Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Εκείνοι που θεωρείς “δεκανίκια” έχουν ψυχή δυνατή και καθαρή.


Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή

Με μια γκρι σκιά φωλιασμένη στο βλέμμα και με ένα μαραμένο χαμόγελο στων χειλιών την άκρη που όμως δεν λέει ποτέ μα ποτέ να γλιστρήσει και να πιάσει πάτο!

Κάπως έτσι μπορείς να τους ξεχωρίσεις μέσα στο πλήθος.

Οι «άνθρωποι δεκανίκια» σίγουρα δεν επέλεξαν μόνοι τους το κουστούμι της ζωής τους. Όπως
σίγουρα πάλι δεν το απαρνήθηκαν απαξιώνοντας το. Το φόρεσαν και με προσεκτικές κινήσεις το έπλυναν ουκ ολίγες φορές για να το απλώσουν να στεγνώσει στη συνέχεια κάτω απο του ήλιου το άπλετο το φως.

Είναι αυτοί που κάθισαν και τα είπανε έξω από τα δόντια με τις Μοίρες τους. Δεν τα βάλαν μαζί τους. Αντιθέτως τις κέρασαν κονιάκ. Και τσούκρισαν τα ποτήρια τους μαζί τους!

Οι «άνθρωποι δεκανίκια» γνωρίζουν τους ψιθύρους πίσω από την πλάτη τους. Παίρνουν τους χαρακτηρισμούς “ρεζέρβα” και “καβάντζα” που τους αποδίδουν κάτι δυστυχισμένα μικρά ανθρωπάκια και τους αγκαλιάζουν όπως η μάνα αγκαλιάζει το παιδί που άδικα της το πληγώσανε.

Τα δεκανίκια ως γνωστόν φτιάχτηκαν για να στηρίζουν όσους δυσκολεύονται να περπατήσουν λόγω καταγμάτων ή κακώσεων στα πόδια.

Οι «άνθρωποι δεκανίκια» για όσους τώρα δεν το γνωρίζουν είναι οι άνθρωποι που “φτιάχτηκαν” για να στηρίζουν και να υποβαστάζουν τους αδύναμους που κρύβονται πίσω από τα προσωπεία των δυνατών. Αυτούς που δεν μπορούν λεπτό να μείνουν μόνοι τους. Αυτούς που η μοναξιά τρομάζει. Και γίνεται εφιάλτης και έχει τη δύναμη να στοιχείωνει τους ήλιους και τα φεγγάρια τους.

Οι «άνθρωποι δεκανίκια» όσο παράξενο και αν σου φαίνεται έχουν τεράστια δύναμη ψυχής!

Είναι εκεί πάντα όταν τους καλείς. Να σε πάρουν αγκαλιά. Να σε νταντέψουν. Να σου μιλήσουν για αγάπη. Αγάπη αληθινή. Χωρίς φτιασίδια και αξεσουάρ!

Δεν τρέφουν φρούδες ελπίδες. Ξέρεις αυτοί έχουν μάθει να ζούνε τη στιγμή και αυτό τους αρκεί! Όνειρα δεν κάνουν. Αντιθέτως ξέρουν να πατάνε γερά τα πόδια τους στη γη. Στηρίζονται στον εαυτό τους και μόνο. Την μοναξιά την έχουν φίλη και την υπομονή ασπίδα. Δεν ελπίζουν και δεν ζητάνε τίποτα.

Οι «άνθρωποι δεκανίκια» αποχωρούν από τη ζωή σου ήσυχα και αθόρυβα μια μέρα με βροχή. Χωρίς ομπρέλα. Χωρίς αδιάβροχο μπουφάν.

Σε αποχαιρετάνε με ένα γλυκό φιλί στο στόμα και με μια ευχή. Να βρεις κάποια στιγμή το δρόμο σου.

Μην ανησυχείς για αυτούς. Αυτοί άλλωστε ήταν πάντα οι δυνατοί!
Και προπαντός μην τους λυπάσαι!
Μπορεί να μην αγαπήθηκαν όσο θα ήθελαν αλλά ξέρουν από πρώτο χέρι τί στο καλό σημαίνει να αγαπάς!

Και που ξέρεις. Ίσως οι Μοίρες θέλουν να τους κεράσουν με τη σειρά τους κι αυτές ένα κονιάκ. Ένα Martell ας πούμε, από το ακριβό…




wp.loveletters.gr 
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...