγνεσθαι έχουν διαμορφωθεί διαφορετικά στρατόπεδα. Πιο συγκεκριμένα:

1. Το Κόμμα του Μνημονίου πανηγυρίζει για δέκατη φορά μέσα σε 25 μήνες ότι έσωσε οριστικά την χώρα. Η νέα υποτιθέμενη σωτηρία είναι η τρανή απόδειξη των ψεμάτων που έχουν ειπωθεί τις εννέα προηγούμενες φορές. Τουτέστιν με την ψήφιση του Μνημονίου 1 που θα μας έσωζε για πάντα. Με τις Έξι επικαιροποιήσεις του Μνημονίου που η άπαξ και δια παντός σωτηρία απέκτησε έξι κόπιες. Η Ογδοη Σωτηρία που εμφανίστηκε με το Μεσοπρόθεσμο. Καθώς, τέλος, και τα νομοθετικά τσουνάμια κατάργησης των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

2. Έχουμε λόγο να μην πιστέψουμε και αυτή τη φορά το Κόμμα του Μνημονίου; Ναι! Εχουμε! Είμαστε πια πιο έμπειροι. Οι κυβερνώντες και οι έχοντες συνεχίζουν την ίδια καταστροφική πολιτική. Ταυτόχρονα, οι δανειστές της χώρας προαναγγέλλουν την ανάγκη «νέας βοήθειας», δηλαδή δανειοδότησης της Ελλάδας με σκληρούς όρους μετά από λίγο διάστημα (θα πρόκειται για την επόμενη… οριστική σωτηρία μας). Το ύψος αυτής της προαναγγελλόμενης νέας δανειοδότησης υπολογίζεται στα 50 με 60 δισεκατομμύρια Ευρώ.

3. Η κυβέρνηση, και όλο το κόμμα του Μνημονίου, πανηγυρίζει διότι κουρεύτηκαν 100 δισεκατομμύρια χρέους. Πέρα από το γεγονός ότι το τελικό ποσό δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι αυτό, η κυβέρνηση κάνει αλχημείες. Μια σημαντική αριθμητική αλχημεία συνίσταται στην υποβάθμιση της μακρόχρονης σημασίας που θα έχει για όλους μας το μεγάλο κούρεμα (και μάλιστα χωρίς να προβλέπονται αντίβαρα) που θα τα υποστούν τα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή, η κοινωνική μας ασφάλιση και οι συντάξεις μας.

4. Η κυβέρνηση, γενικότερα το Κόμμα του Μνημονίου, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς γίνεται και πανηγυρίζουν μαζί με εκείνη και οι δανειστές που υποτίθεται ότι κουρεύονται. Θα έπρεπε να θεωρούμε για πολύ μαζόχες τους τροϊκανούς ώστε να πιστέψουμε ότι δεν τρέχει τίποτα που έχασαν (έτσι υποτίθεται) τόσα λεφτά. 
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι εντελώς διαφορετική: 
Οι ισχυροί δανειστές της Ελλάδας έλαβαν πολιτικές και νομικές εγγυήσεις πρωτοφανείς στην ιστορία. Πήραν για τα δάνειά τους το αγγλικό δίκαιο. Αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό κοινοβούλιο δεν μπορεί, πλέον, να τους τα κουρέψει. Ελαβαν εμπράγματες εγγυήσεις από το Ελληνικό δημόσιο. Το κυριότερο, για ομόλογα που η αξία τους στις αγορές είχαν πέσει στο 27-28%, έλαβαν νέα ομόλογα στο 35% της αρχικής τους αξίας καθώς και ένα επιπλέον 15% σε ρευστό. Αυτό σημαίνει ότι έλαβαν σε ρευστό και εγγυημένα ομόλογα το διπλάσιο ποσό από εκείνο που ήταν η τρέχουσα αξία τους στις αγορές.

Το κούρεμα κατά συνέπεια είχε γίνει αρκετά πριν από τις ίδιες τις αγορές. Αυτό είχε γίνει, μάλιστα, σε μεγαλύτερο βαθμό από τον τελικά πιστοποιηθέντα. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί αποκατέστησαν για κάποιους ισχυρούς ένα τμήμα της ζημιάς που είχαν υποστεί από την καταστροφική κατάσταση της Ελλάδας και την απαξίωση των ομολόγων στις αγορές. Με τις αποφάσεις τους για το επίσημο κούρεμα, οι πολιτικοί κατάφεραν να σώσουν ένα μέρος της αξίας των ομολόγων που κατείχαν δια του Μνημονίου. Ξαφνικά, δηλαδή, όλοι αυτοί οι ερωτευμένοι με τις αγορές, κατήργησαν τις αξίες που διαμορφώνονταν σε αυτές. Με πολιτικές παρεμβάσεις όρισαν το κούρεμα και κατά προέκταση έδωσαν τη δυνατότητα σε τράπεζες να περιορίσουν τις απώλειές τους. Το ίδιο διασφάλισαν σε θεσμικούς επενδυτές που είχαν αγοράσει φτηνά.

5. Ενώ το κούρεμα θα είναι στην καλύτερη περίπτωση γύρω στα 105 δις, το ελληνικό χρέος αυξάνει απόλυτα! 
Πώς γίνεται αυτό το μαθηματικό θαύμα; Μα είναι πολύ απλό: 
με τον νέο επιπλέον δανεισμό για τον οποίο επί της ουσίας δεν μιλά κανείς. Ο δανεισμός αυτός υπερβαίνει το κούρεμα. Αν κανείς βάλει δίπλα-δίπλα τα ποσά και τα αναλύσει, θα βγάλει ένα πολύ απλό συμπέρασμα: 
μέσα από το κούρεμα και την σύναψη νέου δανεισμού, σε συνάρτηση με τα νέα μέτρα αντικοινωνικής μονόπλευρης λιτότητας γίνεται η μέγιστη δυνατή ανακατανομή. 
Δηλαδή, κάποιοι χάνουν και κάποιοι κερδίζουν. Ασφαλώς υπάρχουν και στις δύο πλευρές υποκατηγορίες: 
κάποιοι κερδίζουν περισσότερο από άλλους και ακόμα περισσότερο κάποιων οι απώλειες μαζεύονται, ενώ άλλων αυξάνουν γεωμετρικά. Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι μικροϊδιοκτήτες. Για αυτούς προβλέπονται άγρια μέτρα που κινούνται στα πλαίσια των επιταγών του Μνημονίου. Πρόκειται για αυτό που θα υποστούν αυτό που έχω ονομάσει ως το διαβολικό τετράγωνο:
μείωση εισοδημάτων, αύξηση φόρων, αύξηση τιμών, αύξηση διαφόρων μορφών χαρατσιών.

6. Όλα τα πιο πάνω οδηγούν απευθείας στην ύφεση. Δηλαδή, στην αύξηση του ποσοστού του χρέους ως προς το ΑΕΠ. Το χρέος αυξάνεται απόλυτα, αλλά, και αυτό είναι το κυριότερο συρρικνώνεται το ίδιο το ΑΕΠ. Όταν ο αριθμητής μειώνεται και αυξάνει ο παρανομαστής, μας διδάσκει η αριθμητική του δημοτικού, τότε το κλάσμα βαίνει σε διττή αύξηση.

7. Η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το επιχείρημα ότι αυτή η πολιτική θα μας βγάλει άμεσα από την κρίση. Η νέα συνταγή των νεοφιλελεύθερων είναι ότι τα μέτρα θα δείξουν αποτελέσματα αφού πρώτα περάσει η χώρα μέσα από μια πολυετή περίοδο ύφεσης και υλοποιηθούν βίαιες καταργήσεις δικαιωμάτων. Η συνταγή αυτή θυμίζει μια κακοτεχνία θρησκευτικών υποσχέσεων για τα μελλούμενα καθώς και τον παράδεισο παρά πολιτική. Στην ουσία, βέβαια,πίσω από αυτή την κακοτεχνία κρύβονται οι δύο ανακατανομές εισοδήματος και ιδιοκτησίας. Από τους φτωχούς και μεσαίους στην διαπλοκή και τις τράπεζες και από την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό βορρά.

8. Τα 130 δισεκατομμύρια δεν πάνε στην Ελληνική κοινωνία και πολύ λιγότερο στην ανάπτυξη. Πάνε στην στήριξητων τραπεζών, θα τους δοθούν 40 δις ρευστό, και για να πληρωθούν οι επόμενες δόσεις χρέους. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει η διαχείρισή αυτού του ποσού η οποία θα γίνεται μέσω ενός ειδικού λογαριασμού και ταμείου. Αυτό το ταμείο θα το ελέγχουν τρίτοι. Με άλλα λόγια, ο ελληνικός δανεισμός θα εξακολουθεί να εξυπηρετεί τρίτους. Απλά τώρα θα ελέγχεται και από αυτούς τους τρίτους. Θα έρχονται τα δάνεια υπό τον έλεγχό τους και αμέσως μετά θα επιστρέφονται με τόκο στους δανειστές του προηγούμενου χρέους, που μπορεί να είναι οι ίδιοι με τους δανείζοντες. Το κύριο είναι ότι αυτά τα λεφτά δεν πάνε στην ανάπτυξη και δεν μας περιφρουρούν από την ύφεση. Αντίθετα πάνε σε αυτούς που μας τα δίνουν, με ένα «νόμιμο κέρδος».

9. Προκειμένου να γίνει αυτή η ανακύκλωση αυξάνει η εξάρτηση της χώρας και η κατάλυση της κυριαρχίας της ως συνεκτικό σύνολο καθώς και η κυριαρχία του κοινοβουλίου ως κυρίαρχου θεσμού και εκφραστή της λαϊκής κυριαρχίας. 
Επίσης, πολύ σοβαρό είναι, ότι με αυτή τη συμφωνία προβλέπεται η απόδοση προνομιακής θέσης στα δικαιώματα των δανειστών ακόμα και αν η Ελλάδα βρεθεί σε δεινή θέση, ακόμα και αν καταστραφεί. Η συμφωνία προβλέπει, σε βάρος των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου και των συμφωνιών / συνθηκών του ΟΗΕ, ότι προηγείται η εξυπηρέτηση των δανειστών και κατά προέκταση ακόμα και τα εσωτερικά έσοδα θα πηγαίνουν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, δεν θα πηγαίνουν ακόμα και σε συνθήκες διάλυσης της κοινωνίας, στους άστεγους, στους πεθαίνοντας από πείνα.

10. Είναι φανερό ότι η συνεχής ύφεση της χώρας, επί πέντε συναπτά έτη, σημαίνει καταστροφή της παραγωγικής βάσης και του κοινωνικού ιστού της. Κάποια στιγμή θα αναγκαστούν οι κυβερνώντες, αν δεν τους διώξουμε να λάβουν μέτρα ανάπτυξης και κάποια στιγμή πρωτοφανής κατηφόρα δεν θα έχει άλλο βάθος. Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, η ανάπτυξη θα είναι ελεγχόμενη, δεν θα εξυπηρετεί της ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, ούτε θα ανταποκρίνεται στις δυνατότητές της. Θα είναι μια μονόπλευρη ανάπτυξη που δεν θα αγκαλιάζει όλη τη χώρα και θα έχει ως κριτήριο τις ανάγκες των οικονομιών κρατών του ευρωπαϊκού βορρά (όπως εξάλλου δείχνουν τα σχέδιαγια τις λεγόμενες «ελεύθερες ζώνες» εμπορίου και γενικότερα οικονομίας). 
Η μετατροπή της χώρας σε συμπλήρωμα οικονομιών τρίτων κρατών και όχι ισότιμου μέλους στον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό εργασίας σημαίνει διατήρηση της φτώχιας στη χώρα και σε στιγμές ανάπτυξης, της κοινωνικής αδικίας και της άνισης κατανομής εισοδήματος και πλούτου. Σημαίνει ότι η Ελλάδα θα βρεθεί σε μια μακρόχρονη σχέση εξάρτησης. 

Πηγη

”

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Γράφει Βασίλης Βιλιάρδος  

Οι πραγματικά ικανοί πολιτικοί, οι οποίοι διακρίνονται για την ορθότητα και τη ρεαλιστικότητα των ιδεών τους, δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να εκλεγούν 

“Η λεηλασία μίας χώρας από τους διεθνείς τοκογλύφους μπορεί να προωθείται με ωμά, αυταρχικά μέσα και, παρά όλα αυτά, να εξυμνείται ως δημοκρατική, επειδή έχουν προηγηθεί εκλογές – ανεξάρτητα από το πόσο παραβιάζονται στη συνέχεια οι πολιτικές ελευθερίες, δεν τηρούνται οι προεκλογικές υποσχέσεις ή αγνοείται η εκφρασμένη δημοκρατική βούληση του λαού” (Klein).      

“Όσον αφορά το λαό πρέπει κανείς να του υπενθυμίζει ξανά και ξανά τα λόγια του Αϊνστάιν: «Είναι με απόλυτη βεβαιότητα εντελώς ανόητος, αυτός που περιμένει ή ελπίζει να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα, επαναλαμβάνοντας το ίδιο πείραμα». Με λίγα λόγια μας λέει ότι, μία ανίκανη «οργάνωση» είναι αδύνατον να γίνει ξαφνικά αποτελεσματική, επειδή άλλαξε την ηγεσία της – ακόμη και αν ο νέος ηγέτης είναι ο καλύτερος του κόσμου”.

  

Άρθρο

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας νέας επιστημονικής μελέτης, η οποία διενεργήθηκε από πολύ σοβαρούς αναλυτές, ηΔημοκρατία είναι αδύνατον να λειτουργήσει για μεγάλες χρονικές περιόδους – επειδή η πλειοψηφία των Πολιτών δεν διαθέτει την αντικειμενική ενημέρωση και το απαιτούμενο επίπεδο (IQ), για να μπορεί να επιλέξει το σωστό υποψήφιο για το καλό της χώρας της, στις εκάστοτε εκλογές.

Στα πλαίσια αυτά η χθεσινή «εκδήλωση», όπου χιλιάδες πολίτες έσπευσαν να ψηφίσουν το μοναδικό υποψήφιο ενός κόμματος,οι «εκλογές» δηλαδή χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, οι οποίες παράλληλα εγκρίνουν τη μέχρι σήμερα πορεία της χώρας, παρά το ότι οδήγησαν στη χρεοκοπία της, είναι ίσως αρκετή για να τεκμηριώσει την επιστημονική μελέτη.

Περαιτέρω, κατά τους συντάκτες της έρευνας, οι πραγματικά ικανοί υποψήφιοι, οι οποίοι διακρίνονται για την ορθότητα και ρεαλιστικότητα των ιδεών τους, δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να εκλεγούν – επειδή το μεγαλύτερο μέρος των εκλογέων δεν έχει τις πνευματικές ικανότητες, οι οποίες απαιτούνται για να αναγνωρίσουν μία καλή ιδέα ως τέτοια, πόσο μάλλον να την κατανοήσουν.

Στα πλαίσια των φόβων για μαζικές χρεοκοπίες κρατών, οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν αιματηρές εξεγέρσεις σε πολλές δυτικές Δημοκρατίες, επειδή δεν θα έχουν τη δυνατότητα πια να εξασφαλίσουν τη συνέχεια του κοινωνικού κράτους προνοίας, εργάζονται αρκετοί πολιτικοί επιστήμονες, καθώς επίσης οικονομολόγοι, για τη δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού μοντέλου – το οποίο να είναι προσαρμοσμένο στις σύγχρονες συνθήκες.

Ας μην ξεχνάμε δε ότι, ήδη από τη δεκαετία του 1970 ο οικονομολόγος F.A. von Hayek είχε απαιτήσει να εκλέγουν και να εκλέγονται μόνο όλοι όσοι πληρώνουν τους φόρους και τις κρατήσεις τους. Όπως είχε τονίσει, «Όποιος ζει από το κράτος πρόνοιας, είναι αδύνατον από την πλευρά του να ενδιαφέρεται πραγματικά για το κοινό καλό (κατ’ επέκταση, όποιος ζει από κάποιο κόμμα, είναι αδύνατο να ενδιαφέρεται για το καλό του συνόλου). Αντίθετα, ο σκοπός του είναι να μεγεθύνει όλα όσα προσφέρονται δωρεάν από το κοινωνικό κράτος (ή από το κόμμα του) – έως τη στιγμή που θα ακολουθήσει το οικονομικό κραχ».

Αυτό που αναφέραμε λοιπόν στο πρόσφατο άρθρο μας, ότι δηλαδή το ιδανικό πολιτικό σύστημα είναι η μικτή οικονομία, (στην οποία οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι κερδοφόρες μονοπωλιακές επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), σε συνθήκες ήρεμης ανάπτυξης και σε «περιβάλλον» άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες συμμετέχουν μέσω δημοψηφισμάτων τόσο στις αποφάσεις, όσο και στον έλεγχο του κράτους, μπορεί να θεωρηθεί, από τη συγκεκριμένη σκοπιά, εντελώς ουτοπικό.

ΠΑΚΕΤΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Το συνολικό δανειακό ποσόν (πακέτα στήριξης) που θα χρειαστεί η Ελλάδα από τους «εταίρους» της, είναι ουσιαστικά ανάλογο του χρόνου παραμονής της εκτός αγορών (υπαίτιοι είναι τόσο η Γερμανία, τα ΜΜΕ της οποίας μας διασύρουν διεθνώς από τις αρχές του 2009, όσο και το ΔΝΤ, με την υφεσιακή πολιτική που μας επέβαλε). Εξαρτάται δε από τα χρεολύσια (ομόλογα, έντοκα γραμμάτια κλπ.) που λήγουν, καθώς επίσης

(α) από τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, συμπεριλαμβανομένων των τόκων (περί τα 16 δις €) και

(β) από τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών (κάτι που εξαρτάται αφενός μεν από τη διαγραφή χρέους, αφετέρου από τις εκροές καταθέσεων, από τα κόκκινα δάνεια και από την ΕΚΤ) – αφήνοντας εν πρώτοις εκτός των ασφαλιστικά ταμεία.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, εάν υποθέσουμε ότι θα ολοκληρωθεί το PSI, υπολογίζουμε ότι θα απαιτηθούν συνολικά 260 δις € (370 δις € δημόσιο χρέος πλην 107 δις € διαγραφή), συν τουλάχιστον 70 δις € - εκ των οποίων έχουν ήδη εγκριθεί τα περίπου 230 δις € (πρώτο και δεύτερο πακέτο στήριξης). Επομένως, θα απαιτηθούν τουλάχιστον 100 δις € ακόμη (τρίτο πακέτο), εάν παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα (στασιμοπληθωρισμός), με την Ελλάδα για πολλά χρόνια εκτός αγορών. Εάν τυχόν οδηγούταν η Ιταλία εκτός αγορών, τότε θα χρειαζόταν πάνω από 2 τρις €.

Συνεχίζοντας, φυσικά και θα μπορούσαμε να περιμένουμε μεγαλύτερη βοήθεια εκ μέρους της Γερμανίας, εάν είμαστε πρόθυμοι να υποταχθούμε στις εντολές της – όπως για παράδειγμα η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Υπενθυμίζουμε δε ότι, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τόσο η Ολλανδία, όσο και η Φιλανδία, οι οποίες συνεργάσθηκαν αμέσως με τους εισβολείς, δεν έπαθαν τίποτα – σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία πλήρωσε πάρα πολύ ακριβά την «αδιαλλαξία» της. Σε κάθε περίπτωση, οι λαοί δεν αλλάζουν μέσα σε λίγες δεκαετίες – επομένως δεν είναι καθόλου περίεργο το ότι, η Γερμανία συνεχίζει να τα θέλει όλα δικά της, όπως συνέβαινε ανέκαθεν.

Περαιτέρω, σημασία δεν έχει τόσο το απόλυτο ύψος του χρέους, σε σχέση με το ΑΕΠ, όσο οι δυνατότητες αποπληρωμής του, τα επιτόκια και ο ρυθμός ανάπτυξης. Εάν λοιπόν τα επιτόκια είναι χαμηλότερα από το ρυθμό ανάπτυξης, ο χρόνος αποπληρωμής μεγάλος και τα πρωτογενή πλεονάσματα του προϋπολογισμού καλύπτουν τόκους και χρεολύσια, τότε είναι σχετικά αδιάφορο το ποσοστό του χρέους, σε σχέση με το ΑΕΠ.

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν κατά τη γνώμη μας προτιμότερος ο δανεισμός μας με στόχο τις επενδύσεις, μέσω μίας τράπεζας ειδικού σκοπού (όπως η γερμανική Kfw, μέσω της οποίας δρομολογήθηκε το σχέδιο Marshall για την ανοικοδόμηση της Γερμανίας), από την εξευτελιστική και προσβλητική για όλους μας διαγραφή χρεών – εκτός του ότι δεν κερδίσαμε απολύτως τίποτα (σύμφωνα με πολλές διεθνείς τράπεζες, η μείωση του δημοσίου χρέους της χώρας μας, στα τέλη του 2012, δεν θα είναι μεγαλύτερη από 30 δις € - δηλαδή, θα διαμορφωθεί στα 340 δις € ή στο 165% του ΑΕΠ, το οποίο προβλέπεται να περιορισθεί στα 206 δις €, καταδικάζοντας χιλιάδες Έλληνες σε εξαθλίωση).    

Για να γίνει απλά κατανοητή η ανοησία της διαδικασίας διαγραφής χρέους (PSI), με ένα παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι κάποιος οφείλει στην τράπεζα του το ποσόν των 100.000 €, χωρίς να έχει καμία υποθήκη και χωρίς να υπάρχει φόβος κατάσχεσης της περιουσίας του (εθνική κυριαρχία, όσον αφορά μία χώρα). Στα πλαίσια αυτά, η τράπεζα του μειώνει το χρέος κατά 30.000 € και απαιτεί, έναντι αυτού, υποθήκη το σπίτι του, για τα υπόλοιπα 70.000 €.

Ταυτόχρονα τον υποχρεώνει να μειώσει τα εισοδήματα του (μισθούς) σε μεγάλο βαθμό (αναγκαστική ύφεση για ένα κράτος) - οπότε δεν είναι δυνατή η αποπληρωμή των δόσεων του δανείου του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι φυσικά να χάσει το σπίτι του – όπου, εν προκειμένω, είναι μάλλον αδιάφορο εάν το χάσει για 70.000 € ή για 100.000 €.   

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα, οι πολίτες της οποίας δεν εμπιστεύονται τις τράπεζες και διατηρούν τα χρήματα τους στα σπίτια τους. Σύμφωνα με την Financial Services CS, οι Βρετανοί κρύβουν στα σπίτια τους περισσότερα από 5,6 δις στερλίνες – ενώ το 10% των Βρετανών θεωρεί τα χρήματα του ασφαλέστερα εκτός τραπεζών. Το ίδιο συμβαίνει και σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, στις οποίες οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν και τα νοικοκυριά δεν καταναλώνουν, εντείνοντας επικίνδυνα την παγκόσμια ύφεση.

ΥΓ: Κατά την άποψη μας, οι έννοιες «Μνημονιακοί και Αντιμνημονιακοί», έτσι όπως ερμηνεύονται από τα πολιτικά κόμματα, είναι εντελώς λανθασμένες. Το θέμα της χώρας μας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι το εάν ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει μία πολιτική διαρθρωτικών αλλαγών, λιτότητας κλπ. ή όχι, αλλά το εάν θα έπρεπε αυτή η πολιτική να της υπαγορευθεί από ξένους – πόσο μάλλον από το ΔΝΤ και τη Γερμανία, οι οποίοι δεν υπαγορεύουν μόνο τις «μεθόδους», αλλά επιβλέπουν και την «εκτέλεση» τους. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, ανέκαθεν στην Ιστορία, όταν οι ηγεμόνες καλούσαν ξένο στρατό για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους, κατέληγαν λεηλατημένοι από τους ίδιους τους «προστάτες» τους.Πάντως, αυτό που δυστυχώς διαπιστώνεται παράλληλα, είναι η εκμετάλλευση της πίστης των Ελλήνων στο Ευρώ – αφού προφανώς δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι, επιθυμούν την υποδούλωση τους στη Γερμανία ή σε οποιαδήποτε άλλη ηγεμονική δύναμη.         

Όσον αφορά τώρα τις ιδιωτικοποιήσεις, αφενός μεν είναι απολύτως ασύμφορες σε περιόδους ύφεσης και κατάρρευσης των αξιών, αφετέρου δεν μπορούν να συμπεριλαμβάνουν τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, τις μονοπωλιακές κερδοφόρες και τις στρατηγικές. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και οι υπερβολικοί φόροι (χαράτσια) θα ήταν δυνατόν να αντιμετωπισθούν θετικά από πολλούς, εάν πράγματι ωφελούσαν τη χώρα. Όταν όμως διαπιστώνεται ότι, «όλα όσα εισπράττονται κατευθύνονται σε άλλες τσέπες», είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθούν εύλογοι.    

Αθήνα, 19. Μαρτίου 2012

”

Γιατί η Άγκυρα έβγαλε τώρα το "Πϊρι Ρέϊς" στο Αιγαίο - Οι περιοχές των ερευνών

Στο Βόρειο Αιγαίο και πιο συγκεκριμένα μεταξύ Ίμβρου και Ελλησπόντου κινείται αυτή την στιγμή το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις» (είναι το δεύτερο «Πϊρι Ρέϊς» αφού το πρώτο έχει αποσυρθεί) και ετοιμάζεται να βγει στα διεθνή ύδατα του Βόρειου Αιγαίου για πετρελαϊκές έρευνες.

Χθες εκινείτο ανατολικά της Λέσβου και τώρα έχει πάρει πορεία καθαρά βόρεια. Παρακολουθείται από σκάφος του Λιμενικού, ενώ στην περιοχή σπεύδει και μια κανονιοφόρος του ΠΝ, η οποία θα ενταχθεί στην δύναμη παρακολούθησής του.
Από ελληνικής πλευράς δεν υπάρχει καμία διάθεση για κλιμάκωση για ευνόητους λόγους και για τον λόγο αυτό «το πάνω χέρι» στην αντιμετώπιση της υπόθεσης το έχει το … Λιμενικό!
Δύο εβδομάδες μετά την εξαγγελία του ΠΕΚΑ ότι θα δώσει άδεια επέκτασης των ερευνών στο Βόρειο Αιγαίο στην εταιρεία «Ενεργειακή» (μια άδεια όμως που μέχρι την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε δοθεί για άγνωστους λόγους), η Τουρκία προχωρά σε μία κίνηση που ουσιαστικά «πετά το γάντι» στην ελληνική πλευρά. 
Στη NAVTEX (193/12) που εξέδωσε η Άγκυρα, επίτηδες δεν περιγράφεται η περιοχή των ερευνών. Το «Πίρι Ρέις» θα πραγματοποιήσει «βιολογικές και ωκεανογραφικές» έρευνες μέχρι τις 29 Μαρτίου σε περιοχές των «διεθνών υδάτων του Αιγαίου» και των τουρκικών χωρικών υδάτων.
Ακριβώς 25 χρόνια μετά την κρίση του Μαρτίου του 1987, το «Πίρι Ρέϊς» δείχνει να επιχειρεί να κάνει το ίδιο δρομολόγιο που είχε κάνει τότε το «Σισμίκ», φέρνοντας τις δύο χώρες στο χείλος του πολέμου, αλλά δευτερογενώς προκαλώντας την ελληνική αποχή από κάθε πετρελαϊκή έρευνα στο Βόρειο Αιγαίο και ειδικά στην περιοχή του Μπάμπουρα.
Στη λεκάνη του βόρειου Αιγαίου, τόσο ανατολικά του πεδίου του Πρίνου, περί τη νησίδα Μπάμπουρας (και γύρω τοποθεσίες) όσο και δυτικά, πρός τα νότια του κόλπου του Στρυμώνα και το Άγιο Όρος, τα εικαζόμενα δυνητικά κοιτάσματα επαρκούν για να καλύψουν το 1/3 των ενεργειακών αναγκών της χώρας. Δηλαδή, περίπου 5,5 δισ. απολήψιμων (και όχι ΟΟΙΡ !) βαρελιών, με δυνατότητα παραγωγής πάνω από 100.000 βαρέλια/ημέρα. Και αυτές είναι ενδείξεις μόνο από τη βόρεια περιοχή του Αιγαίου.
Παλαιότερες, προ του 2000, μελέτες του ΙΓΜΕ και των ΕΛΠΕ κάνουν λογο για όγκο Πρωτογενούς Υφιστάμενου Πετρελαίου (ΟΟΙΡ) που συντηρητικά εκτιμάτο σε άνω των 4 δισ. βαρέλια ανεπιβεβαίωτα αποθέματα στο Αιγαίο (Λεκάνες Θεσσαλονίκης και Βορείου Αιγαίου) και γύρω σε άλλα 2 δισ. βαρέλια στη ζώνη της Λεκάνης Ιονίου.
Αλλωστε, τα κοιτάσματα του Πρίνου και της Νότιας Καβάλας που ανακαλύφθηκαν την περίοδο 1972 -1974 από την αμερικανοκαναδική Oceanic και στη συνέχεια έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από την καναδική Denisson που εξαγόρασε την προηγούμενη εταιρεία ήταν μια έκπληξη για όλους: ενώ οι αρχικοί υπολογισμοί μιλούσαν για συνολικό εκμεταλλεύσιμο απόθεμα 60 εκατ. βαρελιών, τελικά τα δύο πεδία έδωσαν πάνω από 120 εκατ. βαρέλια αργού πετρελαίου, τη διπλάσια ποσότητα.
Ακόμη και σήμερα από τη διάδοχη κατάσταση της πολύπαθης αυτής ιστορίας αντλούνται καθημερινά περίπου 1.200 βαρέλια αργού πετρελαίου. Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών το ανεκμετάλλευτο κοίτασμα «Εψιλον» που ενδιαφέρει τον κ. Βενιάμη περιέχει αποθέματα περίπου 18 εκατ. βαρελιών ενώ υπάρχουν και άλλες δύο απόψεις που μιλούν είτε για αρκετά λιγότερα είτε για αρκετά περισσότερα αποθέματα.
Μετά τον έλεγχο που έκανε ο κ. Βενιάμης απέσυρε το ενδιαφέρον του. Οι έλληνες αναλυτές των πετρελαϊκών θεμάτων αποδίδουν αυτό το «πάγωμα» και σε λόγους τακτικής λόγω της μετοχικής περιπλοκότητας που συνάντησε με τη σημερινή εταιρεία, στην οποία εμπλέκονται η αγγλική Regal, ο περιβόητος κ. Φρανκ Τίμις, οι εργαζόμενοι στην εταιρεία και το υπουργείο Ανάπτυξης.
«Ολοι οι πόλεμοι σήμερα γίνονται για το πετρέλαιο ενώ αύριο θα γίνονται για το νερό» έλεγε κάποτε ο σύμβουλος ασφαλείας των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζίμι Κάρτερ Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι. Μάλιστα, σε μια σειρά διαλέξεών του, που αποτέλεσαν και υλικό για το βιβλίο του «Η μεγάλη σκακιέρα», είχε συνδυάσει την ανακάλυψη πετρελαίου στο Αιγαίο το 1972 με τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν, δηλαδή το πραξικόπημα των συνταγματαρχών κατά του Μακαρίου και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, την παραλίγο σύρραξη Ελλάδας - Τουρκίας τα επόμενα χρόνια και την πολιτική αστάθεια που ακολούθησε με άξονα πάντοτε τη γραμμή του Αιγαίου, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και τις δήθεν «γκρίζες ζώνες» που εφηύραν οι γείτονες για να συντηρήσουν την αντιπαράθεση στην περιοχή.
Ουδείς λησμονεί επίσης ότι πριν από περίπου δύο χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2005, ένα κορυφαίο στέλεχος της πολυεθνικής Shell, ο αντιπρόεδρος της μητρικής εταιρείας κ. Ρομπ Ρόουντς, είχε επισκεφθεί διαδοχικά την Αθήνα και την Αγκυρα, όπου σε «αθώες» συνομιλίες με υπουργούς και υφυπουργούς των δύο χωρών είχε διερευνήσει διακριτικά αλλά με σαφήνεια την προοπτική συνεκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου από τις δύο χώρες, φυσικά με τη σφραγίδα του πολυεθνικού ομίλου.
Μάλιστα, εκείνη την εποχή ο άγγλος αξιωματούχος φέρεται να έχει τονίσει σε έλληνα υπουργό ότι «αν η ελληνική κυβέρνηση έχει την πολιτική βούληση να κάνει κάτι τέτοιο, όλα τα υπόλοιπα που αφορούν την τουρκική κυβέρνηση και τους εμπλεκόμενους τρίτους (Ευρωπαϊκή Ενωση, Αμερικανοί) θα τα φροντίσουμε εμείς».
Βεβαίως, μετά την ολοκλήρωση των επαφών αυτών που προφανώς δεν είχαν επιτυχή κατάληξη, ο πολυεθνικός όμιλος φρόντισε να διαψεύσει με κατηγορηματικό και δημόσιο τρόπο τις προθέσεις του.
Ετσι γίνονταν πάντοτε τα πράγματα με τον μαύρο χρυσό: υπάρχουν κινήσεις που λέγονται αλλά δεν γίνονται και συμφωνίες που γίνονται αλλά δεν λέγονται.
Είναι πλέον διακριβωμένο ότι τα μεγάλα κοιτάσματα βρίσκονται ανατολικότερα του Πρίνου, στην περιοχή του Θρακικού Πελάγους που περικλείεται από τη Θάσο, τη Σαμοθράκη, τη Λήμνο και την Ιμβρο και όπου, σύμφωνα με τους ειδικούς, κρύβονται τα μεγαλύτερα αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόταση της Shell για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων, πριν από πέντε χρόνια δεν καρποφόρησε λόγω φυσικά του γεγονότος ότι έπρπε να εκχωρηθούν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Στο κοίτασμα «Ε» το οποίο αφορά η νέα άδεια που υποτίθετι θα δοθεί στην "ενεργειακή", στο οποίο υπάρχουν βεβαιωμένα και εμπορικά αξιοποιήσιμα αποθέματα 18 εκατ. βαρελιών. 
Με καλή άντληση των αποθεμάτων του Πρίνου η εκμετάλλευση θα μπορέσει να παραταθεί για ακόμη 20 χρόνια με ετήσια παραγωγή περίπου 1,3 εκατ. βαρελιών, όσων αντλούνται και σήμερα.
Ο λόγος για τον οποίο η μικρή αυτή παραγωγή από τα πηγάδια του Πρίνου δίνει οριακή έστω βιωσιμότητα της εκμετάλλευσης οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις υψηλές τιμές πετρελαίου (το πετρέλαιο του Πρίνου τιμολογείται περίπου 5 δολάρια χαμηλότερα από την τιμή του πετρελαίου μπρεντ).


Πηγη

”

Μετρήσατε σωστά; Μήπως ήταν πάνω από 100%;

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη 
Το σταλινικό ποσοστό που εξασφάλισε την Κυριακή ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο σ’ αυτή τη διαδικασία που ουδέποτε κατάλαβα – καθώς πρόκειται για μια παράδοξη και από τη φύση της αμφισβητούμενη επιχείρηση νομιμοποίησης, μια και οι κανονικές εκλογές προϋποθέτουν την ύπαρξη εκλογικών καταλόγων, φακέλων, λευκών, υπογραφών δικαστικών αντιπροσώπων και όλα τα σχετικά.

Δεν πρόκειται, όμως, μόνο για το αλά… Τσαουσέσκου ποσοστό του μοναδικού υποψηφίου, καθώς κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στις 8 Φεβρουαρίου του 2004, όταν ο Γ. Παπανδρέου είχε «εισπράξει» τα 1.017.085 από τα 1.020.145 ψηφοδέλτια που έπεσαν στην κάλπη!

Πρόκειται για το γεγονός ότι για πρώτη φορά σε εσωκομματική εκλογική διαδικασία προσήλθαν μόνο όσοι ήθελαν να ψηφίσουν τον έναν και μοναδικό υποψήφιο.
Σε αντίθεση με τις εκλογές του Φεβρουαρίου 2004, όπου όλοι έτρεξαν να ψηφίσουν τον «φυσικό κληρονόμο» του κινήματος, αυτή τη φορά πήγαν μόνο οι «βενιζελικοί».

Αλλά το πραγματικά γελοίο είναι ότι με απευθείας μεταδόσεις ένας λαός ένδεκα εκατομμυρίων βασανισμένων ψυχών, πληροφορείτο με διαρκείς συνδέσεις την… πορεία της διαδικασίας, τους αριθμούς, τα ποσοστά, τις δηλώσεις, τις εκτιμήσεις του κ. Ανωμερίτη!

Και τι άκουγαν οι Έλληνες! Μα μια θριαμβολογία άνευ προηγουμένου:

Ξεπεράστηκαν οι προσδοκίες! Αθρόα προσέλευση! Διαψεύστηκαν οι Κασσάνδρες!

Διότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην κληρονομείται, όπως πριν από μερικά χρόνια είχε πει ο κ. Βενιζέλος, αλλά σίγουρα… κληροδοτείται – έστω και με το ζόρι!

Τον Δεκέμβριο του 2004, ενόψει του Συνεδρίου του κόμματος, ο κ. Παπανδρέου έστειλε επιστολές προς τους 850.000 από το 1 εκ των ψηφοφόρων που τον εξέλεξαν και αυτοί είχαν γίνει άφαντοί.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 2005, στις εσωκομματικές εκλογές με σκοπό την ανάδειξη συνέδρων, ψήφισαν 303.000 άτομα. Καμιά σχέση με το προηγηθέν 1 εκ ψηφοφόρων για την εκλογή του κ. Παπανδρέου, αλλά και τότε η προπαγάνδα μιλούσε για «πρωτοφανή συμμετοχή»!

Και επίσης, καμιά σχέση και με τα προχθεσινά νούμερα, αν και τότε το ΠΑΣΟΚ προερχόταν από μια δεινή εκλογική ήττα.

Μάλιστα, την ίδια μέρα (20 Φεβρουαρίου 2005) είχε χάσει τις εκλογές στην Πορτογαλία το κόμμα του Μπαρόζο και είχε κερδίσει ο σοσιαλιστής Σόκρατες.

Με αποτέλεσμα μέσα στον ορυμαγδό της θριαμβολογίας να μην μπορούμε να διακρίνουμε αν ο «νέος άνεμος» έπνεε στο ΠΑΣΟΚ ή στην Πορτογαλία (όπως είδαμε μερικά χρόνια αργότερα, η κατάληξη και για τις δυο θριαμβολογούσες χώρες ήταν η ίδια: Το ΔΝΤ)…

Στις επόμενες εσωκομματικές εκλογές (της 5ης Ιουνίου 2005), οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν ξεπέρασαν τους 200.000.

Σε όλες τις περιπτώσεις, είτε επρόκειτο για 1 εκ είτε για 200.000, είτε για τις 770.000 του 2007, η προπαγάνδα μιλούσε και μιλά πάντα για μεγάλη συμμετοχή.

Βέβαια, μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Ουδείς ενδιαφέρεται – πλην αυτών που έσπευσαν να ψηφίσουν τον κ. Βενιζέλο.

Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που τον Φεβρουάριο του 2010 είχε δηλώσει πως ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ «θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα, η χώρα πρέπει να αναζητήσει λύση στο πλαίσιο της ευρωζώνης».

Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που τον Μάρτιο του 2010 (Βήμα, 14 Μαρτίου), είχε δηλώσει: «Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα μέτρα εισοδηματικού χαρακτήρα».

Και: «Δεν βοηθά να μιλούμε συνεχώς για το ΔΝΤ. Διότι, είναι σα να θέτουμε σε αμφισβήτηση την ικανότητά μας να δανειζόμαστε. Δεν πρέπει, λοιπόν, με τον τρόπο που συζητούμε να βοηθούμε την αυτοεκπλήρωση μιας προφητείας».

Και (Νέα, 22 Μαρτίου 2010): «Να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας. Η συζήτηση για το ΔΝΤ υπονομεύει τη συνολική προσπάθεια της χώρας».

Μετά, άλλαξε γνώμη. Και απλώς μας διαβεβαίωνε πως δίνει τη «μάχη των μαχών», που οδήγησε στην επιλεκτική χρεοκοπία, αλλά αυτή «δεν είναι πραγματική χρεοκοπία».

Και πως όλα αυτά τα κάνει στο… όνομα των φτωχών και των αδυνάτων!

Και πως το χαράτσι μέσω ΔΕΗ είναι… δίκαιο, ενώ η αύξηση του ΦΠΑ στις υπηρεσίες εστίασης… άδικη πλην αναγκαία!

Την είχε βαφτίσει μάλιστα και… ασφάλιστρο κινδύνου!

Τώρα, ο κ. Βενιζέλος εγκαταλείπει τον «πόλεμο της γενιάς του» και ρίχνεται στη μάχη των επερχόμενων εκλογών.

Εντάξει, αλλά μετρήσατε σωστά; Μήπως το ποσοστό που εξασφάλισε την περασμένη Κυριακή ξεπέρασε το 100%;

Υ.Γ. Πληροφορηθήκαμε πως όσοι εκ των διαγραμμένων ψήφισαν προχθές επανεντάσσονται στο κόμμα. Συγγνώμη, αλλά πόθεν η συμμετοχή σε μια ψηφοφορία αποτελεί διαβαρήριο επιστροφής; Κι’ αν πήγαν να ψηφίσουν, αλλά έριξαν στην κάλπη μια… μούντζα; Τόσο… φανερή ήταν η… μυστική ψηφοφορία; 

”

Οι ξένες δυνάμεις μπήκαν στη Δαμασκό - Βομβιστικές επιθέσεις με 27 νεκρούς και 140 τραυματίες

Ρεπορτάζ με πληροφορίες απόεφημερίδα Pravda, συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA και δορυφορικό κανάλι Russia Today.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Σάββατο, 17 Μαρτίου

Δύο τρομοκρατικά χτυπήματα συγκλόνισαν την συριακή πρωτεύουσα,Δαμασκό, το πρωί του Σαββάτου. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε στή Ροτόντα της Υπηρεσίας Εκτελωνισμού, ενώ το δεύτερο σημειώθηκε στην περιοχή μεταξύ της Λεωφόρου Βαγδάτης και της περιοχής al-Kassa'a.


Το υπουργείο Εσωτερικών της Συρίας ανέφερε σε ανακοίνωσή του: "To Σάββατο έγιναν δύο τρομοκρατικές επιθέσεις στη Δαμασκό. Κάποιοι τοποθέτησαν ισχυρό εκρηκτικό μηχανισμό σε αυτοκίνητο αυτοκτονίας. Η έκρηξη προκάλεσε το θάνατο 24 ατόμων, τα οποία έχουν αναγνωριστεί. Έχουν βρεθεί, επίσης, διαμελισμένα πτώματα άλλων 3 πολιτών, ενώ άλλοι140 πολίτες τραυματίστηκαν. Τα θύματα είναι όλοι άμαχοι και υποδειγματικοί πολίτες, με λευκό ποινικό μητρώο".

Στην ανακοίνωση αναφέρεται επίσης: "Η πρώτη έκρηξη σημειώθηκε στις 7:20 π.μ. στην Ροτόντα της Υπηρεσίας Εκτελωνισμού και λίγα λεπτά αργότερα ακολούθησε η δεύτερηεπίθεση στην πλατεία Ταχρίρ, που συνδέει τη Λεωφόρο Βαγδάτης και την περιοχή της al-Kassa'a. Kαι οι δύο προκάλεσαν τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, καταστροφές σε πολυκατοικίες και αυτοκίνητα σταθμευμένα κοντά στους χώρους όπου σημειώθηκαν οι βομβιστικές επιθέσεις, και άλλες υλικές ζημιές".


"Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου του Εσωτερικών διεξάγουν έρευνες που βασίζονται, μεταξύ άλλων, σε ίχνη και αναλύσεις των διαμελισμένων πτωμάτων, καθώς και υπολείμματα από τα εκρηκτικά υλικά, με σκοπό να εντοπιστεί η ταυτότητα των δραστών που εκτέλεσαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις και το είδος των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για το εκρηκτικό μίγμα", αναφέρει η ανακοίνωση.


Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι οι βομβιστικές αυτές επιθέσεις αποτελούν "προσβολή κατά της ασφάλειας και της σταθερότητας του συριακού λαού. Οι επιθέσεις έγιναν με την στήριξη περιφερειακών και διεθνών φορέων, που πρόσφατα είχαν μάλιστα απευθύνει έκκληση για αποστολή όπλων στη Συρία".


Το Υπουργείο αναφέρει επίσης τα εξής: "Θα τύχουν σκληρής αντιμετώπισης όποιοι επιχειρήσουν να βάλουν στο στόχαστρό τους την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ενότητα της Συρίας, τρομοκρατώντας τους πολίτες της.Απευθύνουμε έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα και τους διεθνείς οργανισμούς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να στηρίξουν τον συριακό λαό και να εργαστούν ώστε να τεθεί ένα τέλος στις απόπειρες αποσταθεροποίησης και ανατροπής της ασφάλειας στη Συρία".


Το Υπουργείο κάλεσε επίσης τους πολίτες της χώρας να εξακολουθήσουν να συνεργάζονται με τις αρμόδιες αρχές και να καταγγέλλουν οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση, καθώς και να καταθέτουν κάθε πληροφορία που διαθέτουν σχετικά με τις δραστηριότητες των τρομοκρατών και τις κινήσεις τους, έτσι ώστε να συμβάλουν στην εξάλειψη αυτής της ξένης παρουσίας, που έχει εισχωρήσει σαν "δούρειος ίππος" στην συριακή κοινωνία της Συρίας. Μόνο έτσι θα διασφαλιστούν οι ζωές των πολιτών της Συρίας.

Κυριακή, 18 Μαρτίου

Οι βομβιστικές επιθέσεις εξακολούθησαν και την Κυριακή, σε άλλες συριακές πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Αλέπο, όπου σημειώθηκε βομβιστική επίθεση, με 3 νεκρούς και 25 τραυματίες.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου

Τη Δευτέρα, 19 Μαρτίου, η κυβέρνηση της χώρας κατηγόρησε ευθέως την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, ως συνεργούς στις διαδοχικές βομβιστικές επιθέσεις στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της χώρας, που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν περισσότεροι από 30 άμαχοι τη ζωή τους.


Σε δήλωσή τους, οι υπουργοί Εξωτερικών τηςΡωσίας και της Κίνας, Sergey Lavrov καιHong Li, τόνισαν ότι καταδικάζουν με τον πιο έντονο τρόπο τις τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον του άμαχου συριακού πληθυσμού. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών του Λιβάνου, Adnan Mansour, δήλωσε ότι "οι τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις στα αστικά κέντρα της Συρίας δεν πρόκειται να κάμψουν την αποφασιστικότητα και το φρόνημα των Συρίων πολιτών".


Σε ειδική ανταπόκριση για το κανάλι Russia Today, η καθηγήτρια και ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο της Βηρυττού, Sara Marusek, υπογράμμισε ότι "ο συριακός λαός έγινε το θύμα της στυγνής τακτικής της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, οι οποίες, μη διστάζοντας για τίποτε προκειμένου να προωθήσουν την πολιτική ατζέντα τους, οπλίζουν μισθοφόρους τρομοκράτες μέσα σε συριακό έδαφος, οι οποίοι σπέρνουν τον τρόμο και αποσταθεροποιούν τη χώρα σε επικίνδυνο βαθμό".


Η ερευνήτρια εξέφρασε επίσης φόβους ότι η κρίση στη Συρία είναι πολύ πιθανό να εξαπλωθείστο Λίβανο και στο Ιράκ, με αποτέλεσμα να μετατραπεί ένα μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής σε μια διαρκή, εύφλεκτη εμπόλεμη ζώνη, με απρόβλεπτες συνέπειες.

Πηγή

”