-->

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΟΜΗΡΟΣ : πένθος ἄλαστον

Ο Οδυσσέας είναι ο πρώτος αγνοούμενος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Οι πιο δικοί του άνθρωποι δε γνωρίζουν τίποτε γι’ αυτόν .Υποθέτουν τα χειρότερα, πως είναι νεκρός. Με πίκρα στα λόγια , ο Τηλέμαχος, ο γιος του Ιθακήσιου βασιλιά, λέει στη μεταμορφωμένη Αθηνά πως του πατέρα του τα λευκά οστά είναι κείμεν᾽ ἐπ᾽ ἠπείρου « κάπου αφημένα στη στεριά, όπου τα σάπισε η νεροποντή ή και το κύμα τα παρασύρει του πελάγου.» (α 161-162).

Ομολογεί πως θα πονούσε λιγότερο αν ήξερε πως είχε σκοτωθεί στην Τροία εκεί, με τους συντρόφους του στο πλάι, ή, με το τέλος του πολέμου, ξεψυχούσε στων δικών τα χέρια γιατί οι Παναχαιοί θα τον τιμούσαν υψώνοντας τύμβο.(τύμβος, λέξη ομηρική)

Ακούγοντας τον αοιδό Φήμιο την ώρα που τραγουδά των Αχαιών τον νόστο πικρόν, η Πηνελόπη θα πει πως πένθος ἄλαστον, αλησμόνητο την κατοικεί, αφού «τέτοιο το πρόσωπο που εγώ ποθώ, και συνεχώς τη μνήμη μου πληγώνει η μορφή του αντρός μου, με δόξα απέραντη, απλωμένη στην Ελλάδα

και μέσα στο Άργος.»

Αποοτραβήγμένος στα κτήματα, βαρύς από τα βάσανα και μόνος, είναι και ο πατέρας του Οδυσσέα ο Λαέρτης που ζει με μια γερόντισσα η οποία τον υπηρετεί.

Ο πιο μεγάλος πόνος όμως ανήκει στη μάνα του Οδυσσέα την Αντίκλεια που ζωντανός την ανταμώνει κατεβαίνοντας στον Άδη.

Ολοφυρόμενη θα αναρωτηθεί η νεκρή μάνα πώς βρέθηκε εκεί ο γιος της ζωντανός στο ζοφερό σκοτάδι κι αυτός θα της λύσει την απορία. Με τη σειρά του θα την ρωτήσει από ποια αιτία πέθανε, τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε τανηλεγέος θανάτοιο;(λ 171) και σε ποια κατάσταση βρίσκονται ο πατέρας του, ο γιος του, και η γυναίκα του.

Μετά τις αναφορές στον Τηλέμαχο και την Πηνελόπη, η Αντίκλεια, δίνει την εικόνα του Λαέρτη και του αποκαλύπτει την αιτία του θανάτου της .

«Κείτεται εκεί περίλυπος, το πένθος μέσα του

μέρα τη μέρα μεγαλώνει, ποθώντας τον δικό σου νόστο,

και τον βαραίνουν τα γεράματα.

Έτσι κι εμένα χάθηκε η ζωή μου, έτσι με βρήκε ο θάνατος.

Όχι, μες στο παλάτι δεν με πέτυχε η θεά

που, σημαδεύοντας καλά, βρίσκει παντού τον στόχο της·

δεν πήγα απ᾽ τα πυκνά δικά της βέλη, μήτε κι έπεσε πάνω μου

αρρώστια μισητή, αυτή που μαραζώνει το κορμί του ανθρώπου

και βγάζει την ψυχή του.

Μόνο ο πόθος μου για σένα, το ξύπνιο σου μυαλό, λαμπρέ Οδυσσέα,

για την ευγενική σου καλοσύνη — αυτά μου στέρησαν

τη γλύκα της ζωής.»

Ο Οδυσσέας αναστατώνεται.

Τρεις φορές θα προσπαθήσει να την αγκαλιάσει μα δεν θα τα καταφέρει. Οι ψυχές δεν έχουν σάρκες και οστά...

Η Αντίκλεια πέθανε από τον πόνο του αγνοούμενου γιου της. Ο καημός του γιου της , που δε γνώριζε την τύχη του, την έστειλαν στα σκοτάδια του Άδη.

Πόσες και πόσες μανάδες της Κύπρου μανάδες της Ελλάδας πέθαναν με την ίδια αγωνία , περιμένοντας τα παιδιά τους να γυρίσουν από κάποια μάχη ή από την αιχμαλωσία εκείνου του προδομένου καλοκαιριού.

Έγιναν ένα με τα χέρια τους οι φωτογραφίες των αγαπημένων τους παιδιών.

Για μέρες , για μήνες, για χρόνια. Χάσανε το μέτρημα...

Στον ανθυπολοχαγό Πανίκο Παναγή και σε όλους τους αγνοούμενους του 1974 ως ελάχιστη μαρτυρία και γραφή οδύνης αφιέρωσε η Μυριάνθη Παναγιώτου το συγκλονιστικό ποίημα της «Γράμμα στον Αγνοούμενο» .

(απόσπασμα)

«Αχ, να μπορούσα να σε γεννήσω ξανά

να φυλακίσω κάθε στιγμή σου στις φτωχικές μου μνήμες

να ξαναπαίξω μαζί σου τα παιγνίδια που δεν πρόφταξα

να μάθω για χάρη σου στα παιδικά σου πείσματα

άμυαλη μάνα να ενδίδω.

Αυτό τώρα διστάζω να στο πω μα δε βαστάνω και κοίτα μη μου βαλαντώνεις με τις βλακείες του καθενού. Βαλτήκανε φίλοι και δικοί να μου γυρίσουν τα μυαλά να σου κάνω μνημόσυνο στην εκκλησιά ν’ αναπαυτεί η ψυχή σου να ησυχάσουμε όλοι απ’ το καρτέρα και περίμενε.»


Μα το πένθος το ἄλαστον επιμένει.

46 χρόνια τώρα κατοικεί μες στην ψυχή μας.

Κι όχι δεν «θέλουμε να ησυχάσουμε απ’ το καρτέρα και περίμενε.»

Θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια.


Ελένη Σιούφτα

Μπορεί να σε ενδιαφέρουν:

© Copyright 2010-2021 TheSecretRealTruth- Diberdayakan oleh Blogger