Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Για πόσο καιρό έχεις τρόφιμα στο σπίτι;


Μήπως χαλαρώσαμε λιγουλάκι; Σε τι φάση βρίσκεται η αποθήκη τροφίμων σου; Και ο Αίσωπος; τον θυμάσαι τον Αίσωπο;


Αυτή την εποχή συμβαίνει κάτι πολύ αστείο. Παρότι η πολιτική δεν ανήκει στη θεματολογία μας και αποφεύγω με σθένος να πάρω θέση ή να αναφερθώ σχετικά στο SheBlogs αξίζει να δούμε λίγο την κατάσταση προς χάριν της δημοσίευσης μας, έστω και γενικά.


Υπάρχει η ιδεολογία Α και η ιδεολογία Β. Όσο ήταν κυβέρνηση η ιδεολογία Α έβλεπα τον κόσμο της ιδεολογίας Β να φοβάται και να προσπαθεί να ετοιμάσει μια αποθήκη τροφίμων για κάθε ενδεχόμενο πτώχευσης, ενώ οι της ιδεολογίας Α τους κορόιδευαν. Τώρα με την ιδεολογία Β στην κυβέρνηση συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.


θα παραφράσω το τέλος από την αγαπημένη μου “Επιστολή βορειοηπειρώτη” (Άγαμοι Θύται, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, 1993″) που με είχε σημαδέψει όταν είχε κυκλοφορήσει, εκεί κάπου στην ενηλικίωση μου, για να πω ότι “και στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, η πείνα ίδια είναι”.


Περίεργο το τι μπορεί να σε σημαδέψει στην ενηλικίωση σου. Παρότι έχω επιλεκτική αμνησία θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνο το μελαγχολικό μεσημεροαπόγευμα του 1993 που το πρωτάκουσα στο Ελιξίριο. Δεν είχε πολύ κόσμο και είχαν αφήσει όλο το cd να παίζει. Δε νομίζω να αντάλλαξα κάποια κουβέντα με τη φίλη μου μέχρι να τελειώσει, καθόμουν εκεί, έπινα τον καφέ μου και το άκουγα. Και τώρα δα, που γράφω αυτό το κείμενο, έχω αφήσει την επιστολή του βορειοηπειρώτη να παίζει στο repeat.


Ας αφήσω την αναπόληση όμως για να επιστρέψω στο θέμα μας. Νομίζω πως στο τέλος θα την πάθουμε όλοι, όπως οι χωρικοί με το λύκο στο μύθο του Αισώπου. Και ξέρεις, άμα πεινάς, η ιδεολογία δε τρώγεται όσο κι αν την αλατοπιπερώσεις.


Μη με παρεξηγήσεις, δε σε κατηγορώ, ούτε σε δείχνω με το δάχτυλο, βάζω κι εμένα μέσα που χαλάρωσα τους τελευταίους μήνες. Η αποθήκη τροφίμων μου έχει ελάχιστα πράγματα πια. Βγάζω βέβαια με λίγο ζόρι κάνα μήνα, αλλά έχει τα απολύτως βασικά και πολλά είναι από αυτά που είχα αγοράσει προηγούμενες χρονιές. Λίγα φασόλια, λίγες φακές, μακαρόνια και ρύζι, ζάχαρη, σάλτσες και 1 έξτρα 5λιτρο ηλιέλαιο.


Για τα δικά μου δεδομένα είναι ελάχιστα, δεν έχω αλεύρι, δεν έχω γάλατα, δεν έχω λαχανικά, δεν έχω κρέας, δεν έχω ζωμούς σε κύβους που κάνουν σούπες με λίγο ρύζι, δεν έχω τραχανά, δεν έχω μαρμελάδες και άλλα πολλά.


Χαλάρωσα και το ξέρω. Και δε ξέρω αν θα μου βγει σε καλό. Λίγο να στραβοπατήσουμε και θα έχουμε πρόβλημα. Βέβαια δε βοήθησε και το ατύχημα της μητέρας μου πέρσι. Τρέχαμε για μήνες και δανειστήκαμε αρκετά χρήματα, ούτε βοήθησε το πρόβλημα του γάτου μου το Νοέμβρη. Αυτά είναι πράγματα που μπορεί να συμβούν όμως και να σε βγάλουν εκτός προγράμματος, πέρα από τα όσα έξτρα αναγκάζεσαι να πληρώνεις σε φόρους κλπ.


Τώρα που τελειώνει ο χειμώνας και θα σταματήσουμε να πληρώνουμε ξύλα για θέρμανση πρέπει να αναδιοργανωθώ κάπως και να αρχίζω πάλι να γεμίζω σιγά σιγά την αποθήκη τροφίμων μου.


Γενικά ζούμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί στη χώρα εδώ και καιρό, πολλοί πέσανε, κάποιοι κρατάμε ακόμα και δε πεινάσαμε, παρότι μειώσαμε κατά πολύ τις απαιτήσεις και τις ανάγκες μας. Αντέχουμε όμως ακόμα με τον ένα ή άλλο τρόπο. Το πότε και αν θα γλυστρίσουμε κανείς δε το ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι πως αρκετοί είμαστε οριακά και δε θα βρούμε κάπου να γραπωθούμε.


Κι αν έχουμε ζήσει πείνα κάποια στιγμή στη ζωή μας ξέρουμε καλά πως είναι. Μη γελιέσαι, όταν λέω πείνα, εννοώ κανονική, να μην έχεις να φας, να είναι το ψυγείο και τα ντουλάπια σου άδεια, να μην έχεις τι να μαγειρέψεις. Και όχι δε μετράει το ότι βαρέθηκες να πας στο σουπερμάρκετ και πήρες αναγκαστικά δυο πιτόγυρα.


“…κι εδώ αδερφέ, η πείνα είναι χειρότερη από Αλβανία, γιατί εκεί, ούτε φαγητά βλέπεις, ούτε κανέναν να τρώει…”


Καμιά φορά, σκέφτομαι, πως δεν είναι ότι καλύτερο να γράφεις πως πείνασες κάποια(-ες) φορές στη ζωή σου. Πως κάνεις τον άλλο να νιώθει άσχημα, άβολα. Χαλάς και το ίματζ σου. Αν δε το κάνεις όμως εσύ, θα το κάνει ο χορτάτος, μιλώντας από απόσταση και για άλλους, όπως το φαντάζεται πως μπορεί να είναι, με δακρύβρεχτες ατάκες ποτισμένες με ιδεολογία και μια δόση φιλανθρωπισμού για να φτιάξει το ίματζ του και να τον χειροκροτήσουν.


Η πείνα δε θέλει παλαμάκια. Δυο χούφτες φαγητό θέλει μοναχά. Δεν είναι μόδα, δεν είναι η τάση της εποχής, δεν είναι κουβέντα καφενείου. Είναι άγριο πράμα.


Ένα έξτρα πακέτο μακαρόνια στην αποθήκη σου, αξίζει περισσότερο από όλες τις φιλάνθρωπες κουβέντες του κόσμου. Σε χορταίνει. Και ναι, καμιά φορά, η ζωή σου μπορεί να εξαρτηθεί από τα 35 λεπτά που κοστίζουν τα μακαρόνια του LIDL και δε-πα-να-ναι-ξενο-σουπερμαρκετ. Θα το φιλοσοφήσεις, όταν πάψεις να πεινάς και να εξαρτάσαι από αυτό.



Πηγή: sheblogs.eu

 

Δείτε επίσης:



Οδηγός επιβίωσης: Αυτά είναι τα 29 αγαθά που πρέπει να έχετε στην κατοχή σας σε περίοδο κρίσης
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...